वाल्मीकि रामायण · सर्ग 7.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.6.1
तैर्वध्यमाना देवाश्च ऋषयश्च तपोधनाः ।
भयार्ताः शरणं जग्मुर्देवदेवं महेश्वरम् ॥ ७.६.१ ॥
त्यांच्याकडून पीडित झालेले देव आणि तपोधन ऋषी भयाने व्याकूळ होऊन देवदेव महेश्वराला शरण गेले.
7.6.2
जगत्सृष्ट्यन्तकर्तारमजमव्यक्तरूपिणम् ।
आधारं सर्वलोकानामाराध्यं परमं गुरुम् ॥ ७.६.२ ॥
जगाची निर्मिती आणि संहार करणारा, अजन्मा, अव्यक्त रूप धारण करणारा, सर्व लोकांचा आधार, आराध्य आणि परम गुरू.
7.6.3
ते समेत्य तु कामारिं त्रिपुरारिं त्रिलोचनम् ।
ऊचुः प्राञ्जलयो देवा भयगद्गदभाषिणः ॥ ७.६.३ ॥
ते देव कामारी, त्रिपुरारी, त्रिलोचनाजवळ जाऊन हात जोडून भयाने गद्गद होत म्हणाले.
7.6.4
सुकेशपुत्रैर्भगवन्पितामहवरोद्धतैः ।
प्रजाध्यक्ष प्रजाः सर्वा बाध्यन्ते रिपुबाधनैः ॥ ७.६.४ ॥
हे भगवन्, सुकेशाचे पुत्र ब्रह्मदेवाच्या वरामुळे उन्मत्त होऊन, हे प्रजाध्यक्षा, शत्रूंना पीडणारे होऊन सर्व प्रजेला पीडा देत आहेत.
7.6.5
शरण्यान्यशरण्यानि ह्याश्रमाणि कृतानि नः ।
स्वर्गाच्च देवान्प्रच्याव्य स्वर्गे क्रीडन्ति देववत् ॥ ७.६.५ ॥
आमचे आश्रय असलेले आश्रम त्यांनी निराश्रय केले आहेत; देवांना स्वर्गातून हाकलून ते देवांप्रमाणे स्वर्गात विहार करत आहेत.
7.6.6
अहं विष्णुरहं रुद्रो ब्रह्माहं देवराडहम् ।
अहं यमश्च वरुणश्चन्द्रो ऽहं रविरप्यहम् ॥ ७.६.६ ॥
मीच विष्णू, मीच रुद्र, मीच ब्रह्मा, मीच देवराज. मीच यम आणि वरुण, मीच चंद्र आणि मीच सूर्य.
7.6.7
बाधन्ते समरोद्धर्षा ये च तेषां पुरःसराः ।
तन्नो देव भयार्तानामभयं दातुमर्हसि ॥ ७.६.७ ॥
युद्धात उन्मत्त होऊन जे आम्हाला पीडा देतात आणि त्यांचे जे अग्रणी आहेत, हे देवा, भयपीडित आम्हाला अभय देणे तुला योग्य आहे.
7.6.8
अशिवं वपुरास्थाय जहि वै देवकण्टकान् ॥ ७.६.८ ॥
अशुभ रूप धारण करून देवांचे काटे ठरलेल्यांना वध कर.
7.6.9
धन्ते समरोद्धर्षा ये च तेषां पुरःसराः ।
इत्युक्तस्तु सुरैः सर्वैः कपर्दी नीललोहितः ।
सुकेशं प्रति सापेक्षः प्राह देवगणान्प्रभुः ॥ ७.६.९ ॥
युद्धात उन्मत्त होऊन जे पीडा देतात आणि त्यांचे जे अग्रणी आहेत — असे सर्व देवांनी सांगितल्यावर, जटाधारी नीललोहित प्रभू सुकेशाकडे लक्ष देऊन देवगणांना म्हणाले.
7.6.10
अहं तान्न हनिष्यामि मयावध्या हि ते सुराः ।
किं तु मन्त्रं प्रदास्यामि यो वै तान्निहनिष्यति ॥ ७.६.१० ॥
मी त्यांना मारणार नाही; हे देवांनो, ते माझ्याकडून वध्य नाहीत. परंतु जो त्यांना मारेल त्याला मी एक मंत्र देईन.
