ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.47

4.47.1

वायो॑ शु॒क्रो अ॑यामि ते॒ मध्वो॒ अग्रं॒ दिवि॑ष्टिषु ।
आ या॑हि॒ सोम॑पीतये स्पा॒र्हो दे॑व नि॒युत्व॑ता ॥

ହେ ବାୟୁ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଧୁର ପ୍ରଥମ ଭାଗ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଉଚ୍ଚତାରେ ଅର୍ପିତ ହୋଇଛି। ସୋମପାନ ପାଇଁ ଆସ, ହେ ପ୍ରିୟ ଦେବ, ତୁମ ଅଶ୍ୱରଥ ସହିତ ଆସ।

इन्द्र॑श्च वायवेषां॒ सोमा॑नां पी॒तिम॑र्हथः ।
यु॒वां हि यन्तीन्द॑वो नि॒म्नमापो॒ न स॒ध्र्य॑क् ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ହେ ବାୟୁ, ଏହି ସୋମରସ ପାନ କରିବାକୁ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଯୋଗ୍ୟ। କାରଣ ଏହି ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ଜଳ ପରି ଏକତ୍ର ବହୁଛନ୍ତି।

वाय॒विन्द्र॑श्च शु॒ष्मिणा॑ स॒रथं॑ शवसस्पती ।
नि॒युत्व॑न्ता न ऊ॒तय॒ आ या॑तं॒ सोम॑पीतये ॥

ହେ ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବଳବାନ ତୁମେ ଦୁହେଁ, ଏକ ରଥରେ ସହିତ ଚାଳକ, ଶକ୍ତିର ଅଧିପତି, ତୁମ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଆମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସ, ସୋମପାନ ପାଇଁ ଆସ।

या वां॒ सन्ति॑ पुरु॒स्पृहो॑ नि॒युतो॑ दा॒शुषे॑ नरा ।
अ॒स्मे ता य॑ज्ञवाह॒सेन्द्र॑वायू॒ नि य॑च्छतम् ॥

ତୁମ ଦୁହିଙ୍କର ଅନେକ ଇଚ୍ଛିତ ଅଶ୍ୱଦଳ, ହେ ବୀରଗଣ, ଦାତା ପାଇଁ ଆମ ଆଡ଼କୁ ଆଣ। ହେ ଯଜ୍ଞ ବହନକାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର-ବାୟୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାରେ ରୋକ।