Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.77.1
पुरा त्रेतायुगे राम बभूव बहुविस्तरम् ।
समन्ताद्योजनशतं विमृगं पक्षिवर्जितम् ॥ ७.७७.१ ॥
Rāma, en tiempos antiguos, en la edad Tretā, existió un vasto bosque que se extendía cien yojanas en todas direcciones, sin ciervos y sin aves.
7.77.2
तस्मिन्निर्मानुषे ऽरण्ये कुर्वाणस्तप उत्तमम् ।
अहमाक्रमितुं सौम्य तदरण्यमुपागमम् ॥ ७.७७.२ ॥
Practicando la suprema austeridad en aquel bosque sin humanos, yo, oh gentil, llegué para entrar en aquel bosque.
7.77.3
तस्य रूपमरण्यस्य निर्देष्टुं न शशाक ह ।
फलमूलैः सुखास्वादैर्बहुरूपैश्च पादपैः ॥ ७.७७.३ ॥
No pude describir la forma de aquel bosque, lleno de frutos y raíces de sabores agradables, y de árboles de muchas formas.
7.77.4
तस्यारण्यस्य मध्ये तु सरो योजनमायतम् ।
हंसकारण्डवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् ॥ ७.७७.४ ॥
En medio de aquel bosque había un lago que se extendía un yojana, lleno de cisnes y patos kāraṇḍava, y adornado con gansos chakravāka.
7.77.5
पद्मोत्पलसमाकीर्णं समतिक्रान्तशैवलम् ।
तदाश्चर्यमिवात्यर्थं सुखास्वादमनुत्तमम् ॥ ७.७७.५ ॥
Lleno de lotos y nenúfares, libre de musgo, aquel lago era en verdad maravilloso, sumamente agradable e incomparable.
7.77.6
अरजस्कं तथा ऽक्षोभ्यं श्रीमत्पक्षिगणायुतम् ।
समीपे तस्य सरसो महदद्भुतमाश्रमम् ॥ ७.७७.६ ॥
Aquel lago estaba libre de polvo y sin agitación, lleno de hermosas bandadas de aves; y cerca de aquel lago había un gran y maravilloso ermitaño.
7.77.7
पुराणं पुण्यमत्यर्थं तपस्विजनवर्जितम् ।
तत्राहमवसं रात्रिं नैदाघीं पुरुषर्षभ ॥ ७.७७.७ ॥
Este antiguo y sumamente sagrado ermitaño estaba desprovisto de ascetas. Allí, oh mejor de los hombres, pasé una noche de verano.
7.77.8
प्रभाते काल्यमुत्थाय सरस्तदुपचक्रमे ।
अथापश्यं शवं तत्र सुपुष्टमजरं क्वचित् ॥ ७.७७.८ ॥
Al alzarme al amanecer por la mañana, me dirigí hacia aquel lago. Entonces vi allí un cadáver, bien nutrido y aparentemente sin vejez, en cierto lugar.
7.77.9
पङ्किभेदेन पुष्टाङ्गं समाश्रितसरोवरम् ।
तिष्ठन्तं परया लक्ष्म्या तस्मिंस्तोयाशये नृप ॥ ७.७७.९ ॥
Con miembros bien formados extendidos en hileras, aquel cuerpo reposaba junto al lago. Oh rey, se erguía en aquel estanque con suprema majestad.
7.77.10
तमर्थं चिन्तयानो ऽहं मुहूर्तं तत्र राघव ।
उषितो ऽस्मि सरस्तीरे किन्न्विदं स्यादिति प्रभो ॥ ७.७७.१० ॥
Meditando sobre aquel asunto, me quedé allí a orillas del lago un momento. Oh Rāghava, oh señor, ¿qué podría ser esto?
7.77.11
अथापश्यं मुहूर्तेन दिव्यमद्भुतदर्शनम् ।
विमानं परमोदारं हंसयुक्तं मनोजवम् ॥ ७.७७.११ ॥
Entonces, en un instante, vi un carro aéreo divino y de aspecto maravilloso, sumamente magnífico, uncido con cisnes, veloz como el pensamiento.