7.6.11
एतमेव समुद्योगं पुरस्कृत्य महर्षयः ।
गच्छध्वं शरणं विष्णुं हनिष्यति स तान्प्रभुः ॥ ७.६.११ ॥
हाच उद्योग पुढे करून, हे महर्षींनो, विष्णूला शरण जा; तो प्रभू त्यांना मारेल.
7.6.12
ततस्तु जयशब्देन प्रतिनन्द्य महेश्वरम् ।
विष्णोः समीपमाजग्मुर्निशाचरभयार्दिताः ॥ ७.६.१२ ॥
मग जयजयकाराने महेश्वराचे अभिनंदन करून, निशाचरांच्या भयाने पीडित झालेले ते विष्णूजवळ गेले.
7.6.13
शङ्खचक्रधरं देवं प्रणम्य बहुमान्य च ।
ऊचुः सम्भ्रान्तवद्वाक्यं सुकेशतनयान्प्रति ॥ ७.६.१३ ॥
शंख आणि चक्र धारण करणाऱ्या देवाला नमस्कार करून व त्यांचा बहुमान करून, घाबरलेल्यासारखे ते सुकेशाच्या पुत्रांविषयी बोलू लागले.
7.6.14
सुकेशतनयैर्देव त्रिभिस्त्रेताग्निसन्निभैः ।
आक्रम्य वरदानेन स्थानान्यपहृतानि नः ॥ ७.६.१४ ॥
हे देवा! त्रेताग्नींसारखे सुकेशाचे तीन पुत्र वरदानाच्या बळावर आक्रमण करून आमची स्थाने हिरावून घेतली आहेत.
7.6.15
लङ्का नाम पुरी दुर्गा त्रिकूटशिखरे स्थिता ।
तत्र स्थिताः प्रबाधन्ते सर्वान्नः क्षणदाचराः ॥ ७.६.१५ ॥
त्रिकूट शिखरावर वसलेली लंका नावाची दुर्गम नगरी आहे; तेथे राहणारे निशाचर आम्हा सर्वांना त्रास देत आहेत.
7.6.16
स त्वमस्मद्धितार्थाय जहि तान्मधुसूदन ।
शरणं त्वां वयं प्राप्ता गतिर्भव सुरेश्वर ॥ ७.६.१६ ॥
म्हणून आमच्या हितासाठी त्यांना ठार कर, हे मधुसूदना! आम्ही तुला शरण आलो आहोत; हे सुरेश्वरा, तूच आमचा आश्रय हो.
7.6.17
चक्रकृत्तास्यकमलान्निवेदय यमाय वै ।
भयेष्वभयदो ऽस्माकं नान्यो ऽस्ति भवता विना ॥ ७.६.१७ ॥
चक्राने छिन्न केलेली त्यांची कमलासारखी मुखे यमाला अर्पण कर; भयांमध्ये अभय देणाऱ्या, तुझ्याशिवाय आम्हाला दुसरा कोणी नाही.
7.6.18
राक्षसान्समरे दुष्टान्सानुबन्धान्मदोद्धतान् ।
नुदं त्वं नो भयं देव नीहारमिव भास्करः ॥ ७.६.१८ ॥
हे देवा! युद्धात त्या दुष्ट, मदाने उन्मत्त राक्षसांना त्यांच्या सेवकांसह हाकलून दे; सूर्य धुक्याला दूर करतो तसे आमचे भय दूर कर.
7.6.19
इत्येवं दैवतैरुक्तो देवदेवो जनार्दनः ।
अभयं भयदो ऽरीणां दत्त्वा देवानुवाच ह ॥ ७.६.१९ ॥
अशा प्रकारे देवांनी सांगितल्यावर, शत्रूंना भय देणारे देवदेव जनार्दन देवांना अभय देऊन म्हणाले.
7.6.20
सुकेशं राक्षसं जाने ईशानवरदर्पितम् ।
तांश्चास्य तनयाञ्जाने येषां ज्येष्ठः स माल्यवान् ॥ ७.६.२० ॥
ईशानाच्या (शिवाच्या) वरदानाने गर्विष्ठ झालेला सुकेश नावाचा राक्षस मला माहीत आहे; त्याच्या पुत्रांनाही मी ओळखतो, ज्यांच्यात ज्येष्ठ तो माल्यवान आहे.
