வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.51.1
तथा सञ्चोदितः सूतो लक्ष्मणेन महात्मना ।
तद्वाक्यमृषिणा प्रोक्तं व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ ७.५१.१ ॥
மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனால் இவ்வாறு தூண்டப்பட்ட சாரதி, முனிவர் கூறிய அந்த வார்த்தையை எடுத்துரைக்கத் தொடங்கினான்.
7.51.2
पुरा नाम्ना हि दुर्वासा अत्रेः पुत्रो महामुनिः ।
वसिष्ठस्याश्रमे पुण्ये वार्षिक्यं समुवास ह ॥ ७.५१.२ ॥
முன்பு அத்ரியின் மகனான துர்வாசர் என்ற மகாமுனிவர், வசிஷ்டரின் புனிதமான ஆசிரமத்தில் மழைக்காலம் முழுவதும் தங்கியிருந்தார்.
7.51.3
तमाश्रमं महातेजाः पिता ते सुमहायशाः ।
पुरोहितं महात्मानं दिदृक्षुरगमस्त्वयम् ॥ ७.५१.३ ॥
உன் தந்தையாகிய மிகுந்த தேஜஸ் கொண்ட, பெரும் புகழ் பெற்ற அரசர், அந்த மகாத்மாவான புரோகிதரைக் காண விரும்பி அந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.
7.51.4
स दृष्ट्वा सूर्यसङ्काशं ज्वलन्तमिव तेजसा ।
उपविष्टं वसिष्ठस्य सव्यपार्श्वे महामुनिम् ॥ ७.५१.४ ॥
அவர் வசிஷ்டரின் இடப்பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அந்த மகாமுனிவரைக் கண்டார்; அவர் சூரியனைப் போலவும், தேஜஸால் எரிவதைப் போலவும் ஒளிர்ந்தார்.
7.51.5
तौ मुनी तापसश्रेष्ठौ विनीतो ह्यभिवादयत् ।
स ताभ्यां पूजितो राजा स्वागतेनासनेन च ॥
पाद्येन फलमूलैश्च उवास मुनिभिः सह ॥ ७.५१.५ ॥
அடக்கமுள்ள அரசர் அந்த இரு தவசிரேஷ்டர்களையும் பணிவுடன் வணங்கினார்; அவர்களும் வரவேற்பு வார்த்தைகள், ஆசனம், பாதங்களைக் கழுவும் நீர், பழங்கள் மற்றும் கிழங்குகளால் அவரை உபசரித்தனர்; அரசர் முனிவர்களுடன் அங்கே தங்கினார்.
7.51.6
तेषां तत्रोपविष्टानां तास्ताः सुमधुराः कथाः ।
बभूवुः परमर्षीणां मध्यादित्यगते ऽहनि ॥ ७.५१.६ ॥
அங்கே அமர்ந்திருந்த அந்தப் பரமரிஷிகளிடையே, சூரியன் நடுப்பகலை அடைந்த வேளையில் பல இனிய உரையாடல்கள் நிகழ்ந்தன.
7.51.7
ततः कथायां कस्याञ्चित्प्राञ्जलिः प्रग्रहो नृपः ।
उवाच तं महात्मानमत्रेः पुत्रं तपोधनम् ॥ ७.५१.७ ॥
பின்னர் ஒரு சமயம் அரசன் கைகூப்பி, பணிவுடன் அத்ரியின் மகனும் தவமே செல்வமான அந்த மகாத்மாவிடம் கூறினான்.
7.51.8
भगवन्किं प्रमाणेन मम वंशो भविष्यति ।
किमायुश्च हि मे रामः पुत्राश्चान्ये किमायुषः ॥ ७.५१.८ ॥
பகவானே, என் வம்சம் எவ்வளவு காலம் நிலைக்கும்? எனக்கும் ராமனுக்கும், மற்ற புதல்வர்களுக்கும் ஆயுள் எவ்வளவு?
7.51.9
रामस्य च सुता ये स्युस्तेषामायुः कियद्भवेत् ।
काम्यया भगवन्बूहि वंशस्यास्य गतिं मम ॥ ७.५१.९ ॥
ராமனின் புதல்வர்கள் இருப்பின், அவர்களின் ஆயுள் எவ்வளவாக இருக்கும்? பகவானே, விருப்பத்தினால் இந்த வம்சத்தின் போக்கை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
7.51.10
तच्छ्रुत्वा व्याहृतं वाक्यं राज्ञो दशरथस्य च ।
दुर्वासाः सुमहातेजा व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ ७.५१.१० ॥
அரசன் தசரதனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட மாபெரும் ஒளியுடைய துர்வாசர் பேசத் தொடங்கினார்.
