வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.77.1
पुरा त्रेतायुगे राम बभूव बहुविस्तरम् ।
समन्ताद्योजनशतं विमृगं पक्षिवर्जितम् ॥ ७.७७.१ ॥
ராமா! பண்டைய காலத்தில், த்ரேதா யுகத்தில், நான்கு பக்கமும் நூறு யோஜனை பரவிய மிகப் பெரிய காடு இருந்தது; அங்கு மான்களும் இல்லை, பறவைகளும் இல்லை.
7.77.2
तस्मिन्निर्मानुषे ऽरण्ये कुर्वाणस्तप उत्तमम् ।
अहमाक्रमितुं सौम्य तदरण्यमुपागमम् ॥ ७.७७.२ ॥
மனிதர்கள் இல்லாத அந்தக் காட்டில் உயர்ந்த தவம் செய்துகொண்டிருந்த நான், சௌம்யனே, அந்தக் காட்டில் நுழைவதற்காக வந்தேன்.
7.77.3
तस्य रूपमरण्यस्य निर्देष्टुं न शशाक ह ।
फलमूलैः सुखास्वादैर्बहुरूपैश्च पादपैः ॥ ७.७७.३ ॥
அந்தக் காட்டின் தோற்றத்தை விவரிக்க என்னால் இயலவில்லை; அது இனிய சுவையுள்ள கனிகளாலும் கிழங்குகளாலும், பல வடிவ மரங்களாலும் நிறைந்திருந்தது.
7.77.4
तस्यारण्यस्य मध्ये तु सरो योजनमायतम् ।
हंसकारण्डवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् ॥ ७.७७.४ ॥
அந்தக் காட்டின் நடுவில் ஒரு யோஜனை நீண்டு பரவிய ஒரு குளம் இருந்தது; அது அன்னப்பறவைகளும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்து, சக்ரவாகங்களால் அழகுற்றிருந்தது.
7.77.5
पद्मोत्पलसमाकीर्णं समतिक्रान्तशैवलम् ।
तदाश्चर्यमिवात्यर्थं सुखास्वादमनुत्तमम् ॥ ७.७७.५ ॥
தாமரைகளாலும் நீலோற்பலங்களாலும் நிறைந்து, பாசிகள் இல்லாததாக இருந்த அது மிகவும் வியப்பானதாகவும், இன்பம் தருவதும் ஒப்பற்றதுமாக இருந்தது.
7.77.6
अरजस्कं तथा ऽक्षोभ्यं श्रीमत्पक्षिगणायुतम् ।
समीपे तस्य सरसो महदद्भुतमाश्रमम् ॥ ७.७७.६ ॥
அந்தக் குளம் தூசியற்றதும் அசையாததுமாய், அழகிய பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்திருந்தது; அந்தக் குளத்தின் அருகில் ஒரு பெரிய, அற்புதமான ஆசிரமம் இருந்தது.
7.77.7
पुराणं पुण्यमत्यर्थं तपस्विजनवर्जितम् ।
तत्राहमवसं रात्रिं नैदाघीं पुरुषर्षभ ॥ ७.७७.७ ॥
இது பழமையானதும் மிகவும் புனிதமானதுமான ஆசிரமம்; தவசிகள் இல்லாதிருந்தது. ஓ புருஷர்களில் சிறந்தவனே, அங்கு நான் கோடைக்கால இரவு ஒன்றைக் கழித்தேன்.
7.77.8
प्रभाते काल्यमुत्थाय सरस्तदुपचक्रमे ।
अथापश्यं शवं तत्र सुपुष्टमजरं क्वचित् ॥ ७.७७.८ ॥
விடியற்காலையில் எழுந்து நான் அந்தக் குளத்தை நோக்கிச் சென்றேன். அப்போது அங்கே நன்கு வளர்ந்த, முதுமையற்றது போன்ற ஒரு பிணத்தைக் கண்டேன்.
7.77.9
पङ्किभेदेन पुष्टाङ्गं समाश्रितसरोवरम् ।
तिष्ठन्तं परया लक्ष्म्या तस्मिंस्तोयाशये नृप ॥ ७.७७.९ ॥
வரிசையாக அமைந்த, நன்கு வளர்ந்த அங்கங்களுடன் அந்த உடல் அந்தக் குளத்தை அடைந்திருந்தது. ஓ அரசே, அந்த நீர்நிலையில் அது மிகுந்த அழகுடன் நின்றிருந்தது.
7.77.10
तमर्थं चिन्तयानो ऽहं मुहूर्तं तत्र राघव ।
उषितो ऽस्मि सरस्तीरे किन्न्विदं स्यादिति प्रभो ॥ ७.७७.१० ॥
அந்த விஷயத்தைப் பற்றி சிந்தித்தபடி நான் அங்கே ஒரு கணம் குளக்கரையில் தங்கியிருந்தேன். ஓ ராகவா, ஓ பிரபுவே, இது என்னவாக இருக்கக்கூடும்?
7.77.11
अथापश्यं मुहूर्तेन दिव्यमद्भुतदर्शनम् ।
विमानं परमोदारं हंसयुक्तं मनोजवम् ॥ ७.७७.११ ॥
அப்போது ஒரு கணத்தில் தெய்வீகமும் அற்புதக் காட்சியுமான ஒரு விமானத்தைக் கண்டேன்; மிகவும் உயர்ந்ததும், அன்னங்களால் பூட்டப்பட்டதும், மனத்தைப் போன்ற வேகமுடையதுமாக இருந்தது.