7.6.21
तानहं समतिक्रान्तमर्यादान्राक्षसाधमान् ।
निहनिष्यामि सङ्क्रुद्धः सुरा भवत विज्वराः ॥ ७.६.२१ ॥
मर्यादा ओलांडलेल्या त्या नीच राक्षसांना मी क्रोधाने ठार मारीन. हे देवांनो, निश्चिंत रहा.
7.6.22
इत्युक्तास्ते सुराः सर्वे विष्णुना प्रभविष्णुना ।
यथावासं ययुर्हृष्टाः प्रशंसन्तो जनार्दनम् ॥ ७.६.२२ ॥
प्रभावशाली विष्णूने असे सांगितल्यावर, सर्व देव आनंदित होऊन जनार्दनाची स्तुती करीत आपापल्या स्थानी गेले.
7.6.23
विबुधानां समुद्योगं माल्यवांस्तु निशाचरः ।
श्रुत्वा तौ भ्रातरौ वीराविदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.६.२३ ॥
पण देवांची तयारी ऐकून निशाचर माल्यवान त्या दोन वीर बंधूंना हे वचन म्हणाला.
7.6.24
अमरा ऋषयश्चैव सङ्गम्य किल शकरम् ।
अस्मद्वधं परीप्सन्त इदं वचनमब्रुवन् ॥ ७.६.२४ ॥
देव आणि ऋषी शंकराला भेटून, आमचा वध इच्छून हे वचन म्हणाले.
7.6.25
सुकेशतनया देव वरदानबलोद्धताः ।
बाधन्ते ऽस्मान्समुद्दृप्ता घोररूपाः पदे पदे ॥ ७.६.२५ ॥
हे देवांनो, वरदानाच्या बळाने उन्मत्त झालेले सुकेशाचे पुत्र, भयंकर रूपाचे व अत्यंत गर्विष्ठ होऊन पावलोपावली आम्हाला त्रास देत आहेत.
7.6.26
राक्षसैरभिभूताः स्म न शक्ताः स्म प्रजापते ।
स्वेषु सद्मसु संस्थातुं भयात्तेषां दुरात्मनाम् ॥ ७.६.२६ ॥
हे प्रजापते, राक्षसांनी पराभूत होऊन त्या दुरात्म्यांच्या भयाने आम्ही आपल्या स्वतःच्या निवासस्थानी राहू शकत नाही.
7.6.27
तदस्माकं हितार्थाय जहि तांश्च त्रिलोचन ।
राक्षसान्हुङ्कृतेनैव दह प्रदहतां वर ॥ ७.६.२७ ॥
म्हणून आमच्या कल्याणासाठी, हे त्रिनेत्रा, त्यांचा वध करा; हे श्रेष्ठा, हुंकारानेच त्या राक्षसांना भस्म करा, जाळणाऱ्यांतील श्रेष्ठा.
7.6.28
इत्येवं त्रिदशैरुक्तो निशम्यान्धकसूदनः ।
शिरः करं च धुन्वान इदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.६.२८ ॥
देवांनी असे सांगितल्यावर ऐकून, अंधकाचा संहारक मस्तक व हात हलवत हे वचन बोलला.
7.6.29
अवध्या मम ते देवाः सुकेशतनया रणे ।
मन्त्रं तु वः प्रदास्यामि यस्तान्वै निहनिष्यति ॥ ७.६.२९ ॥
हे देवांनो, सुकेशाचे हे पुत्र युद्धात माझ्याकडून मारले जाण्यासारखे नाहीत; पण त्यांना खरोखर मारणाऱ्याविषयी मी तुम्हाला सल्ला देईन.
7.6.30
यो ऽसौ चक्रगदापाणिः पीतवासा जनार्दनः ।
हरिर्नारायणः श्रीमान् शरणं तं प्रपद्यथ ॥ ७.६.३० ॥
जो चक्र व गदा हाती, पीतांबर नेसलेला तो जनार्दन, हरी नारायण आहे; त्या श्रीमंताला शरण जा.
