വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 7.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.77.1
पुरा त्रेतायुगे राम बभूव बहुविस्तरम् ।
समन्ताद्योजनशतं विमृगं पक्षिवर्जितम् ॥ ७.७७.१ ॥
രാമാ! പണ്ട് ത്രേതായുഗത്തിൽ ചുറ്റും നൂറു യോജന വ്യാപിച്ച വലിയൊരു കാടുണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ മാനുകളും പക്ഷികളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
7.77.2
तस्मिन्निर्मानुषे ऽरण्ये कुर्वाणस्तप उत्तमम् ।
अहमाक्रमितुं सौम्य तदरण्यमुपागमम् ॥ ७.७७.२ ॥
മനുഷ്യരില്ലാത്ത ആ കാട്ടിൽ ഉത്തമമായ തപസ്സ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ഞാൻ, സൗമ്യാ, ആ കാട്ടിൽ പ്രവേശിക്കുവാനായി വന്നു.
7.77.3
तस्य रूपमरण्यस्य निर्देष्टुं न शशाक ह ।
फलमूलैः सुखास्वादैर्बहुरूपैश्च पादपैः ॥ ७.७७.३ ॥
ആ കാടിന്റെ രൂപം വിവരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല; രുചികരമായ ഫലങ്ങളും കിഴങ്ങുകളും പലരൂപത്തിലുള്ള മരങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു അത്.
7.77.4
तस्यारण्यस्य मध्ये तु सरो योजनमायतम् ।
हंसकारण्डवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् ॥ ७.७७.४ ॥
ആ കാടിന്റെ നടുവിൽ ഒരു യോജന നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ഒരു തടാകമുണ്ടായിരുന്നു; അത് ഹംസങ്ങളാലും കാരണ്ഡവങ്ങളാലും നിറഞ്ഞ് ചക്രവാകങ്ങളാൽ ശോഭിച്ചിരുന്നു.
7.77.5
पद्मोत्पलसमाकीर्णं समतिक्रान्तशैवलम् ।
तदाश्चर्यमिवात्यर्थं सुखास्वादमनुत्तमम् ॥ ७.७७.५ ॥
താമരകളും ആമ്പലുകളും നിറഞ്ഞതും പായലില്ലാത്തതുമായ ആ തടാകം അത്യന്തം അത്ഭുതകരവും സുഖകരവും അതുല്യവുമായിരുന്നു.
7.77.6
अरजस्कं तथा ऽक्षोभ्यं श्रीमत्पक्षिगणायुतम् ।
समीपे तस्य सरसो महदद्भुतमाश्रमम् ॥ ७.७७.६ ॥
ആ തടാകം പൊടിയില്ലാത്തതും ഇളക്കമില്ലാത്തതും മനോഹരമായ പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു; ആ തടാകത്തിനരികെ വലുതും അദ്ഭുതകരവുമായ ഒരു ആശ്രമമുണ്ടായിരുന്നു.
7.77.7
पुराणं पुण्यमत्यर्थं तपस्विजनवर्जितम् ।
तत्राहमवसं रात्रिं नैदाघीं पुरुषर्षभ ॥ ७.७७.७ ॥
പുരാതനവും അതീവ പുണ്യവുമായ ആ ആശ്രമത്തിൽ തപസ്വികളുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഹേ പുരുഷശ്രേഷ്ഠാ, അവിടെ ഞാൻ ഗ്രീഷ്മകാലത്തെ ഒരു രാത്രി പാർത്തു.
7.77.8
प्रभाते काल्यमुत्थाय सरस्तदुपचक्रमे ।
अथापश्यं शवं तत्र सुपुष्टमजरं क्वचित् ॥ ७.७७.८ ॥
പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഞാൻ ആ തടാകത്തിനടുത്തേക്കു ചെന്നു. അപ്പോൾ അവിടെ നല്ലവണ്ണം പുഷ്ടമായ, വാർധക്യമില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ശവം ഞാൻ കണ്ടു.
7.77.9
पङ्किभेदेन पुष्टाङ्गं समाश्रितसरोवरम् ।
तिष्ठन्तं परया लक्ष्म्या तस्मिंस्तोयाशये नृप ॥ ७.७७.९ ॥
നിരകളായി ചേർന്ന പുഷ്ടമായ അവയവങ്ങളോടെ ആ ശവം ആ തടാകത്തെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നു. ഹേ രാജാവേ, ആ ജലാശയത്തിൽ അത് പരമമായ ശോഭയോടെ നിന്നിരുന്നു.
7.77.10
तमर्थं चिन्तयानो ऽहं मुहूर्तं तत्र राघव ।
उषितो ऽस्मि सरस्तीरे किन्न्विदं स्यादिति प्रभो ॥ ७.७७.१० ॥
ആ കാര്യം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ അവിടെ തടാകതീരത്ത് ഒരു മുഹൂർത്തം തങ്ങി. ഹേ രാഘവാ, ഹേ പ്രഭോ, ഇത് എന്തായിരിക്കാം?
7.77.11
अथापश्यं मुहूर्तेन दिव्यमद्भुतदर्शनम् ।
विमानं परमोदारं हंसयुक्तं मनोजवम् ॥ ७.७७.११ ॥
പിന്നെ ഒരു മുഹൂർത്തത്തിനുള്ളിൽ ദിവ്യവും അദ്ഭുതകരവുമായ ഒരു വിമാനം ഞാൻ കണ്ടു; അതീവ മഹത്തരമായത്, ഹംസങ്ങളാൽ കെട്ടപ്പെട്ടത്, മനസ്സുപോലെ വേഗമുള്ളത്.
