ऋग्वेद · सूक्त 4.47

4.47.1

वायो॑ शु॒क्रो अ॑यामि ते॒ मध्वो॒ अग्रं॒ दिवि॑ष्टिषु ।
आ या॑हि॒ सोम॑पीतये स्पा॒र्हो दे॑व नि॒युत्व॑ता ॥

हे वायो, तुझ्यासाठी या तेजस्वी मधाचा पहिला भाग स्वर्गीय उंचीवर अर्पण केला आहे. सोमपानासाठी ये, हे प्रिय देवा, तुझ्या अश्वरथासह ये.

इन्द्र॑श्च वायवेषां॒ सोमा॑नां पी॒तिम॑र्हथः ।
यु॒वां हि यन्तीन्द॑वो नि॒म्नमापो॒ न स॒ध्र्य॑क् ॥

इंद्र आणि हे वायो, या सोमरसांचे पान करण्यास तुम्ही दोघेही योग्य आहात. कारण हे रसबिंदू खोलगट भागात पाण्यासारखे एकत्र वाहतात.

वाय॒विन्द्र॑श्च शु॒ष्मिणा॑ स॒रथं॑ शवसस्पती ।
नि॒युत्व॑न्ता न ऊ॒तय॒ आ या॑तं॒ सोम॑पीतये ॥

हे वायो, इंद्रा, बलवान असे तुम्ही दोघे, एका रथात एकत्र चालणारे, शक्तीचे स्वामी, तुमच्या अश्वांसह आमच्या रक्षणासाठी या, सोमपानासाठी या.

या वां॒ सन्ति॑ पुरु॒स्पृहो॑ नि॒युतो॑ दा॒शुषे॑ नरा ।
अ॒स्मे ता य॑ज्ञवाह॒सेन्द्र॑वायू॒ नि य॑च्छतम् ॥

तुम्हा दोघांकडे असलेले अनेक इच्छित अश्वसमूह, हे वीरांनो, दात्यासाठी आमच्याकडे आणा. हे यज्ञ वाहणाऱ्या इंद्र-वायो, त्यांना येथे थांबवा.