7.6.31
हरादवाप्य ते मन्त्रं कामारिमभिवाद्य च ।
नारायणालयं प्राप्य तस्मै सर्वं न्यवेदयन् ॥ ७.६.३१ ॥
हरांकडून मंत्र मिळवून, कामारीला वंदन करून, ते नारायणाच्या निवासस्थानी पोहोचले आणि त्यांना सर्व काही निवेदन केले.
7.6.32
ततो नारायणेनोक्ता देवा इन्द्रपुरोगमाः ।
सुरारींस्तान्हनिष्यामि सुरा भवत विज्वराः ॥ ७.६.३२ ॥
तेव्हा नारायण इंद्रादी देवांना म्हणाले, "त्या देवशत्रूंचा मी वध करीन; हे देवांनो, निश्चिंत व्हा."
7.6.33
देवानां भयभीतानां हरिणा राक्षसर्षभौ ।
प्रतिज्ञातो वधो ऽस्माकं चिन्त्यतां यदिह क्षमम् ॥ ७.६.३३ ॥
भयभीत देवांसाठी हरीने, "हे राक्षसश्रेष्ठांनो, आमच्या वधाची प्रतिज्ञा केली आहे; येथे जे योग्य ते विचारात घ्यावे" असे म्हटले.
7.6.34
हिरण्यकशिपोर्मृत्युरन्येषां च सुरद्विषाम् ।
नमुचिः कालनेमिश्च संह्रादो वीरसत्तमः ॥ ७.६.३४ ॥
हिरण्यकशिपूचा मृत्यू, आणि इतर देवद्वेष्ट्यांचाही; नमुची, कालनेमी आणि वीरश्रेष्ठ संह्राद.
7.6.35
राधेयो बहुमायी च लोकपालो ऽथ धार्मिकः ।
यमलार्जुनौ च हार्दिक्यः शुम्भश्चैव निशुम्भकः ॥ ७.६.३५ ॥
राधेय, अत्यंत मायावी, लोकपाल आणि धार्मिक; यमल आणि अर्जुन, हार्दिक्य, शुंभ आणि निशुंभ.
7.6.36
असुरा दानवाश्चैव सत्त्ववन्तो महाबलाः ।
सर्वे समरमासाद्य न श्रूयन्ते ऽपराजिताः ॥ ७.६.३६ ॥
असुर आणि दानवही, जे सत्त्वशाली आणि महाबली होते; सर्व युद्धात उतरूनही कधी पराजित झाले नाहीत असे ऐकिवात नाही.
7.6.37
सर्वैः क्रतुशतैरिष्टं सर्वे मायाविदस्तथा ।
सर्वे सर्वास्त्रकुशलाः सर्वे शत्रुभयङ्कराः ॥ ७.६.३७ ॥
ते सर्व शेकडो यज्ञांनी पूजित होते; सर्व माया जाणणारे होते; सर्व सर्व अस्त्रांत कुशल होते; सर्व शत्रूंना भय देणारे होते.
7.6.38
नारायणेन निहताः शतशो ऽथ सहस्रशः ।
एतज्ज्ञात्वा तु सर्वेषां क्षमं कर्तुमिहार्हथ ॥ ७.६.३८ ॥
नारायणाने त्यांचे शेकडो आणि हजारो लोक मारले गेले. हे जाणून, येथे तुम्हा सर्वांना जे योग्य ते करणे उचित आहे.
7.6.39
ततः सुमाली माली च श्रुत्वा माल्यवतो वचः ।
ऊचतुर्भ्रातरं ज्येष्ठं भगांशाविव वासवम् ॥ ७.६.३९ ॥
तेव्हा सुमाली आणि माली माल्यवानाचे वचन ऐकून, भगाचे दोन अंश इंद्राशी बोलतील तसे आपल्या ज्येष्ठ बंधूशी बोलले.
7.6.40
स्वधीतं दत्तमिष्टं चाप्यैश्वर्यं परिपालितम् ।
आयुर्निरामयं प्राप्तं सुधर्मः प्रापितः पथि ॥ ७.६.४० ॥
चांगला अभ्यास केला, दान दिले, यज्ञ केला, ऐश्वर्य उत्तम रीतीने सांभाळले; निरोगी आयुष्य प्राप्त झाले; सुधर्मही वाटेवर प्राप्त करविला गेला.