7.77.12
अत्यर्थं स्वर्गिणं त विमाने रघुनन्दन ।
उपास्ते ऽप्सरसां वीर सहस्रं दिव्यभूषणम् ॥ ७.७७.१२ ॥
Oh delicia de los Raghus, en aquel carro aéreo había un ser celestial, y mil apsarases adornadas con joyas divinas lo atendían. Oh héroe.
7.77.13
गायन्ति दिव्यगेयानि वादयन्ति तथा ऽपराः ।
क्ष्वेलयन्ति तथा चान्या नृत्यन्ति च तथा ऽपराः ॥ ७.७७.१३ ॥
Unas cantaban canciones divinas, otras tocaban instrumentos. Otras emitían gritos de alegría, y otras más danzaban.
7.77.14
अपराश्चन्द्ररश्म्याभैर्हेमदण्डैश्च चामरैः ।
दोधूयुर्वदनं तस्य पुण्डरीकनिभेक्षणम् ॥ ७.७७.१४ ॥
Otras, con abanicos de cola de yak, brillantes como rayos de luna y con mangos dorados, abanicaban su rostro, de ojos como pétalos de loto.
7.77.15
ततः सिंहासनं त्यक्त्वा मेरुकूटमिवांशुमान् ।
पश्यतो मे तदा राम विमानादवरुह्य च ।
तं शवं भक्षयामास स स्वर्गी रघुनन्दन ॥ ७.७७.१५ ॥
Entonces, dejando su trono de león como el sol en la cima del monte Meru, descendió del vimāna mientras yo miraba, oh Rāma, y comenzó a devorar aquel cadáver. Oh deleite de los Raghus, aquel ser celestial lo hizo.
7.77.16
तथा भुक्त्वा यथाकामं मांसं बहु सुपीवरम् ।
अवतीर्य सरः स्वर्गी संस्प्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ७.७७.१६ ॥
Habiendo comido cuanta carne gruesa quiso, aquel ser celestial descendió al lago y comenzó a lavarse.
7.77.17
उपस्पृश्य यथान्यायं स स्वर्गी रघुपुङ्गव ।
आरोढुमुपचक्राम विमानवरमुत्तमम् ॥ ७.७७.१७ ॥
Tras hacer la purificación con agua según la norma, oh mejor de los Raghus, aquel ser celestial comenzó a subir al excelente vimāna supremo.
7.77.18
तमहं देवसङ्काशमारोहन्तमुदीक्ष्य वै ।
अथाहमब्रुवं वाक्यं स्वर्गिणं पुरुषर्षभ ॥ ७.७७.१८ ॥
Al ver a aquel ser celestial semejante a un dios subir, oh toro entre los hombres, le dirigí estas palabras.
7.77.19
को भवान्देवसङ्काश आहारश्च विगर्हितः ।
त्वयेदं भुज्यते सौम्य किमर्थं वक्तुमर्हसि ॥ ७.७७.१९ ॥
¿Quién eres, semejante a un dios? ¿Por qué comes este alimento censurable? Oh gentil, debes decirlo.
7.77.20
कस्य स्यादीदृशो भाव आहारो देवसम्मतः ।
आश्चर्यं वर्तते सौम्य श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ७.७७.२० ॥
¿De quién sería tal condición, y de quién sería el alimento aprobado por los dioses? Oh gentil, esto es un prodigio; deseo oírlo en verdad.
7.77.21
नाहमौपयिकं मन्ये तव भक्ष्यमिदं शवम् ॥ ७.७७.२१ ॥
No creo que este cadáver sea un alimento apropiado para ti.
7.77.22
इत्येवमुक्तः स नरेन्द्र नाकी कौतूहलात्सूनृतया गिरा च ।
श्रुत्वा च वाक्यं मम सर्वमेतत्सर्वं तथा चाकथयन्ममेति ॥ ७.७७.२२ ॥
Oh señor de los hombres, así interpelado, aquel ser celestial, por curiosidad y con palabras suaves y veraces, habiendo escuchado todas mis palabras, me lo contó todo de igual modo.