7.51.11
शृणु राजन्पुरावृत्तं तदा देवासुरे युधि ।
दैत्याः सुरैर्भर्त्स्यमाना भृगुपत्नीं समाश्रिताः ॥ ७.५१.११ ॥
அரசனே, கேள். அக்காலத்தில் தேவாசுரப் போரில் தைத்தியர்கள் தேவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, பிருகுவின் மனைவியைச் சரணடைந்தனர்.
7.51.12
तया दत्ताभयास्तत्र न्यवसन्नभयास्तदा ॥ ७.५१.१२ ॥
அவளால் அபயம் அளிக்கப்பட்டு, அவர்கள் அங்கே அச்சமின்றி வசித்தனர்.
7.51.13
तया परिगृहीतांस्तान्दृष्ट्वा क्रुद्धः सुरेश्वरः ।
चक्रेण शितधारेण भृगुपत्न्याः शिरो ऽहरत् ॥ ७.५१.१३ ॥
அவள் அவர்களைக் காத்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு கோபமுற்ற தேவேந்திரன் கூரிய விளிம்புள்ள சக்கரத்தால் பிருகுவின் மனைவியின் தலையைத் துண்டித்தான்.
7.51.14
ततस्तां निहतां दृष्ट्वा पत्नीं भृगुकुलोद्वहः ।
शशाप सहसा क्रुद्धो विष्णुं रिपुकुलार्दनम् ॥ ७.५१.१४ ॥
பின்னர் தன் மனைவி கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட பிருகு குலத்தின் தலைவர் கோபத்துடன் உடனடியாக, எதிரிக் குலங்களை அழிப்பவனான விஷ்ணுவைச் சபித்தார்.
7.51.15
यस्मादवध्यां मे पत्नीमवधीः क्रोधमूर्च्छितः ।
तस्मात्त्वं मानुषे लोके जनिष्यसि जनार्दन ॥ ७.५१.१५ ॥
கோபத்தால் மயங்கி, கொல்லப்படக்கூடாத என் மனைவியை நீ கொன்றாய்; ஆகையால், ஜனார்த்தனா, நீ மனித உலகில் பிறப்பாய்.
7.51.16
तत्र पत्नीवियोगं त्वं प्राप्स्यसे बहुवार्षिकम् ॥ ७.५१.१६ ॥
அங்கு நீ பல ஆண்டுகள் மனைவியைப் பிரிந்திருப்பாய்.
7.51.17
शापाभिहतचेतास्स स्वात्मना भावितो ऽभवत् ॥ ७.५१.१७ ॥
சாபத்தால் தாக்குண்ட மனம் கொண்ட அவர் தன் உள்ளத்திலேயே ஆழ்ந்திருந்தார்.
7.51.19
अर्चयामास तं देवं भृगुः शापेन पीडितः ।
तपसाराधितो देवो ह्यब्रवीद्भक्तवत्सलः ।
लोकानां संहितार्थं तु तं शापं ग्राह्यमुक्तवान् ॥ ७.५१.१९ ॥
சாபத்தால் வருந்திய பிருகு அந்த தேவனை வழிபட்டார். தவத்தால் மகிழ்ந்த பக்தவத்சலனாகிய தேவன் பேசினான்; உலகங்களின் நன்மைக்காக அந்தச் சாபத்தை ஏற்கவேண்டும் என்று அவன் கூறினான்.
7.51.20
इहागतो हि पुत्रत्वं तव पार्थिवसत्तम ॥ ७.५१.२० ॥
சிறந்த அரசே, நீர் இங்கே உமது மகனாக வந்திருக்கிறீர்.
7.51.21
राम इत्यभिविख्यातस्त्रिषु लोकेषु मानद ।
तत्फलं प्राप्स्यते चापि भृगुशापकृतं महत् ॥ ७.५१.२१ ॥
மானம் அளிப்பவனே, நீ மூவுலகிலும் 'ராமன்' என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாய்; பிருகுவின் சாபத்தால் விளைந்த அந்த மகத்தான பயனையும் அடைவாய்.