7.6.41
देवसागरमक्षोभ्यं शस्त्रैः समवगाह्य च ।
जिता द्विषो ह्यप्रतिमास्तन्नो मृत्युकृतं भयम् ॥ ७.६.४१ ॥
देवांच्या अक्षोभ्य सागरात शस्त्रांसह उतरून आम्ही अतुलनीय शत्रूंना जिंकले आहे; म्हणून मृत्यूने निर्माण केलेले भय आम्हाला नाही.
7.6.42
नारायणश्च रुद्रश्च शक्रश्चापि यमस्तथा ।
अस्माकं प्रमुखे स्थातुं सर्वे बिभ्यति सर्वदा ॥ ७.६.४२ ॥
नारायण, रुद्र, शक्र आणि यमही — हे सर्व आमच्यासमोर उभे राहण्यास सदा घाबरतात.
7.6.43
विष्णोर्देवस्य नास्त्येव कारणं राक्षसेश्वर ।
देवानामेव दोषेण विष्णोः प्रचलितं मनः ॥ ७.६.४३ ॥
हे राक्षसेश्वरा, विष्णू देवाला काहीही कारण नाही. देवांच्याच दोषामुळे विष्णूचे मन विचलित झाले.
7.6.44
तस्मादद्य समुद्युक्ताः सर्वसैन्यसमावृताः ।
देवानेव जिघांसाम एभ्यो दोषः समुत्थितः ॥ ७.६.४४ ॥
म्हणून आज आपण सर्वजण सर्व सैन्याने वेढलेले सज्ज होऊन देवांनाच मारण्याची इच्छा करू; यांच्यामुळेच हा दोष निर्माण झाला.
7.6.45
एवं सम्मन्त्र्य बलिनः सर्वे सैन्यसमावृताः ।
उद्योगं घोषयित्वा तु सर्वे नैर्ऋतपुङ्गवाः ॥
युद्धाय निर्ययुः क्रुद्धा जम्भवृत्रबला इव ॥ ७.६.४५ ॥
असा विचारविनिमय करून, सैन्याने वेढलेले सर्व बलवान राक्षसश्रेष्ठ युद्धाची तयारी जाहीर करून, जंभ आणि वृत्रासारख्या बलाने क्रोधाने युद्धासाठी निघाले.
7.6.46
युद्धाय निर्ययुः सर्वे महाकाया महाबलाः ॥ ७.६.४६ ॥
महाकाय आणि महाबलवान सर्वजण युद्धासाठी निघाले.
7.6.47
स्यन्दनैर्वारणैश्चैव हयैश्च गिरिसन्निभैः ।
खरैर्गोभी रथोष्ट्रैश्च शिंशुमारैर्भुजङ्गमैः ॥ ७.६.४७ ॥
रथ, हत्ती, पर्वतासारखे घोडे, गाढवे, बैल, रथ-उंट, शिंशुमार आणि सर्पांसह.
7.6.48
मकरैः कच्छपैर्मीनैर्विहङ्गैर्गरुडोपमैः ।
सिंहैर्व्याघ्रैर्वराहैश्च सृमरैश्चमरैरपि ॥ ७.६.४८ ॥
मकर, कासव, मासे, गरुडासारखे पक्षी, सिंह, वाघ, डुक्कर, सृमर आणि चमरी यांसह.
7.6.49
त्यक्त्वा लङ्कां गताः सर्वे राक्षसा बलगर्विताः ।
प्रयाता देवलोकाय योद्धुं दैवतशत्रवः ॥ ७.६.४९ ॥
लंका सोडून, बलगर्वित सर्व राक्षस देवतांचे शत्रू म्हणून युद्धासाठी देवलोकाकडे निघाले.
7.6.50
लङ्काविपर्ययं दृष्ट्वा यानि लङ्कालयान्यथ ।
भूतानि भयदर्शीनि विमनस्कानि सर्वशः ॥ ७.६.५० ॥
लंकेची उलथापालथ पाहून, लंकेत राहणारे सर्व प्राणी भयभीत व सर्वतः खिन्न झाले.
