Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.51.1
तथा सञ्चोदितः सूतो लक्ष्मणेन महात्मना ।
तद्वाक्यमृषिणा प्रोक्तं व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ ७.५१.१ ॥
Assim incitado pelo magnânimo Lakṣmaṇa, o cocheiro começou a relatar as palavras proferidas pelo sábio.
7.51.2
पुरा नाम्ना हि दुर्वासा अत्रेः पुत्रो महामुनिः ।
वसिष्ठस्याश्रमे पुण्ये वार्षिक्यं समुवास ह ॥ ७.५१.२ ॥
Outrora, o grande sábio chamado Durvāsas, filho de Atri, havia habitado durante a estação chuvosa no sagrado eremitério de Vasiṣṭha.
7.51.3
तमाश्रमं महातेजाः पिता ते सुमहायशाः ।
पुरोहितं महात्मानं दिदृक्षुरगमस्त्वयम् ॥ ७.५१.३ ॥
Teu pai, de grande esplendor e grande fama, dirigiu-se àquele eremitério desejando ver o magnânimo sacerdote da casa.
7.51.4
स दृष्ट्वा सूर्यसङ्काशं ज्वलन्तमिव तेजसा ।
उपविष्टं वसिष्ठस्य सव्यपार्श्वे महामुनिम् ॥ ७.५१.४ ॥
Ele viu o grande sábio sentado à esquerda de Vasiṣṭha, semelhante ao sol, resplandecendo como se ardesse de esplendor.
7.51.5
तौ मुनी तापसश्रेष्ठौ विनीतो ह्यभिवादयत् ।
स ताभ्यां पूजितो राजा स्वागतेनासनेन च ॥
पाद्येन फलमूलैश्च उवास मुनिभिः सह ॥ ७.५१.५ ॥
O rei humilde saudou reverentemente os dois ascetas mais eminentes; eles o honraram com palavras de boas-vindas, um assento, água para os pés e frutos e raízes, e ele permaneceu ali com os sábios.
7.51.6
तेषां तत्रोपविष्टानां तास्ताः सुमधुराः कथाः ।
बभूवुः परमर्षीणां मध्यादित्यगते ऽहनि ॥ ७.५१.६ ॥
Quando o sol chegou ao meio-dia, entre os supremos sábios sentados ali, começaram diversas histórias doces ao extremo.
7.51.7
ततः कथायां कस्याञ्चित्प्राञ्जलिः प्रग्रहो नृपः ।
उवाच तं महात्मानमत्रेः पुत्रं तपोधनम् ॥ ७.५१.७ ॥
Então, no curso daquela conversa, o rei, de mãos postas e com humildade, falou àquele magnânimo filho de Atri, cuja riqueza é a austeridade.
7.51.8
भगवन्किं प्रमाणेन मम वंशो भविष्यति ।
किमायुश्च हि मे रामः पुत्राश्चान्ये किमायुषः ॥ ७.५१.८ ॥
Venerável senhor, quanto tempo durará a minha linhagem? Qual é a minha duração de vida, a de Rāma, e a dos meus outros filhos?
7.51.9
रामस्य च सुता ये स्युस्तेषामायुः कियद्भवेत् ।
काम्यया भगवन्बूहि वंशस्यास्य गतिं मम ॥ ७.५१.९ ॥
E os filhos que Rāma tiver, quanto tempo viverão? Venerável senhor, por desejo meu, diga-me o destino desta linhagem.
7.51.10
तच्छ्रुत्वा व्याहृतं वाक्यं राज्ञो दशरथस्य च ।
दुर्वासाः सुमहातेजा व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ ७.५१.१० ॥
Tendo ouvido aquelas palavras do rei Daśaratha, o sábio Durvāsas, de grande esplendor, começou a falar.
7.51.11
शृणु राजन्पुरावृत्तं तदा देवासुरे युधि ।
दैत्याः सुरैर्भर्त्स्यमाना भृगुपत्नीं समाश्रिताः ॥ ७.५१.११ ॥
Ouve, ó rei, um relato antigo. Naquele tempo, na batalha entre deuses e asuras, os Daitya, ameaçados pelos deuses, buscaram refúgio junto à esposa de Bhṛgu.
7.51.12
तया दत्ताभयास्तत्र न्यवसन्नभयास्तदा ॥ ७.५१.१२ ॥
Recebida dela a garantia de segurança, viveram ali, sem medo.
7.51.13
तया परिगृहीतांस्तान्दृष्ट्वा क्रुद्धः सुरेश्वरः ।
चक्रेण शितधारेण भृगुपत्न्याः शिरो ऽहरत् ॥ ७.५१.१३ ॥
Vendo-os protegidos por ela, o senhor dos deuses, enfurecido, cortou a cabeça da esposa de Bhṛgu com seu disco de gume afiado.
7.51.14
ततस्तां निहतां दृष्ट्वा पत्नीं भृगुकुलोद्वहः ।
शशाप सहसा क्रुद्धो विष्णुं रिपुकुलार्दनम् ॥ ७.५१.१४ ॥
Então, vendo sua esposa morta, o orgulho da linhagem de Bhṛgu, tomado de cólera, amaldiçoou de imediato Viṣṇu, destruidor das linhagens inimigas.
