வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.89
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.89.1
श्रुत्वा किम्पुरुषोत्पत्तिं लक्ष्मणो भरतस्तदा ।
आश्चर्यमिति चाब्रूतामुभौ रामं जनेश्वरम् ॥ ७.८९.१ ॥
கிம்புருஷர்களின் தோற்றத்தைக் கேட்ட லக்ஷ்மணரும் பரதரும் அப்போது இருவரும் மக்களின் தலைவரான ராமரிடம், இது ஆச்சரியமானது என்று கூறினர்.
7.89.2
अथ रामः कथामेतां भूय एव महायशाः ।
कथयामास धर्मात्मा प्रजापतिसुतस्य वै ॥ ७.८९.२ ॥
பின்னர் பெரும் புகழ் கொண்ட தர்மாத்மாவான ராமர், பிரஜாபதியின் மகனைப் பற்றிய இந்தக் கதையை மீண்டும் கூறினார்.
7.89.3
सर्वास्ता विद्रुता दृष्ट्वा किन्नरीर्ऋषिसत्तमः ।
उवाच रूपसम्पन्नां तां स्त्रियं प्रहसन्निव ॥ ७.८९.३ ॥
அனைத்து கின்னரிகளும் ஓடுவதைக் கண்ட ரிஷிகளில் சிறந்தவர், சிரிப்பது போல அந்த அழகான பெண்ணிடம் கூறினார்.
7.89.4
सोमस्याहं सुदयितः सुतः सुरुचिरानने ।
भजस्व मां वरारोहे भक्त्या स्निग्धेन चक्षुषा ॥ ७.८९.४ ॥
அழகிய முகம் கொண்டவளே, நான் சோமனின் மிகவும் பிரியமான மகன். சிறந்த இடையுடையவளே, அன்பான பார்வையுடன் என்னை ஏற்றுக்கொள்.
7.89.5
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शून्ये स्वजनवर्जिते ।
इला सुरुचिरप्रख्यं प्रत्युवाच महाग्रहम् ॥ ७.८९.५ ॥
அவனுடைய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட இளை, தன் உறவினர் இல்லாத வெறிச்சோடிய இடத்தில் அழகாகத் தோன்றிய அந்த மகாகிரகத்திற்குப் பதிலளித்தாள்.
7.89.6
अहं कामचरी सौम्य तवास्मि वशवर्तिनी ।
प्रशाधि मां सोमसुत यथेच्छसि तथा कुरु ॥ ७.८९.६ ॥
சாந்தமானவரே, நான் விரும்பியபடி திரிபவள்; உமக்கு அடங்கியவள். சோமனின் மகனே, நீர் விரும்பியபடி என்னை ஆணையிடும், அப்படியே செய்யும்.
7.89.7
तस्यास्तदद्भुतप्रख्यं श्रुत्वा हर्षमुपागतः ।
स वै कामी सह तया रेमे चन्द्रमसः सुतः ॥ ७.८९.७ ॥
அவளுடைய அந்த அற்புதமான சொற்களைக் கேட்டு அவன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். ஆசையுள்ள சந்திரனின் மகன் அவளுடன் இன்புற்றான்.
7.89.8
बुधस्य माधवो मासस्तामिलां रुचिराननाम् ।
गतो रमयतो ऽत्यर्थं क्षणवत्तस्य कामिनः ॥ ७.८९.८ ॥
புதனின் மாதவ மாதம் அழகிய முகம் கொண்ட அவளுடன் மகிழ்ந்திருந்த அந்த ஆசையுள்ளவனுக்கு மிக விரைவில் ஒரு கணம் போல் கழிந்தது.
7.89.9
अथ मासे तु सम्पूर्णे पूर्णेन्दुसदृशाननः ।
प्रजापतिसुतः श्रीमाञ्छयने प्रत्यबुध्यत ॥ ७.८९.९ ॥
பின்னர் மாதம் முழுமையடைந்ததும், முழு நிலவு போன்ற முகம் கொண்ட பிரஜாபதியின் மகனான அந்த ஒளிமிக்கவன் படுக்கையில் விழித்துக்கொண்டான்.
7.89.10
सो ऽपश्यत्सोमजं तत्र तपन्तं सलिलाशये ।
ऊर्ध्वबाहुं निरालम्बं तं राजा प्रत्यभाषत ॥ ७.८९.१० ॥
அங்கே நீர்நிலையில் தவம் செய்துகொண்டிருந்த சோமனின் மகனைக் கண்டான். கைகளை உயர்த்தி, எதையும் பற்றாமல் இருந்த அவனிடம் அரசன் பதில் கூறினான்.
7.89.11
भगवन्पर्वतं दुर्गं प्रविष्टो ऽस्मि सहानुगः ।
न च पश्यामि तत्सैन्यं क्व नु ते मामका गताः ॥ ७.८९.११ ॥
வணக்கத்திற்குரியவரே! நான் என் பரிவாரத்துடன் இந்த அணுக முடியாத மலைக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். ஆனால் அந்தப் படையைக் காணவில்லை; என் வீரர்கள் எங்கே போனார்கள்?
7.89.12
तच्छ्रुत्वा तस्य राजर्षेर्नष्टसञ्ज्ञस्य भाषितम् ।
प्रत्युवाच शुभं वाक्यं सान्त्वयन्परया गिरा ॥ ७.८९.१२ ॥
அந்த நினைவிழந்த அரசரிஷியின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, அவன் நல்ல சொற்களால் பதில் கூறி, மிகுந்த இனிய குரலில் அவனை ஆறுதல்படுத்தினான்.
