Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.51.1
तथा सञ्चोदितः सूतो लक्ष्मणेन महात्मना ।
तद्वाक्यमृषिणा प्रोक्तं व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ ७.५१.१ ॥
So angespornt von dem großherzigen Lakṣmaṇa, begann der Wagenlenker, die Worte des Weisen vorzutragen.
7.51.2
पुरा नाम्ना हि दुर्वासा अत्रेः पुत्रो महामुनिः ।
वसिष्ठस्याश्रमे पुण्ये वार्षिक्यं समुवास ह ॥ ७.५१.२ ॥
Vor langer Zeit hatte der große Weise namens Durvāsas, Sohn des Atri, die Regenzeit in der heiligen Einsiedelei Vasiṣṭhas verbracht.
7.51.3
तमाश्रमं महातेजाः पिता ते सुमहायशाः ।
पुरोहितं महात्मानं दिदृक्षुरगमस्त्वयम् ॥ ७.५१.३ ॥
Dein Vater, von großem Glanz und großem Ruhm, ging in jene Einsiedelei, begierig, den großherzigen Hauspriester zu sehen.
7.51.4
स दृष्ट्वा सूर्यसङ्काशं ज्वलन्तमिव तेजसा ।
उपविष्टं वसिष्ठस्य सव्यपार्श्वे महामुनिम् ॥ ७.५१.४ ॥
Er sah den großen Weisen, zur linken Seite Vasiṣṭhas sitzend, der dem Sonnenlicht glich und vor Glanz zu brennen schien.
7.51.5
तौ मुनी तापसश्रेष्ठौ विनीतो ह्यभिवादयत् ।
स ताभ्यां पूजितो राजा स्वागतेनासनेन च ॥
पाद्येन फलमूलैश्च उवास मुनिभिः सह ॥ ७.५१.५ ॥
Der bescheidene König grüßte die beiden vornehmsten Asketen ehrerbietig; sie ehrten ihn mit Willkommensworten, einem Sitz, Wasser für die Füße sowie Früchten und Wurzeln, und er blieb mit den Weisen dort.
7.51.6
तेषां तत्रोपविष्टानां तास्ताः सुमधुराः कथाः ।
बभूवुः परमर्षीणां मध्यादित्यगते ऽहनि ॥ ७.५१.६ ॥
Als die Sonne den Mittag erreichte, begannen unter den dort sitzenden höchsten Weisen mancherlei überaus süße Erzählungen.
7.51.7
ततः कथायां कस्याञ्चित्प्राञ्जलिः प्रग्रहो नृपः ।
उवाच तं महात्मानमत्रेः पुत्रं तपोधनम् ॥ ७.५१.७ ॥
Dann, im Verlauf jenes Gesprächs, sprach der König mit gefalteten Händen und in Demut zu jenem großherzigen Sohn Atris, dessen Reichtum die Askese ist.
7.51.8
भगवन्किं प्रमाणेन मम वंशो भविष्यति ।
किमायुश्च हि मे रामः पुत्राश्चान्ये किमायुषः ॥ ७.५१.८ ॥
Ehrwürdiger Herr, wie lange wird mein Geschlecht bestehen? Wie lang ist meine Lebensspanne, die Rāmas und die meiner anderen Söhne?
7.51.9
रामस्य च सुता ये स्युस्तेषामायुः कियद्भवेत् ।
काम्यया भगवन्बूहि वंशस्यास्य गतिं मम ॥ ७.५१.९ ॥
Und die Söhne, die Rāma haben wird — wie lange werden sie leben? Ehrwürdiger Herr, sagt mir aus meinem Wunsch heraus den Weg dieses Geschlechts.
7.51.10
तच्छ्रुत्वा व्याहृतं वाक्यं राज्ञो दशरथस्य च ।
दुर्वासाः सुमहातेजा व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ ७.५१.१० ॥
Als er die Worte des Königs Daśaratha gehört hatte, begann der Weise Durvāsas von großem Glanz zu sprechen.
7.51.11
शृणु राजन्पुरावृत्तं तदा देवासुरे युधि ।
दैत्याः सुरैर्भर्त्स्यमाना भृगुपत्नीं समाश्रिताः ॥ ७.५१.११ ॥
Höre, o König, einen alten Bericht. Damals, im Kampf der Götter und Asuras, suchten die Daitya, von den Göttern bedrängt, Zuflucht bei der Gattin Bhṛgus.
7.51.12
तया दत्ताभयास्तत्र न्यवसन्नभयास्तदा ॥ ७.५१.१२ ॥
Von ihr mit Sicherheit beschenkt, wohnten sie dort, furchtlos.
7.51.13
तया परिगृहीतांस्तान्दृष्ट्वा क्रुद्धः सुरेश्वरः ।
चक्रेण शितधारेण भृगुपत्न्याः शिरो ऽहरत् ॥ ७.५१.१३ ॥
Als der zornige Herr der Götter sah, dass sie jene beschützte, trennte er mit seiner scharfen Wurfscheibe der Gattin Bhṛgus den Kopf ab.
7.51.14
ततस्तां निहतां दृष्ट्वा पत्नीं भृगुकुलोद्वहः ।
शशाप सहसा क्रुद्धो विष्णुं रिपुकुलार्दनम् ॥ ७.५१.१४ ॥
Als der Stolz des Bhṛgu-Geschlechts seine erschlagene Gattin sah, entbrannte er vor Zorn und verfluchte sogleich Viṣṇu, den Vernichter der feindlichen Geschlechter.
7.51.15
यस्मादवध्यां मे पत्नीमवधीः क्रोधमूर्च्छितः ।
तस्मात्त्वं मानुषे लोके जनिष्यसि जनार्दन ॥ ७.५१.१५ ॥
Weil du im Zorn meine Gattin erschlagen hast, die nicht getötet werden durfte, sollst du, o Janārdana, in der Welt der Menschen geboren werden.
