ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.48

4.48.1

वि॒हि होत्रा॒ अवी॑ता॒ विपो॒ न रायो॑ अ॒र्यः ।
वाय॒वा च॒न्द्रेण॒ रथे॑न या॒हि सु॒तस्य॑ पी॒तये॑ ॥

ହେ ବାୟୁ, ଅରକ୍ଷିତ ଆହୁତିକୁ ପ୍ରେରିତ କବିମାନେ ଧନ ଯେପରି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ସେପରି ଗ୍ରହଣ କର; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ।

नि॒र्यु॒वा॒णो अश॑स्तीर्नि॒युत्वाँ॒ इन्द्र॑सारथिः ।
वाय॒वा च॒न्द्रेण॒ रथे॑न या॒हि सु॒तस्य॑ पी॒तये॑ ॥

ବାହାରି, ସ୍ତୁତିମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାରଥି — ହେ ବାୟୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ।

अनु॑ कृ॒ष्णे वसु॑धिती ये॒माते॑ वि॒श्वपे॑शसा ।
वाय॒वा च॒न्द्रेण॒ रथे॑न या॒हि सु॒तस्य॑ पी॒तये॑ ॥

ନିକଟରେ, ଦୁଇଟି କଳା ଧନବର୍ଷକ ଅଶ୍ୱ, ସର୍ବରୂପ — ସେମାନେ ଲଗାମ ଧରିଛନ୍ତି; ହେ ବାୟୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ।

वह॑न्तु त्वा मनो॒युजो॑ यु॒क्तासो॑ नव॒तिर्नव॑ ।
वाय॒वा च॒न्द्रेण॒ रथे॑न या॒हि सु॒तस्य॑ पी॒तये॑ ॥

ମନଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ, ଯୁକ୍ତ, ନବେ ଓ ନଅ — ସେମାନେ ତୁମକୁ ବହନ କରନ୍ତୁ; ହେ ବାୟୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ।

वायो॑ श॒तं हरी॑णां यु॒वस्व॒ पोष्या॑णाम् ।
उ॒त वा॑ ते सह॒स्रिणो॒ रथ॒ आ या॑तु॒ पाज॑सा ॥

ହେ ବାୟୁ, ପୋଷଣ ଦେଉଥିବା ଶହେ ସବୁଜ ଅଶ୍ୱକୁ ଯୋଡ଼; ତୁମର ହଜାରଗୁଣ ରଥ ବେଗରେ ଏଠାକୁ ଆସୁ।