7.77.12
अत्यर्थं स्वर्गिणं त विमाने रघुनन्दन ।
उपास्ते ऽप्सरसां वीर सहस्रं दिव्यभूषणम् ॥ ७.७७.१२ ॥
ഹേ രഘുനന്ദനാ, ആ വിമാനത്തിൽ സ്വർഗവാസിയായ ഒരാളുണ്ടായിരുന്നു; ദിവ്യാഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ ആയിരം അപ്സരസ്സുകൾ അദ്ദേഹത്തെ സേവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഹേ വീരാ.
7.77.13
गायन्ति दिव्यगेयानि वादयन्ति तथा ऽपराः ।
क्ष्वेलयन्ति तथा चान्या नृत्यन्ति च तथा ऽपराः ॥ ७.७७.१३ ॥
ചിലർ ദിവ്യഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ചു; മറ്റു ചിലർ വാദ്യങ്ങൾ വായിച്ചു. വേറെ ചിലർ ആഹ്ലാദത്തോടെ ശബ്ദമുയർത്തി; മറ്റു ചിലർ നൃത്തം ചെയ്തു.
7.77.14
अपराश्चन्द्ररश्म्याभैर्हेमदण्डैश्च चामरैः ।
दोधूयुर्वदनं तस्य पुण्डरीकनिभेक्षणम् ॥ ७.७७.१४ ॥
മറ്റു ചിലർ ചന്ദ്രരശ്മിപോലെ തിളങ്ങുന്ന, സ്വർണ്ണപ്പിടിയുള്ള ചാമരങ്ങൾകൊണ്ട് താമരക്കണ്ണുകളുള്ള അവന്റെ മുഖത്തു വീശി.
7.77.15
ततः सिंहासनं त्यक्त्वा मेरुकूटमिवांशुमान् ।
पश्यतो मे तदा राम विमानादवरुह्य च ।
तं शवं भक्षयामास स स्वर्गी रघुनन्दन ॥ ७.७७.१५ ॥
അനന്തരം സിംഹാസനം വിട്ട്, മേരുശിഖരത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ, രാമാ, ഞാൻ നോക്കിനിൽക്കെ അവൻ വിമാനത്തിൽനിന്നിറങ്ങി ആ ശവം ഭക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. രഘുനന്ദനാ, ആ സ്വർഗവാസി അങ്ങനെ ചെയ്തു.
7.77.16
तथा भुक्त्वा यथाकामं मांसं बहु सुपीवरम् ।
अवतीर्य सरः स्वर्गी संस्प्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ७.७७.१६ ॥
ഇങ്ങനെ ഇഷ്ടംപോലെ കൊഴുത്ത മാംസം ധാരാളം ഭക്ഷിച്ചശേഷം, ആ സ്വർഗവാസി തടാകത്തിലിറങ്ങി കഴുകാൻ തുടങ്ങി.
7.77.17
उपस्पृश्य यथान्यायं स स्वर्गी रघुपुङ्गव ।
आरोढुमुपचक्राम विमानवरमुत्तमम् ॥ ७.७७.१७ ॥
ചട്ടപ്രകാരം ആചമിച്ച്, രഘുപുംഗവാ, ആ സ്വർഗവാസി ഉത്തമമായ വിമാനത്തിൽ കയറാൻ തുടങ്ങി.
7.77.18
तमहं देवसङ्काशमारोहन्तमुदीक्ष्य वै ।
अथाहमब्रुवं वाक्यं स्वर्गिणं पुरुषर्षभ ॥ ७.७७.१८ ॥
ദേവതുല്യനായ ആ സ്വർഗവാസി വിമാനത്തിൽ കയറുന്നത് കണ്ട്, പുരുഷർഷഭാ, ഞാൻ ആ സ്വർഗവാസിയോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
7.77.19
को भवान्देवसङ्काश आहारश्च विगर्हितः ।
त्वयेदं भुज्यते सौम्य किमर्थं वक्तुमर्हसि ॥ ७.७७.१९ ॥
ദേവതുല്യനായ നീ ആരാണ്? നിന്ദ്യമായ ഈ ആഹാരം നീ എന്തിനാണ് ഭക്ഷിക്കുന്നത്? സൗമ്യനേ, പറയുക.
7.77.20
कस्य स्यादीदृशो भाव आहारो देवसम्मतः ।
आश्चर्यं वर्तते सौम्य श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ७.७७.२० ॥
ഇങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥ ആർക്കാണുണ്ടാകുക? ദേവന്മാർ അംഗീകരിക്കുന്ന ആഹാരം ആരുടേതാണ്? സൗമ്യനേ, ഇത് അത്ഭുതമാണ്; യഥാർത്ഥത്തിൽ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
7.77.21
नाहमौपयिकं मन्ये तव भक्ष्यमिदं शवम् ॥ ७.७७.२१ ॥
ഈ ശവം നിനക്കു യോജിച്ച ഭക്ഷണമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല.
7.77.22
इत्येवमुक्तः स नरेन्द्र नाकी कौतूहलात्सूनृतया गिरा च ।
श्रुत्वा च वाक्यं मम सर्वमेतत्सर्वं तथा चाकथयन्ममेति ॥ ७.७७.२२ ॥
നരേന്ദ്രാ, ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ട ആ സ്വർഗവാസി കൗതുകത്തോടെയും മധുരമായ സത്യവാക്കോടെയും എന്റെ വാക്കുകളെല്ലാം കേട്ട് എല്ലാം എന്നോടു പറഞ്ഞു.