ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.14

1.14.125

उ꣢꣫द्धेद꣣भि꣢ श्रु꣣ता꣡म꣢घं वृष꣣भं꣡ नर्या꣢꣯पसम् ।
अ꣡स्ता꣢रमेषि सूर्य ॥ १२५ ॥

ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧନଶାଳୀ, ବୃଷଭ ପରି ବଳବାନ, ମାନବୋଚିତ କର୍ମରେ ତତ୍ପର ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଶ୍ଚୟ ଉଠ; ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅସ୍ତକାରୀଙ୍କ ପ୍ରତି ତୁମେ ଯାଉଛ।

य꣢द꣣द्य꣡ कच्च꣢꣯ वृत्रहन्नु꣣द꣡गा꣢ अ꣣भि꣡ सू꣢र्य ।
स꣢र्वं꣣ त꣡दि꣢न्द्र ते꣣ व꣡शे꣢ ॥ १२६ ॥

ଆଜି ଯାହା ହେଉ, ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ଉଦିତ ହୁଅ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାହା ସବୁ ତୁମ ବଶରେ ଅଛି।

य꣡ आन꣢꣯यत्परा꣣व꣢तः꣣ सु꣡नी꣢ती तु꣣र्व꣢शं꣣ य꣡दु꣢म् ।
इ꣢न्द्रः꣣ स꣢ नो꣣ यु꣢वा꣣ स꣡खा꣢ ॥ १२७ ॥

ଯିଏ ସୁନୀତିରେ ଦୂରରୁ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ଆଣିଲେ — ସେହି ଯୁବା ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ସଖା।

मा꣡ न꣢ इन्द्रा꣣भ्या꣢ऽ३दि꣢शः꣣ सू꣡रो꣢ अ꣣क्तु꣡ष्वा य꣢꣯मत् ।
त्वा꣢ यु꣣जा꣡ व꣢नेम꣣ त꣢त् ॥ १२८ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦିଗରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଷାମାନଙ୍କରେ ଆମକୁ ଅଟକାଇ ନ ଦେଉ; ସାଥୀ ସହ ତୁମକୁ ପାଇ ଆମେ ତାହା ଜିତୁ।

ए꣡न्द्र꣢ सान꣣सि꣢ꣳ र꣣यि꣢ꣳ स꣣जि꣡त्वा꣢नꣳ सदा꣣स꣡ह꣢म् ।
व꣡र्षि꣢ष्ठमू꣣त꣡ये꣢ भर ॥ १२९ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ଜିତୁଥିବା, ସଦା ବିଜୟଦାୟୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଆମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆଣ।

इ꣡न्द्रं꣢ व꣣यं꣡ म꣢हाध꣣न꣢꣫ इन्द्र꣣म꣡र्भे꣢ हवामहे ।
यु꣡जं꣢ वृ꣣त्रे꣡षु꣢ व꣣ज्रि꣡ण꣢म् ॥ १३० ॥

ମହା ସଂଗ୍ରାମରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସାନ ସଂଗ୍ରାମରେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ — ବୃତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାଥୀ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ।

अ꣡पि꣢बत्क꣣द्रु꣡वः꣢ सु꣣त꣡मिन्द्रः꣢꣯ स꣣ह꣡स्र꣢बाह्वे ।
त꣡त्रा꣢ददिष्ट꣣ पौ꣡स्य꣢म् ॥ १३१ ॥

କଦ୍ରୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ନିଷ୍କାଶିତ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ପାନ କଲେ, ସହସ୍ରବାହୁଙ୍କ ପାଇଁ; ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା।

व꣣य꣡मि꣢न्द्र त्वा꣣य꣢वो꣣ऽभि꣡ प्र नो꣢꣯नुमो वृषन् ।
वि꣣द्धी꣢ त्वा३ऽऽऽ꣣ स्य꣡ नो꣢ वसो ॥ १३२ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁ, ହେ ବୃଷନ୍; ଆମର ଏହି ସ୍ତୁତି ଜାଣ, ହେ ବସୁ।

आ꣢ घा꣣ ये꣢ अ꣣ग्नि꣢मि꣣न्ध꣡ते꣢ स्तृ꣣ण꣡न्ति꣢ ब꣣र्हि꣡रा꣢नु꣣ष꣢क् ।
ये꣢षा꣣मि꣢न्द्रो꣣ यु꣢वा꣣ स꣡खा꣢ ॥ १३३ ॥

ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜାଳନ୍ତି ଓ କ୍ରମାନୁସାରେ ବର୍ହିସ୍ ତୃଣ ବିଛାନ୍ତି — ଯୁବ ସଖା ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହାଙ୍କର।

भि꣣न्धि꣢꣫ विश्वा꣣ अ꣢प꣣ द्वि꣢षः꣣ प꣢रि꣣ बा꣡धो꣢ ज꣣ही꣡ मृधः꣢꣯ ।
व꣡सु꣢ स्पा꣣र्हं꣡ तदा भ꣢꣯र ॥ १३४ ॥

ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେଇ ଭାଙ୍ଗ; ବାଧକମାନଙ୍କୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରୁ ଖେଦ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବଧ କର; ସେ କାମ୍ୟ ଧନ ଏଠାକୁ ଆଣ।