7.6.51
रथोत्तमैरुह्यमानाः शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ ७.६.५१ ॥
उत्तम रथांवर आरूढ होऊन शेकडो व हजारो (राक्षस निघाले).
7.6.52
प्रयाता राक्षसास्तूर्णं देवलोकं प्रयत्नतः ।
रक्षसामेव मार्गेण दैवतान्यपचक्रमुः ॥ ७.६.५२ ॥
राक्षस त्वरेने प्रयत्नपूर्वक देवलोकाकडे गेले; देव राक्षसांच्याच मार्गाने माघारी फिरले.
7.6.53
भौमाश्चैवान्तरिक्षाश्च कालाज्ञप्ता भयावहाः ।
उत्पाता राक्षसेन्द्राणामभावाय समुत्थिताः ॥ ७.६.५३ ॥
भूमीवरील व आकाशातील भयावह अपशकुन, कालाने पाठवलेले, राक्षसराजांच्या नाशासाठी प्रकट झाले.
7.6.54
अस्थीनि मेघा ववृषुरुष्णं शोणितमेव च ।
वेलां समुद्राश्चोत्क्रान्ताश्चेलुश्चाप्यथ भूधराः ॥ ७.६.५४ ॥
मेघांनी हाडे आणि उष्ण रक्तच वर्षाव केला; समुद्र किनारा ओलांडून उसळले, पर्वतही हादरले.
7.6.55
अट्टहासान्विमुञ्चन्तो घननादसमस्वनाः ।
वाश्यन्त्यश्च शिवास्तत्र दारुणं घोरदर्शनाः ॥ ७.६.५५ ॥
भयंकर अट्टहास करीत, मेघगर्जनेसमान स्वराने, तेथे कोल्हे भयानक रूपाने ओरडत होते.
7.6.56
सम्पतन्त्यथ भूतानि दृश्यन्ते च यथाक्रमम् ।
गृध्रचक्रं महच्चात्र ज्वलनोद्गारिभिर्मुखैः ॥ ७.६.५६ ॥
मग भूते उडताना क्रमाक्रमाने दिसत होती; येथे अग्नी ओकणाऱ्या तोंडांचा मोठा गिधाडांचा थवा होता.
7.6.57
राक्षसानामुपरि खे भ्रमते ऽलातचक्रवत् ।
कपोता रक्तपादाश्च शारिका विद्रुता ययुः ॥
काका वाश्यन्ति तत्रैव बिडाला वै द्विपादयः ॥ ७.६.५७ ॥
राक्षसांच्या वर आकाशात अलातचक्राप्रमाणे एक चक्र फिरत होते; लाल पायांची कबुतरे आणि मैना विखुरून उडून गेल्या. तिथेच कावळे ओरडत होते, आणि दोन पायांची मांजरेही.
7.6.58
उत्पातांस्ताननादृत्य राक्षसा बलगर्विताः ।
यान्त्येव न निवर्त्तन्ते मृत्युपाशावपाशिताः ॥ ७.६.५८ ॥
त्या अपशकुनांकडे दुर्लक्ष करून, बलगर्विष्ठ राक्षस पुढेच गेले; मागे फिरले नाहीत. ते मृत्यूच्या पाशात बांधलेले होते.
7.6.59
माल्यवांश्च सुमाली च माली च सुमहाबलाः ।
आसन्पुरःसरास्तेषां क्रतूनामिव पावकाः ॥ ७.६.५९ ॥
माल्यवान, सुमाली आणि माली हे अत्यंत बलवान होते; ते त्यांचे अग्रणी होते, यज्ञांपुढे अग्नी असतात तसे.
7.6.60
माल्यवन्तं च ते सर्वे माल्यवन्तमिवाचलम् ।
निशाचरा ह्याश्रयन्ति धातारमिव देवताः ॥ ७.६.६० ॥
ते सर्व निशाचर माल्यवानाचाच आश्रय घेत; जसा माल्यवान पर्वताचा आश्रय घेतला जातो, आणि देव ब्रह्मदेवाचा आश्रय घेतात तसे.
7.6.61
तद्बलं राक्षसेन्द्राणां महाभ्रघननादितम् ।
जयेप्सया देवलोकं ययौ मालिवशे स्थितम् ॥ ७.६.६१ ॥
महामेघांच्या गर्जनेप्रमाणे गर्जणारे ते राक्षसराजांचे सैन्य विजयाच्या इच्छेने मालीच्या अधीन राहून देवलोकाकडे गेले.
