Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.49.1
सीतां तु रुदतीं दृष्ट्वा ते तत्र मुनिदारकाः ।
प्राद्रवन्यत्र भगवानास्ते वाल्मीकिरुग्रधीः ॥ ७.४९.१ ॥
Als sie Sītā weinen sahen, liefen die Söhne der Weisen dorthin, wo der ehrwürdige Vālmīki, von strengem Geist, saß.
7.49.2
अभिवाद्य मुनेः पादौ मुनिपुत्रा महर्षये ।
सर्वं निवेदयामासुस्तस्यास्तु रुदितस्वनम् ॥ ७.४९.२ ॥
Sie verneigten sich zu den Füßen des Weisen und berichteten dem großen Weisen alles, auch den Klang ihres Weinens.
7.49.3
अदृष्टपूर्वा भगवन्कस्याप्येषा महात्मनः ।
पत्नी श्रीरिव सम्मोहाद्विरौति विकृतानना ॥ ७.४९.३ ॥
O Ehrwürdiger, wir haben sie noch nie gesehen. Sie ist die Gattin irgendeiner großen Seele, wie Śrī selbst, und sie schreit mit einem vor Verwirrung entstellten Gesicht.
7.49.4
भगवन्साधु पश्य त्वं देवतामिव खाच्च्युताम् ।
नद्यास्तु तीरे भगवन्वरस्त्री कापि दुःखिता ॥ ७.४९.४ ॥
O Ehrwürdiger, sieh genau hin: als wäre eine Göttin vom Himmel gefallen. O Ehrwürdiger, am Ufer des Flusses trauert eine edle Frau.
7.49.5
दृष्टास्माभिः प्ररुदिता दृढं शोकपरायणा ।
अनर्हा दुःखशोकाभ्यामेकां दीनां ह्यनाथवत् ॥ ७.४९.५ ॥
Wir haben sie bitterlich weinen und in Trauer versunken gesehen — obwohl sie weder Leid noch Kummer verdient, allein, elend, wie eine, die keinen Beschützer hat.
7.49.6
न ह्येनां मानुषीं विद्मः सत्क्रिया ऽस्याः प्रयुज्यताम् ।
आश्रमस्याविदूरे च त्वामियं शरणं गता ॥ ७.४९.६ ॥
Wir halten sie nicht für eine gewöhnliche Menschenfrau; man erweise ihr Ehre. Nicht weit von der Einsiedelei ist sie gekommen, um deine Zuflucht zu suchen.
7.49.7
त्रातारमिच्छते साध्वी भगवंस्त्रातुमर्हसि ।
तेषां तु वचनं श्रुत्वा बुद्ध्या निश्चित्य धर्मवित् ।
तपसा लब्धचक्षुष्मान् प्राद्रवद्यत्र मैथिली ॥ ७.४९.७ ॥
Die tugendhafte Sītā sucht einen Beschützer; o Ehrwürdiger, du bist würdig, sie zu beschützen. Nachdem er ihre Worte gehört und mit seinem Verstand entschieden hatte, eilte der dharma-kundige Weise, mit der durch Askese gewonnenen Sehkraft, dorthin, wo die Maithilī war.
7.49.8
तं प्रयान्तमभिप्रेत्य शिष्या ह्येनं महामतिम् ।
तं तु देशमभि प्रेत्य किञ्चित्पद्भ्यां महामतिः ॥ ७.४९.८ ॥
Als seine Schüler ihn aufbrechen sahen, folgten sie dem Großgeistigen. Und der Großgeistige ging zu Fuß ein Stück weit auf jenen Ort zu.
7.49.9
अर्घ्यमादाय रुचिरं जाह्नवीतीरमागमत् ।
ददर्श राघवस्येष्टां सीतां पत्नीमनाथवत् ॥ ७.४९.९ ॥
Mit einer schönen Wassergabe kam er an das Ufer des Gaṅgā. Er sah Sītā, die geliebte Gemahlin Rāghavas, wie eine, die keinen Beschützer hat.
7.49.10
तां सीतां शोकभारार्तां वाल्मीकिर्मुनिपुङ्गवः ।
उवाच मधुरां वाणीं ह्लादयन्निव तेजसा ॥ ७.४९.१० ॥
Zu jener Sītā, bedrückt von der Last des Kummers, sprach der beste der Weisen, Vālmīki, mit süßen Worten, als erfreue er sie mit seinem Glanz.
7.49.11
स्नुषा दशरथस्य त्वं रामस्य महिषी प्रिया ।
जनकस्य सुता राज्ञः स्वागतं ते पतिव्रते ॥ ७.४९.११ ॥
Du bist die Schwiegertochter Daśarathas, die geliebte Hauptkönigin Rāmas, die Tochter König Janakas. Willkommen, o treue Gattin.