7.89.13
अश्मवर्षेण महता भृत्यास्ते विनिपातिताः ।
त्वं चाश्रमपदे सुप्तो वातवर्षभयार्दितः ॥ ७.८९.१३ ॥
பெரும் கல் மழையால் உன் ஏவலர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்; நீயோ ஆசிரமத்தில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாய், காற்று மழையின் அச்சத்தால் வருந்தியவனாய்.
7.89.14
समाश्वसिहि भद्रं ते निर्भयो विगतज्वरः ।
फलमूलाशनो वीर निवसेह यथासुखम् ॥ ७.८९.१४ ॥
ஆறுதல் கொள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; அச்சமின்றி, துயரின்றி, வீரனே, பழங்களும் கிழங்குகளும் உண்டு இங்கே சுகமாக வாழ்வாயாக.
7.89.15
स राजा तेन वाक्येन प्रत्याश्वस्तो महामतिः ।
प्रत्युवाच ततो वाक्यं दीनो भृत्यक्षयाद् भृशम् ॥ ७.८९.१५ ॥
அந்த வார்த்தையால் ஆறுதல் பெற்ற அந்த மகாமதி அரசன், ஏவலர்களின் அழிவால் மிகவும் துயருற்று, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.89.16
त्यक्ष्याम्यहं स्वकं राज्यं नाहं भृत्यैर्विनाकृतः ।
वर्तयेयं क्षणं ब्रह्मन्समनुज्ञातुमर्हसि ॥ ७.८९.१६ ॥
என் சொந்த அரசை நான் துறப்பேன்; ஏவலர் இல்லாமல் நான் ஒரு கணமும் வாழ மாட்டேன். பிராமணரே, எனக்கு அனுமதி அளிக்க நீர் தகுந்தவர்.
7.89.17
सुतो धर्मपरो ब्रह्मञ्ज्येष्ठो मम महायशाः ।
शशबिन्दुरिति ख्यातः स मे राज्यं प्रपत्स्यते ॥ ७.८९.१७ ॥
பிராமணரே, என் மூத்த மகன் தருமத்தில் நிலைத்தவன்; மகாபுகழ் பெற்றவன். சசபிந்து என்று பெயர் பெற்றவன். அவனே என் அரசைப் பெறுவான்.
7.89.18
न हि शक्ष्याम्यहं हित्वा भृत्यदारान्सुखान्वितान् ।
प्रतिवक्तुं महातेजः किञ्चिदप्यशुभं वचः ॥ ७.८९.१८ ॥
மகாதேஜஸ்வியே, சுகமாக இருந்த ஏவலர்களையும் மனைவியரையும் கைவிட்டு, ஒரு அசுப வார்த்தையையும் நான் பதிலாகச் சொல்ல மாட்டேன்.
7.89.19
तथा ब्रुवति राजेन्द्रे बुधः परममद्भुतम् ।
सान्त्वपूर्वमथोवाच वासस्त इह रोचताम् ॥ ७.८९.१९ ॥
மன்னர்களின் தலைவன் இவ்வாறு கூறியபோது, புதன் மிகவும் அற்புதமான சொற்களை ஆறுதலுடன் கூறினான்: "இங்கு உமக்குத் தங்குதல் விருப்பமாக இருக்கட்டும்."
7.89.20
न सन्तापस्त्वया कार्यः कार्दमेय महाबल ।
संवत्सरोषितस्येह कारयिष्यामि ते हितम् ॥ ७.८९.२० ॥
கார்த்தமேயனே, மகாபலனே, நீ வருந்த வேண்டாம். இங்கு ஓராண்டு தங்கியிருந்தால் உனக்கு நன்மை செய்வேன்.
7.89.21
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा बुधस्याक्लिष्टकर्मणः ।
वासाय विदधे बुद्धिं यदुक्तं ब्रह्मवादिना ॥ ७.८९.२१ ॥
சோர்வில்லாத செயலுடைய புதனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, பிரம்மவாதி கூறியபடி தங்குவதற்கு அவன் உறுதி கொண்டான்.
7.89.22
मासं स स्त्री तदा भूत्वा रमयत्यनिशं शुदा ।
मासं पुरुषभावेन धर्मबुद्धिं चकार सः ॥ ७.८९.२२ ॥
ஒரு மாதம் அவன் பெண்ணாக மாறி இடைவிடாது மகிழ்ந்தான்; ஒரு மாதம் ஆணாக இருந்து தர்மபுத்தியுடன் நடந்தான்.
7.89.23
ततः सा नवमे मासि इला सोमसुतात्सुतम् ।
जनयामास सुश्रोणी पुरूरवसमूर्जितम् ॥ ७.८९.२३ ॥
பின்னர் அழகிய இடையுடைய அவள் ஒன்பதாம் மாதத்தில், சோமனின் மகனிடமிருந்து வலிமையான புரூரவஸ் என்ற மகனை ஈன்றாள்.
7.89.24
जातमात्रं तु सुश्रोणी पितुर्हस्ते न्यवेशयत् ।
बुधस्य समवर्णभमिला पुत्रं महाबलम् ॥ ७.८९.२४ ॥
பிறந்தவுடனேயே அழகிய இடையுடைய இளா அந்த மகாபலனான மகனை அவனது தந்தை புதனின் கைகளில் வைத்தாள்; அவன் புதனைப் போல் ஒளிர்ந்தான்.
7.89.25
बुधस्तु पुरुषीभूतं स वै संवत्सरान्तरम् ।
कथाभी रमयामास धर्मयुक्ताभिरात्मवान् ॥ ७.८९.२५ ॥
புருஷ உருவம் பெற்ற அவளை, ஆத்மஜ்ஞனான புதன் ஒரு வருடம் முழுவதும் தர்மம் நிறைந்த கதைகளால் மகிழ்வித்தான்.