7.51.15
यस्मादवध्यां मे पत्नीमवधीः क्रोधमूर्च्छितः ।
तस्मात्त्वं मानुषे लोके जनिष्यसि जनार्दन ॥ ७.५१.१५ ॥
Porque, dominado pela cólera, mataste minha esposa, que não podia ser morta; portanto, ó Janārdana, nascerás no mundo dos homens.
7.51.16
तत्र पत्नीवियोगं त्वं प्राप्स्यसे बहुवार्षिकम् ॥ ७.५१.१६ ॥
Ali sofrerás a separação de tua esposa por muitos anos.
7.51.17
शापाभिहतचेतास्स स्वात्मना भावितो ऽभवत् ॥ ७.५१.१७ ॥
Com a mente ferida pela maldição, ele se absorveu em si mesmo.
7.51.19
अर्चयामास तं देवं भृगुः शापेन पीडितः ।
तपसाराधितो देवो ह्यब्रवीद्भक्तवत्सलः ।
लोकानां संहितार्थं तु तं शापं ग्राह्यमुक्तवान् ॥ ७.५१.१९ ॥
Afligido pela maldição, Bhṛgu adorou aquele deus. Satisfeito com sua austeridade, o deus, amoroso com seus devotos, falou e disse que a maldição devia ser aceita para o bem dos mundos.
7.51.20
इहागतो हि पुत्रत्वं तव पार्थिवसत्तम ॥ ७.५१.२० ॥
Melhor dos reis, vieste aqui na condição de filho.
7.51.21
राम इत्यभिविख्यातस्त्रिषु लोकेषु मानद ।
तत्फलं प्राप्स्यते चापि भृगुशापकृतं महत् ॥ ७.५१.२१ ॥
Doador de honra, serás renomado nos três mundos como Rāma, e também obterás aquele grande fruto nascido da maldição de Bhṛgu.
7.51.22
अयोध्यायाः पती रामो दीर्घकालं भविष्यति ।
सुखिनश्च समृद्धाश्च भविष्यन्त्यस्य ये ऽनुगाः ॥ ७.५१.२२ ॥
Rāma será senhor de Ayodhyā por longo tempo; os que o seguirem serão felizes e prósperos.
7.51.23
दश वर्षसहस्राणि दश वर्षशतानि च ।
रामो राज्यमुपासित्वा ब्रह्मलोकं गमिष्यति ॥ ७.५१.२३ ॥
Depois de reinar dez mil anos e mais mil anos, Rāma irá ao mundo de Brahmā.
7.51.24
समृद्धैश्चाश्वमेधैश्च इष्ट्वा परमदुर्जयः ।
राजवंशांश्च बहुशो बहून्संस्थापयिष्यति ॥ ७.५१.२४ ॥
Rāma, supremamente invencível, após realizar abundantes sacrifícios do cavalo, estabelecerá muitas linhagens reais.
7.51.25
द्वौ पुत्रौ तु भविष्येते सीतायां राघवस्य तु ।
अन्यत्र न त्वयोध्यायां सत्यमेतन्नसंशयः ॥ ७.५१.२५ ॥
Dois filhos nascerão do Rāghava com Sītā; nascerão em Ayodhyā e em nenhum outro lugar. Isto é verdade, sem dúvida.
7.51.26
सीतायाश्च ततः पुत्रावभिषेक्ष्यति राघवः ॥ ७.५१.२६ ॥
Então Rāghava (Rāma) consagrará os dois filhos de Sītā.
7.51.27
स सर्वमखिलं राज्ञो वंशस्याह गतागतम् ।
आख्याय सुमहातेजास्तूष्णीमासीन्महामुनिः ॥ ७.५१.२७ ॥
Tendo narrado toda a história da linhagem do rei, o grande sábio, de imenso esplendor, calou-se.
7.51.28
तूष्णीम्भूते तदा तस्मिन्राजा दशरथो मुनौ ।
अभिवाद्य महात्मानौ पुनरायात्पुरोत्तमम् ॥ ७.५१.२८ ॥
Quando o sábio se calou, o rei Daśaratha saudou as duas grandes almas e regressou à excelsa cidade.
7.51.29
एतद्वचो मया तत्र मुनिना व्याहृतं पुरा ।
श्रुतं हृदि च निक्षिप्तं नान्यथा तद्भविष्यति ॥ ७.५१.२९ ॥
Esta palavra que o sábio proferiu ali antes, eu ouvi e guardei no coração; não acontecerá de outra forma.
7.51.30
एवं गते न सन्तापं कर्तुमर्हसि राघव ।
सीतार्थे राघवार्थे वा दृढो भव नरोत्तम ॥ ७.५१.३० ॥
Assim sendo, ó Rāghava, não deves afligir-te; por Sītā ou por Rāma, ó melhor dos homens, mantém-te firme.
7.51.31
श्रुत्वा तु व्याहृतं वाक्यं सूतस्य परमाद्भुतम् ।
प्रहर्षमतुलं लेभे साधु साध्विति चाब्रवीत् ॥ ७.५१.३१ ॥
Ao ouvir a palavra mais maravilhosa pronunciada pelo auriga, sentiu uma alegria incomparável e disse: «Bem, bem!».
7.51.32
ततः संवदतोरेवं सूतलक्ष्मणयोः पथि ।
अस्तमर्के गते वासं केशिन्यां तावथोषतुः ॥ ७.५१.३२ ॥
Assim, enquanto o cocheiro e Lakṣmaṇa conversavam pelo caminho, quando o sol se pôs, os dois passaram a noite à margem do Keśinī.