7.6.62
राक्षसानां समुद्योगं तं तु नारायणः प्रभुः ।
देवदूतादुपश्रुत्य चक्रे युद्धे तदा मनः ॥ ७.६.६२ ॥
राक्षसांची ती तयारी देवदूताकडून ऐकून प्रभू नारायणाने तेव्हा युद्धाकडे मन वळवले.
7.6.63
स सज्जायुधतूणीरो वैनतेयोपरि स्थितः ।
आसज्ज्य कवचं दिव्यं सहस्रार्कसमद्युति ॥ ७.६.६३ ॥
शस्त्रे व भाथा सज्ज करून तो वैनतेय (गरुड) यावर उभा राहिला; हजार सूर्यांच्या तेजासारखे दिव्य कवच त्याने धारण केले.
7.6.64
आबध्य शरसम्पूर्णे इषुधी विमले तदा ।
श्रोणिसूत्रं च खड्गं च विमलं कमलेक्षणः ॥
शङ्खचक्रगदाशार्ङ्गखड्गाख्यप्रवरायुधान् ॥ ७.६.६४ ॥
कमलनयन त्या वेळी बाणांनी भरलेले दोन निर्मळ भाते बांधले; कमरेचा दोरा व निर्मळ खड्ग धारण केले; शंख, चक्र, गदा, शार्ङ्ग धनुष्य आणि खड्ग ही श्रेष्ठ आयुधे हाती घेतली.
7.6.65
सुपर्णं गिरिसङ्काशं वैनतेयमथास्थितः ।
राक्षसानामभावाय ययौ तूर्णतरं प्रभुः ॥ ७.६.६५ ॥
मग पर्वतासारख्या सुपर्ण वैनतेयावर (गरुडावर) आरूढ होऊन प्रभू राक्षसांच्या नाशासाठी अतिशय वेगाने निघाले.
7.6.66
सुपर्णपृष्ठे स बभौ श्यामः पीताम्बरो हरिः ।
काञ्चनस्य गिरेः शृङ्गे सतडित्तोयदो यथा ॥ ७.६.६६ ॥
सुपर्णाच्या पाठीवर तो श्यामवर्ण, पीतांबरधारी हरी सोन्याच्या पर्वतशिखरावर विजेसह मेघाप्रमाणे शोभला.
7.6.67
स सिद्धदेवर्षिमहोरगैश्च गन्धर्वयक्षैरुपगीयमानः ।
समाससादासुरसैन्यशत्रूंश्चक्रासिशार्ङ्गायुधशङ्खपाणिः ॥ ७.६.६७ ॥
सिद्ध, देवर्षी, महोरग, गंधर्व व यक्ष यांच्याकडून स्तुती केली जात असताना, चक्र, खड्ग, शार्ङ्ग धनुष्य आणि शंख हातात धारण केलेले ते असुरसेनेच्या शत्रूंजवळ पोहोचले.
7.6.68
सुपर्णपक्षानिलनुन्नपक्षं भ्रमत्पताकं प्रविकीर्णशस्त्रम् ।
चचाल तद्राक्षसराजसैन्यं चलोपलं नील इवाचलेन्द्रः ॥ ७.६.६८ ॥
गरुडाच्या पंखांच्या वाऱ्याने हलवलेले पंख असलेले, फिरणाऱ्या पताका व विखुरलेली शस्त्रे असलेले ते राक्षसराजाचे सैन्य, हलणाऱ्या दगडांसह नीलपर्वतराजाप्रमाणे थरथरले.
7.6.69
ततः शरैः शोणितमांसरूषितैर्युगान्तवैश्वानरतुल्यविग्रहैः ।
निशाचराः सम्परिवार्य माधवं वरायुधैर्निर्बिभिदुः सहस्रशः ॥ ७.६.६९ ॥
मग रक्त व मांसाने माखलेल्या, युगांताच्या वैश्वानरासारख्या रूपाच्या बाणांनी निशाचरांनी माधवाला वेढा घालून उत्तम आयुधांनी हजारोंनी भेदले.