Ṛgveda · Sūkta 5.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.47.1
प्र॒यु॒ञ्ज॒ती दि॒व ए॑ति ब्रुवा॒णा म॒ही मा॒ता दु॑हि॒तुर्बो॒धय॑न्ती ।
आ॒विवा॑सन्ती युव॒तिर्म॑नी॒षा पि॒तृभ्य॒ आ सद॑ने॒ जोहु॑वाना ॥
Ihren Wagen anspannend und sprechend, kommt die große Mutter vom Himmel und weckt ihre Tochter; die junge Manīṣā erscheint und ruft die Väter zu ihrem Sitz.
5.47.2
अ॒जि॒रास॒स्तद॑प॒ ईय॑माना आतस्थि॒वांसो॑ अ॒मृत॑स्य॒ नाभि॑म् ।
अ॒न॒न्तास॑ उ॒रवो॑ वि॒श्वतः॑ सीं॒ परि॒ द्यावा॑पृथि॒वी य॑न्ति॒ पन्थाः॑ ॥
Jene Schnellen, auf ihren Pfaden gehend, stehen im Nabel des Unsterblichen; die endlosen weiten Wege ziehen auf allen Seiten um Himmel und Erde.
5.47.3
उ॒क्षा स॑मु॒द्रो अ॑रु॒षः सु॑प॒र्णः पूर्व॑स्य॒ योनिं॑ पि॒तुरा वि॑वेश ।
मध्ये॑ दि॒वो निहि॑तः॒ पृश्नि॒रश्मा॒ वि च॑क्रमे॒ रज॑सस्पा॒त्यन्तौ॑ ॥
Der Stier, das Meer, der rote Goldflügelvogel trat in den Schoß des alten Vaters ein; der gefleckte Stein, im Mittelpunkt des Himmels gesetzt, bewegte sich auseinander und hütet die beiden Enden des Luftraums.
5.47.4
च॒त्वार॑ ईं बिभ्रति क्षेम॒यन्तो॒ दश॒ गर्भं॑ च॒रसे॑ धापयन्ते ।
त्रि॒धात॑वः पर॒मा अ॑स्य॒ गावो॑ दि॒वश्च॑रन्ति॒ परि॑ स॒द्यो अन्ता॑न् ॥
Vier tragen es und halten die Ordnung; zehn nähren den Keim, damit er sich bewegt. Seine höchsten Kühe, dreifach gehalten, durchstreifen den Himmel ringsum und erreichen sogleich die Grenzen.
5.47.5
इ॒दं वपु॑र्नि॒वच॑नं जनास॒श्चर॑न्ति॒ यन्न॒द्य॑स्त॒स्थुरापः॑ ।
द्वे यदीं॑ बिभृ॒तो मा॒तुर॒न्ये इ॒हेह॑ जा॒ते य॒म्या॑ सब॑न्धू ॥
O Menschen, diese Gestalt ist zu preisen, in der die Flüsse ziehen und die Wasser stehen; die zwei, die sie tragen, die anderen von der Mutter, hier und dort geborene Zwillingsverwandte.
5.47.6
वि त॑न्वते॒ धियो॑ अस्मा॒ अपां॑सि॒ वस्त्रा॑ पु॒त्राय॑ मा॒तरो॑ वयन्ति ।
उ॒प॒प्र॒क्षे वृष॑णो॒ मोद॑माना दि॒वस्प॒था व॒ध्वो॑ य॒न्त्यच्छ॑ ॥
Für ihn breiten sie ihre Gedanken aus; für den Sohn weben die Mütter Gewänder. Frohlockend über das Nahen des Starken gehen die Bräute den Weg des Himmels zu ihm.
5.47.7
तद॑स्तु मित्रावरुणा॒ तद॑ग्ने॒ शं योर॒स्मभ्य॑मि॒दम॑स्तु श॒स्तम् ।
अ॒शी॒महि॑ गा॒धमु॒त प्र॑ति॒ष्ठां नमो॑ दि॒वे बृ॑ह॒ते साद॑नाय ॥
O Mitra und Varuṇa, so sei es; o Agni, möge dieses Lob, das Wohlergehen bringt, das unsere sein. Mögen wir einen festen Halt und einen beständigen Stand erlangen. Verehrung dem weiten Himmel, für seinen Sitz.