7.77.12
अत्यर्थं स्वर्गिणं त विमाने रघुनन्दन ।
उपास्ते ऽप्सरसां वीर सहस्रं दिव्यभूषणम् ॥ ७.७७.१२ ॥
ஓ ராகவனின் மகிழ்ச்சியே, அந்த விமானத்தில் சொர்க்கவாசி ஒருவர் இருந்தார்; தெய்வீக அணிகள் அணிந்த ஆயிரம் அப்சரஸ்கள் அவரைச் சேவித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஓ வீரனே.
7.77.13
गायन्ति दिव्यगेयानि वादयन्ति तथा ऽपराः ।
क्ष्वेलयन्ति तथा चान्या नृत्यन्ति च तथा ऽपराः ॥ ७.७७.१३ ॥
சிலர் தெய்வீகப் பாடல்களைப் பாடுகின்றனர்; வேறு சிலர் இசைக்கருவிகளை வாசிக்கின்றனர். மற்றும் சிலர் குதூகலமாக ஒலியெழுப்புகின்றனர்; வேறு சிலர் நடனமாடுகின்றனர்.
7.77.14
अपराश्चन्द्ररश्म्याभैर्हेमदण्डैश्च चामरैः ।
दोधूयुर्वदनं तस्य पुण्डरीकनिभेक्षणम् ॥ ७.७७.१४ ॥
வேறு சிலர் நிலவொளி போன்ற பொன்னாலான கைப்பிடியுள்ள சாமரங்களால் அவனது தாமரைக் கண்களுடைய முகத்திற்கு விசிறினர்.
7.77.15
ततः सिंहासनं त्यक्त्वा मेरुकूटमिवांशुमान् ।
पश्यतो मे तदा राम विमानादवरुह्य च ।
तं शवं भक्षयामास स स्वर्गी रघुनन्दन ॥ ७.७७.१५ ॥
பின்னர் சிங்காசனத்தை விட்டு, மேருச் சிகரத்தின்மேல் சூரியனைப்போல், ராமா, நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்க அவன் விமானத்திலிருந்து இறங்கி அந்தப் பிணத்தை உண்ணத் தொடங்கினான். ரகுநந்தனா, அந்த விண்ணவன் அப்படிச் செய்தான்.
7.77.16
तथा भुक्त्वा यथाकामं मांसं बहु सुपीवरम् ।
अवतीर्य सरः स्वर्गी संस्प्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ७.७७.१६ ॥
இவ்வாறு விரும்பியவரை கொழுத்த ஊன் பலவற்றை உண்டபின், அந்த விண்ணவன் குளத்தில் இறங்கி நீராடத் தொடங்கினான்.
7.77.17
उपस्पृश्य यथान्यायं स स्वर्गी रघुपुङ्गव ।
आरोढुमुपचक्राम विमानवरमुत्तमम् ॥ ७.७७.१७ ॥
முறைப்படி ஆசமனம் செய்து, ரகுபுங்கவா, அந்த விண்ணவன் சிறந்த உத்தம விமானத்தில் ஏறத் தொடங்கினான்.
7.77.18
तमहं देवसङ्काशमारोहन्तमुदीक्ष्य वै ।
अथाहमब्रुवं वाक्यं स्वर्गिणं पुरुषर्षभ ॥ ७.७७.१८ ॥
தேவனைப்போல் விமானத்தில் ஏறிக்கொண்டிருந்த அவனைப் பார்த்து, புருஷர்ஷபா, நான் அந்த விண்ணவனிடம் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினேன்.
7.77.19
को भवान्देवसङ्काश आहारश्च विगर्हितः ।
त्वयेदं भुज्यते सौम्य किमर्थं वक्तुमर्हसि ॥ ७.७७.१९ ॥
தேவனுக்கு ஒப்பான நீர் யார்? இந்த இழிந்த உணவை நீ எதற்காக உண்கிறாய்? அன்பனே, சொல்ல வேண்டும்.
7.77.20
कस्य स्यादीदृशो भाव आहारो देवसम्मतः ।
आश्चर्यं वर्तते सौम्य श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ ७.७७.२० ॥
இத்தகைய நிலை யாருக்கு உண்டாகும்? தேவர்கள் ஏற்ற உணவு யாருடையது? அன்பனே, இது வியப்பு; உண்மையாக கேட்க விரும்புகிறேன்.
7.77.21
नाहमौपयिकं मन्ये तव भक्ष्यमिदं शवम् ॥ ७.७७.२१ ॥
இந்தப் பிணம் உனக்குத் தகுந்த உணவு என்று நான் கருதவில்லை.
7.77.22
इत्येवमुक्तः स नरेन्द्र नाकी कौतूहलात्सूनृतया गिरा च ।
श्रुत्वा च वाक्यं मम सर्वमेतत्सर्वं तथा चाकथयन्ममेति ॥ ७.७७.२२ ॥
நரேந்திரா, இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட அந்த விண்ணுலகவாசி ஆர்வத்தோடும் இனிய உண்மைச் சொல்லோடும் என் சொற்களை அனைத்தையும் கேட்டு, அனைத்தையும் எனக்குச் சொன்னான்.