7.49.12
आयान्ती चासि विज्ञाता मया धर्मसमाधिना ।
कारणं चैव सर्वं मे हृदयेनोपलक्षितम् ॥ ७.४९.१२ ॥
Schon als du kamst, erkannte ich dich durch meine Versenkung in das Dharma; und mein Herz hat die ganze Ursache davon erfasst.
7.49.13
तव चैव महाभागे विदितं मम तत्त्वतः ।
सर्वं च विदितं मह्यं त्रैलोक्ये यद्धि वर्तते ॥ ७.४९.१३ ॥
O Hochbeglückte, alles über dich ist mir in Wahrheit bekannt, und alles, was in den drei Welten ist, ist mir bekannt.
7.49.14
अपापां वेद्मि सीते त्वां तपोलब्धेन चक्षुषा ।
विस्रब्धा भव वैदेहि साम्प्रतं मयि वर्तसे ॥ ७.४९.१४ ॥
O Sītā, ich weiß, dass du schuldlos bist, durch den Blick, den ich durch Askese gewonnen habe. O Vaidehī, sei nun zuversichtlich; du weilst unter meinem Schutz.
7.49.15
आश्रमस्याविदूरे मे तापस्यस्तपसि स्थिताः ।
तास्त्वां वत्से यथा वत्सं पालयिष्यन्ति नित्यशः ॥ ७.४९.१५ ॥
Nicht fern von meiner Klause wohnen asketische Frauen, standhaft in der Askese; liebes Kind, sie werden dich stets beschützen, wie die Kuh ihr Kalb.
7.49.16
इदमर्ध्यं प्रतीच्छ त्वं विस्रब्धा विगतज्वरा ।
यथा स्वगृहमभ्येत्य विषादं चैव मा कृथाः ॥ ७.४९.१६ ॥
Nimm diese Willkommensgabe an; sei zuversichtlich und frei von Qual, damit du, in dein Haus zurückgekehrt, keinen Kummer empfindest.
7.49.17
श्रुत्वा तु भाषितं सीता मुनेः परममद्भुतम् ।
शिरसा ऽ ऽवन्द्य चरणौ तथेत्याह कृताञ्जलिः ॥ ७.४९.१७ ॥
Als Sītā die überaus wunderbaren Worte des Weisen hörte, neigte sie das Haupt zu seinen Füßen, und mit gefalteten Händen sprach sie: "So sei es."
7.49.18
तं प्रयान्तं मुनिं सीता प्राञ्जलिः पृष्ठतो ऽन्वगात् ॥ ७.४९.१८ ॥
Als jener Weise fortging, folgte ihm Sītā mit gefalteten Händen von hinten nach.
7.49.19
तं दृष्ट्वा मुनिमायान्तं वैदेह्या मुनिपत्नयः ।
उपाजग्मुर्मुदा युक्ता वचनं चेदमब्रुवन् ॥ ७.४९.१९ ॥
Als sie den Weisen herankommen sahen, traten die Frauen der Weisen zusammen mit Vaidehī freudig heran und sprachen diese Worte.
7.49.20
स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ चिरस्यागमनं च ते ।
अभिवादयामस्त्वां सर्वा उच्यतां कि च कुर्महे ॥ ७.४९.२० ॥
Willkommen, bester der Weisen; auch dein Kommen nach so langer Zeit ist glückverheißend. Wir alle verneigen uns vor dir; sag uns, was wir tun sollen.
7.49.21
तासां तद्वचनं श्रुत्वा वाल्मीकिरिदमब्रवीत् ।
सीतेयं समनुप्राप्ता पत्नी रामस्य धीमतः ॥ ७.४९.२१ ॥
Als er ihre Worte hörte, sprach Vālmīki: "Dies ist Sītā, die hierher gekommen ist, die Gattin des weisen Rāma."
7.49.22
स्नुषा दशरथस्यैषा जनकस्य सुता सती ।
अपापा पतिना त्यक्ता परिपाल्या मया सदा ॥ ७.४९.२२ ॥
Sie ist die Schwiegertochter Daśarathas, die tugendhafte Tochter Janakas; schuldlos, von ihrem Gatten verlassen; ich muss sie stets beschützen.
7.49.23
इमां भवन्त्यः पश्यन्तु स्नेहेन परमेण हि ।
गौरवान्मम वाक्याच्च पूज्या वो ऽस्तु विशेषतः ॥ ७.४९.२३ ॥
Seht sie alle mit größter Zuneigung an; aus Achtung vor mir und auf mein Wort hin sei sie von euch besonders geehrt.
7.49.24
मुहुर्मुहुश्च वैदेहीं प्रणिधाय महायशाः ।
स्वमाश्रमं शिष्यवृतः पुनरायान्महातपाः ॥ ७.४९.२४ ॥
Nachdem der Weise von großem Ruhm und großer Askese Vaidehī ihnen immer wieder anvertraut hatte, kehrte er, von seinen Schülern umgeben, in seine Einsiedelei zurück.