7.51.22
अयोध्यायाः पती रामो दीर्घकालं भविष्यति ।
सुखिनश्च समृद्धाश्च भविष्यन्त्यस्य ये ऽनुगाः ॥ ७.५१.२२ ॥
ராமன் அயோத்தியின் அரசனாக நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்வான்; அவனைப் பின்பற்றுபவர்கள் மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் அடைவார்கள்.
7.51.23
दश वर्षसहस्राणि दश वर्षशतानि च ।
रामो राज्यमुपासित्वा ब्रह्मलोकं गमिष्यति ॥ ७.५१.२३ ॥
ராமன் பதினாயிரம் ஆண்டுகளும் ஆயிரம் ஆண்டுகளும் ஆட்சி செய்த பின் பிரமலோகம் செல்வான்.
7.51.24
समृद्धैश्चाश्वमेधैश्च इष्ट्वा परमदुर्जयः ।
राजवंशांश्च बहुशो बहून्संस्थापयिष्यति ॥ ७.५१.२४ ॥
மிகவும் வெல்லற்கரிய ராமன் சிறப்பான அஸ்வமேத யாகங்களைச் செய்து, பல அரச வம்சங்களை நிலைநாட்டுவான்.
7.51.25
द्वौ पुत्रौ तु भविष्येते सीतायां राघवस्य तु ।
अन्यत्र न त्वयोध्यायां सत्यमेतन्नसंशयः ॥ ७.५१.२५ ॥
ராகவனுக்கு சீதையிடம் இரண்டு மகன்கள் பிறப்பார்கள்; அயோத்தியில் மட்டுமே பிறப்பார்கள், வேறெங்கும் அல்ல. இது உண்மை, சந்தேகமில்லை.
7.51.26
सीतायाश्च ततः पुत्रावभिषेक्ष्यति राघवः ॥ ७.५१.२६ ॥
பின்னர் சீதையின் இரு மகன்களை ராகவன் (ராமன்) அபிஷேகம் செய்விப்பார்.
7.51.27
स सर्वमखिलं राज्ञो वंशस्याह गतागतम् ।
आख्याय सुमहातेजास्तूष्णीमासीन्महामुनिः ॥ ७.५१.२७ ॥
மிகு தேஜஸ் கொண்ட அந்த மகாமுனி அரச வம்சத்தின் முழு வரலாற்றையும் எடுத்துரைத்து, பின் மௌனமாக அமர்ந்தார்.
7.51.28
तूष्णीम्भूते तदा तस्मिन्राजा दशरथो मुनौ ।
अभिवाद्य महात्मानौ पुनरायात्पुरोत्तमम् ॥ ७.५१.२८ ॥
முனிவர் மௌனமானதும், மன்னன் தசரதன் அந்த இரு மகாத்மாக்களையும் வணங்கி, மீண்டும் சிறந்த நகரத்திற்குத் திரும்பினான்.
7.51.29
एतद्वचो मया तत्र मुनिना व्याहृतं पुरा ।
श्रुतं हृदि च निक्षिप्तं नान्यथा तद्भविष्यति ॥ ७.५१.२९ ॥
முனிவர் முன்பு அங்கே கூறிய இந்த வாக்கை நான் கேட்டு மனதில் பதித்துக்கொண்டேன்; அது வேறுவிதமாக ஆகாது.
7.51.30
एवं गते न सन्तापं कर्तुमर्हसि राघव ।
सीतार्थे राघवार्थे वा दृढो भव नरोत्तम ॥ ७.५१.३० ॥
இவ்வாறு ஆன பிறகு, ராகவனே, நீ துயரம் கொள்ளக் கூடாது; சீதைக்காகவோ எனக்காகவோ, நரோத்தமனே, உறுதியாக இரு.
7.51.31
श्रुत्वा तु व्याहृतं वाक्यं सूतस्य परमाद्भुतम् ।
प्रहर्षमतुलं लेभे साधु साध्विति चाब्रवीत् ॥ ७.५१.३१ ॥
சூதனின் சொன்ன அந்த மிக அற்புதமான வாக்கைக் கேட்டு அவன் அளவற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்து, 'சாது, சாது' என்றான்.
7.51.32
ततः संवदतोरेवं सूतलक्ष्मणयोः पथि ।
अस्तमर्के गते वासं केशिन्यां तावथोषतुः ॥ ७.५१.३२ ॥
இவ்வாறு வழியில் சாரதியும் லக்ஷ்மணனும் உரையாடிக்கொண்டிருக்கையில், சூரியன் அஸ்தமித்ததும் அவ்விருவரும் கேசினி நதிக்கரையில் இரவு தங்கினர்.