7.51.16
तत्र पत्नीवियोगं त्वं प्राप्स्यसे बहुवार्षिकम् ॥ ७.५१.१६ ॥
Dort wirst du viele Jahre lang von deiner Gattin getrennt sein.
7.51.17
शापाभिहतचेतास्स स्वात्मना भावितो ऽभवत् ॥ ७.५१.१७ ॥
Mit vom Fluch verwundetem Geist versank er ganz in sich selbst.
7.51.19
अर्चयामास तं देवं भृगुः शापेन पीडितः ।
तपसाराधितो देवो ह्यब्रवीद्भक्तवत्सलः ।
लोकानां संहितार्थं तु तं शापं ग्राह्यमुक्तवान् ॥ ७.५१.१९ ॥
Von dem Fluch gequält, verehrte Bhṛgu jenen Gott. Durch seine Askese erfreut, sprach der Gott, der seine Verehrer liebt, und sagte, der Fluch müsse zum Wohl der Welten angenommen werden.
7.51.20
इहागतो हि पुत्रत्वं तव पार्थिवसत्तम ॥ ७.५१.२० ॥
Bester der Könige, du bist hier in der Gestalt eines Sohnes gekommen.
7.51.21
राम इत्यभिविख्यातस्त्रिषु लोकेषु मानद ।
तत्फलं प्राप्स्यते चापि भृगुशापकृतं महत् ॥ ७.५१.२१ ॥
Du Verleiher der Ehre, du wirst in den drei Welten als Rāma berühmt sein und auch jene große Frucht erlangen, die aus dem Fluch Bhṛgus entstanden ist.
7.51.22
अयोध्यायाः पती रामो दीर्घकालं भविष्यति ।
सुखिनश्च समृद्धाश्च भविष्यन्त्यस्य ये ऽनुगाः ॥ ७.५१.२२ ॥
Rāma wird lange Zeit Herr von Ayodhyā sein; seine Gefolgsleute werden glücklich und wohlhabend sein.
7.51.23
दश वर्षसहस्राणि दश वर्षशतानि च ।
रामो राज्यमुपासित्वा ब्रह्मलोकं गमिष्यति ॥ ७.५१.२३ ॥
Nachdem Rāma zehntausend und tausend Jahre regiert hat, wird er in die Welt Brahmās gehen.
7.51.24
समृद्धैश्चाश्वमेधैश्च इष्ट्वा परमदुर्जयः ।
राजवंशांश्च बहुशो बहून्संस्थापयिष्यति ॥ ७.५१.२४ ॥
Rāma, der überaus Unbesiegbare, wird nach reichen Pferdeopfern viele königliche Geschlechter begründen.
7.51.25
द्वौ पुत्रौ तु भविष्येते सीतायां राघवस्य तु ।
अन्यत्र न त्वयोध्यायां सत्यमेतन्नसंशयः ॥ ७.५१.२५ ॥
Zwei Söhne werden dem Rāghava von Sītā geboren werden; sie werden in Ayodhyā geboren und nirgends sonst. Das ist wahr, ohne Zweifel.
7.51.26
सीतायाश्च ततः पुत्रावभिषेक्ष्यति राघवः ॥ ७.५१.२६ ॥
Dann wird Rāghava (Rāma) die beiden Söhne Sītās salben.
7.51.27
स सर्वमखिलं राज्ञो वंशस्याह गतागतम् ।
आख्याय सुमहातेजास्तूष्णीमासीन्महामुनिः ॥ ७.५१.२७ ॥
Nachdem er die ganze Geschichte des königlichen Geschlechts erzählt hatte, schwieg der große Weise von gewaltiger Strahlkraft.
7.51.28
तूष्णीम्भूते तदा तस्मिन्राजा दशरथो मुनौ ।
अभिवाद्य महात्मानौ पुनरायात्पुरोत्तमम् ॥ ७.५१.२८ ॥
Als der Weise schwieg, grüßte König Daśaratha die beiden großen Seelen und kehrte in die vortreffliche Stadt zurück.
7.51.29
एतद्वचो मया तत्र मुनिना व्याहृतं पुरा ।
श्रुतं हृदि च निक्षिप्तं नान्यथा तद्भविष्यति ॥ ७.५१.२९ ॥
Dieses Wort, das der Weise dort einst sprach, habe ich gehört und im Herzen bewahrt; es wird nicht anders geschehen.
7.51.30
एवं गते न सन्तापं कर्तुमर्हसि राघव ।
सीतार्थे राघवार्थे वा दृढो भव नरोत्तम ॥ ७.५१.३० ॥
Da es so gekommen ist, o Rāghava, sollst du nicht trauern; ob um Sītās willen oder um meinetwillen, o Bester der Menschen, sei standhaft.
7.51.31
श्रुत्वा तु व्याहृतं वाक्यं सूतस्य परमाद्भुतम् ।
प्रहर्षमतुलं लेभे साधु साध्विति चाब्रवीत् ॥ ७.५१.३१ ॥
Als er das höchst wunderbare Wort hörte, das der Wagenlenker sprach, empfand er unvergleichliche Freude und sagte: „Gut, gut!“
7.51.32
ततः संवदतोरेवं सूतलक्ष्मणयोः पथि ।
अस्तमर्के गते वासं केशिन्यां तावथोषतुः ॥ ७.५१.३२ ॥
Während der Wagenlenker und Lakṣmaṇa so auf dem Weg miteinander sprachen, verbrachten die beiden, als die Sonne untergegangen war, die Nacht am Ufer der Keśinī.