Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.77.1
पुरा त्रेतायुगे राम बभूव बहुविस्तरम् ।
समन्ताद्योजनशतं विमृगं पक्षिवर्जितम् ॥ ७.७७.१ ॥
Rāma, vor langer Zeit, im Tretā-Zeitalter, gab es einen weiten Wald, der sich auf allen Seiten hundert Yojanas erstreckte, ohne Hirsche und ohne Vögel.
7.77.2
तस्मिन्निर्मानुषे ऽरण्ये कुर्वाणस्तप उत्तमम् ।
अहमाक्रमितुं सौम्य तदरण्यमुपागमम् ॥ ७.७७.२ ॥
Während ich in jenem menschenleeren Wald die höchste Askese übte, kam ich, o Sanfter, um jenen Wald zu betreten.
7.77.3
तस्य रूपमरण्यस्य निर्देष्टुं न शशाक ह ।
फलमूलैः सुखास्वादैर्बहुरूपैश्च पादपैः ॥ ७.७७.३ ॥
Ich vermochte die Gestalt jenes Waldes nicht zu beschreiben; er war voll von Früchten und Wurzeln mit angenehmem Geschmack und von Bäumen vielerlei Gestalt.
7.77.4
तस्यारण्यस्य मध्ये तु सरो योजनमायतम् ।
हंसकारण्डवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् ॥ ७.७७.४ ॥
Mitten in jenem Wald lag ein See, der sich eine Yojana weit erstreckte, voller Schwäne und Kāraṇḍava-Enten und geschmückt mit Cakravāka-Gänsen.
7.77.5
पद्मोत्पलसमाकीर्णं समतिक्रान्तशैवलम् ।
तदाश्चर्यमिवात्यर्थं सुखास्वादमनुत्तमम् ॥ ७.७७.५ ॥
Voller Lotosblumen und Seerosen und frei von Algen, war jener See wahrhaft wunderbar, überaus angenehm und unvergleichlich.
7.77.6
अरजस्कं तथा ऽक्षोभ्यं श्रीमत्पक्षिगणायुतम् ।
समीपे तस्य सरसो महदद्भुतमाश्रमम् ॥ ७.७७.६ ॥
Jener See war staubfrei und unbewegt, voller prächtiger Vogelschwärme; und nahe bei diesem See lag eine große und wundersame Einsiedelei.
7.77.7
पुराणं पुण्यमत्यर्थं तपस्विजनवर्जितम् ।
तत्राहमवसं रात्रिं नैदाघीं पुरुषर्षभ ॥ ७.७७.७ ॥
Diese uralte und überaus heilige Einsiedelei war ohne Asketen. Dort, o bester der Männer, verbrachte ich eine Sommernacht.
7.77.8
प्रभाते काल्यमुत्थाय सरस्तदुपचक्रमे ।
अथापश्यं शवं तत्र सुपुष्टमजरं क्वचित् ॥ ७.७७.८ ॥
Am Morgen bei Tagesanbruch aufgestanden, ging ich zu jenem See. Dann sah ich dort eine Leiche, wohlgenährt und scheinbar altersfrei.
7.77.9
पङ्किभेदेन पुष्टाङ्गं समाश्रितसरोवरम् ।
तिष्ठन्तं परया लक्ष्म्या तस्मिंस्तोयाशये नृप ॥ ७.७७.९ ॥
Mit wohlgeformten, in Reihen ausgebreiteten Gliedern lag dieser Körper am See. O König, er stand in jenem Wasserbecken in höchster Pracht.
7.77.10
तमर्थं चिन्तयानो ऽहं मुहूर्तं तत्र राघव ।
उषितो ऽस्मि सरस्तीरे किन्न्विदं स्यादिति प्रभो ॥ ७.७७.१० ॥
Über diese Sache nachdenkend, verweilte ich dort einen Augenblick am Seeufer. O Rāghava, o Herr, was mag dies sein?
7.77.11
अथापश्यं मुहूर्तेन दिव्यमद्भुतदर्शनम् ।
विमानं परमोदारं हंसयुक्तं मनोजवम् ॥ ७.७७.११ ॥
Dann sah ich in einem Augenblick einen göttlichen, wunderbar erscheinenden Luftwagen, überaus prächtig, mit Schwänen bespannt, schnell wie der Gedanke.
