सामवेद · विभाग 1.14

1.14.125

उ꣢꣫द्धेद꣣भि꣢ श्रु꣣ता꣡म꣢घं वृष꣣भं꣡ नर्या꣢꣯पसम् ।
अ꣡स्ता꣢रमेषि सूर्य ॥ १२५ ॥

प्रसिद्ध धन असलेल्या, वृषभासारख्या बलवान, मानवी कर्मांत तत्पर असलेल्याकडे निश्चयाने उठ; हे सूर्या, अस्त करणाऱ्याकडे तू जातोस.

य꣢द꣣द्य꣡ कच्च꣢꣯ वृत्रहन्नु꣣द꣡गा꣢ अ꣣भि꣡ सू꣢र्य ।
स꣢र्वं꣣ त꣡दि꣢न्द्र ते꣣ व꣡शे꣢ ॥ १२६ ॥

आज जे काही असेल, हे वृत्रहन्ता, तू सूर्याकडे उदित होतोस; हे इंद्रा, ते सर्व तुझ्या अधीन आहे.

य꣡ आन꣢꣯यत्परा꣣व꣢तः꣣ सु꣡नी꣢ती तु꣣र्व꣢शं꣣ य꣡दु꣢म् ।
इ꣢न्द्रः꣣ स꣢ नो꣣ यु꣢वा꣣ स꣡खा꣢ ॥ १२७ ॥

ज्याने सुनीतीने दूरावरून तुर्वश आणि यदूला आणले — तो तरुण इंद्र आमचा मित्र आहे.

मा꣡ न꣢ इन्द्रा꣣भ्या꣢ऽ३दि꣢शः꣣ सू꣡रो꣢ अ꣣क्तु꣡ष्वा य꣢꣯मत् ।
त्वा꣢ यु꣣जा꣡ व꣢नेम꣣ त꣢त् ॥ १२८ ॥

हे इंद्रा, दिशांमधून सूर्याने उषांमध्ये आम्हाला अडवू नये; सोबत्यासह तुला घेऊन आम्ही ते जिंकू.

ए꣡न्द्र꣢ सान꣣सि꣢ꣳ र꣣यि꣢ꣳ स꣣जि꣡त्वा꣢नꣳ सदा꣣स꣡ह꣢म् ।
व꣡र्षि꣢ष्ठमू꣣त꣡ये꣢ भर ॥ १२९ ॥

हे इंद्रा, सदैव जिंकणाऱ्या, सदैव विजय देणारे श्रेष्ठ धन आमच्या रक्षणासाठी आण.

इ꣡न्द्रं꣢ व꣣यं꣡ म꣢हाध꣣न꣢꣫ इन्द्र꣣म꣡र्भे꣢ हवामहे ।
यु꣡जं꣢ वृ꣣त्रे꣡षु꣢ व꣣ज्रि꣡ण꣢म् ॥ १३० ॥

महान स्पर्धेत इंद्राला, छोट्या स्पर्धेतही इंद्रालाच आम्ही आवाहन करतो — वृत्रांविरुद्धच्या युद्धांत सोबती, वज्रधारी इंद्राला.

अ꣡पि꣢बत्क꣣द्रु꣡वः꣢ सु꣣त꣡मिन्द्रः꣢꣯ स꣣ह꣡स्र꣢बाह्वे ।
त꣡त्रा꣢ददिष्ट꣣ पौ꣡स्य꣢म् ॥ १३१ ॥

कद्रूच्या पुत्रांनी पिळलेला सोम इंद्राने प्याला, सहस्रबाहूसाठी; तेथेच त्याचा भाग निश्चित केला गेला.

व꣣य꣡मि꣢न्द्र त्वा꣣य꣢वो꣣ऽभि꣡ प्र नो꣢꣯नुमो वृषन् ।
वि꣣द्धी꣢ त्वा३ऽऽऽ꣣ स्य꣡ नो꣢ वसो ॥ १३२ ॥

हे इंद्रा, तुला इच्छिणारे आम्ही तुझी स्तुती करतो, हे वृषना; आमची ही स्तुती जाण, हे वसो.

आ꣢ घा꣣ ये꣢ अ꣣ग्नि꣢मि꣣न्ध꣡ते꣢ स्तृ꣣ण꣡न्ति꣢ ब꣣र्हि꣡रा꣢नु꣣ष꣢क् ।
ये꣢षा꣣मि꣢न्द्रो꣣ यु꣢वा꣣ स꣡खा꣢ ॥ १३३ ॥

जे अग्नी प्रज्वलित करतात आणि क्रमाने बर्हिस गवत पसरतात — ज्यांचा तरुण मित्र इंद्र आहे.

भि꣣न्धि꣢꣫ विश्वा꣣ अ꣢प꣣ द्वि꣢षः꣣ प꣢रि꣣ बा꣡धो꣢ ज꣣ही꣡ मृधः꣢꣯ ।
व꣡सु꣢ स्पा꣣र्हं꣡ तदा भ꣢꣯र ॥ १३४ ॥

सर्व द्वेष दूर फोड, बाधकांना सभोवतालून हाकल, शत्रूंना ठार कर; ते इच्छित धन येथे आण.