7.77.12
अत्यर्थं स्वर्गिणं त विमाने रघुनन्दन ।
उपास्ते ऽप्सरसां वीर सहस्रं दिव्यभूषणम् ॥ ७.७७.१२ ॥
O Wonne der Raghus, in jenem Luftwagen war ein himmlisches Wesen, und tausend mit göttlichem Schmuck geschmückte Apsaras dienten ihm. O Held.
7.77.13
गायन्ति दिव्यगेयानि वादयन्ति तथा ऽपराः ।
क्ष्वेलयन्ति तथा चान्या नृत्यन्ति च तथा ऽपराः ॥ ७.७७.१३ ॥
Einige sangen göttliche Lieder, andere spielten Instrumente. Wieder andere stießen Freudenrufe aus, und andere tanzten.
7.77.14
अपराश्चन्द्ररश्म्याभैर्हेमदण्डैश्च चामरैः ।
दोधूयुर्वदनं तस्य पुण्डरीकनिभेक्षणम् ॥ ७.७७.१४ ॥
Andere fächelten mit Yakschweif-Wedeln, hell wie Mondstrahlen und mit goldenen Griffen, sein Gesicht mit den lotusgleichen Augen.
7.77.15
ततः सिंहासनं त्यक्त्वा मेरुकूटमिवांशुमान् ।
पश्यतो मे तदा राम विमानादवरुह्य च ।
तं शवं भक्षयामास स स्वर्गी रघुनन्दन ॥ ७.७७.१५ ॥
Dann verließ er seinen Löwenthron, gleich der Sonne auf dem Gipfel des Meru, stieg vom Vimāna herab, während ich zusah, o Rāma, und begann jenen Leichnam zu verschlingen. O Wonne der Raghus, so tat es jenes himmlische Wesen.
7.77.16
तथा भुक्त्वा यथाकामं मांसं बहु सुपीवरम् ।
अवतीर्य सरः स्वर्गी संस्प्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ७.७७.१६ ॥
Nachdem er so viel fettes Fleisch gegessen hatte, wie er wollte, stieg das himmlische Wesen zum See hinab und begann sich zu waschen.
7.77.17
उपस्पृश्य यथान्यायं स स्वर्गी रघुपुङ्गव ।
आरोढुमुपचक्राम विमानवरमुत्तमम् ॥ ७.७७.१७ ॥
Nachdem er gemäß der Vorschrift Wasser genippt hatte, o Bester der Raghus, begann das himmlische Wesen den herrlichen, höchsten Vimāna zu besteigen.
7.77.18
तमहं देवसङ्काशमारोहन्तमुदीक्ष्य वै ।
अथाहमब्रुवं वाक्यं स्वर्गिणं पुरुषर्षभ ॥ ७.७७.१८ ॥
Als ich das gottgleiche himmlische Wesen aufsteigen sah, o Stier unter den Menschen, sprach ich diese Worte zu ihm.
7.77.19
को भवान्देवसङ्काश आहारश्च विगर्हितः ।
त्वयेदं भुज्यते सौम्य किमर्थं वक्तुमर्हसि ॥ ७.७७.१९ ॥
Wer bist du, einem Gott gleich? Warum isst du diese verwerfliche Speise? O Sanfter, du solltest es sagen.
7.77.20
कस्य स्यादीदृशो भाव आहारो देवसम्मतः ।
आश्चर्यं वर्तते सौम्य श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ७.७७.२० ॥
Wessen Zustand wäre so, und wessen Speise wäre von den Göttern gebilligt? O Sanfter, das ist ein Wunder; ich möchte die Wahrheit hören.
7.77.21
नाहमौपयिकं मन्ये तव भक्ष्यमिदं शवम् ॥ ७.७७.२१ ॥
Ich halte diesen Leichnam nicht für eine geeignete Speise für dich.
7.77.22
इत्येवमुक्तः स नरेन्द्र नाकी कौतूहलात्सूनृतया गिरा च ।
श्रुत्वा च वाक्यं मम सर्वमेतत्सर्वं तथा चाकथयन्ममेति ॥ ७.७७.२२ ॥
O Herr der Menschen, so angesprochen, erzählte jenes himmlische Wesen aus Neugier und mit sanfter, wahrhaftiger Rede, nachdem es alle meine Worte gehört hatte, mir alles ebenso.