ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.22

1.22.204

त꣣र꣡णिं꣢ वो꣣ ज꣡ना꣢नां त्र꣣दं꣡ वाज꣢꣯स्य꣣ गो꣡म꣢तः ।
स꣣मान꣢मु꣣ प्र꣡ श꣢ꣳसिषम् ॥ २०४ ॥

ହେ ଲୋକଙ୍କ ତାରକ, ଗୋଧନ ଓ ବଳ ଥିବା ଦେବ, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ସେହି ସମାନ ସ୍ତୁତି ଘୋଷଣା କରୁଛି।

अ꣡सृ꣢ग्रमिन्द्र ते꣣ गि꣢रः꣣ प्र꣢ति꣣ त्वा꣡मु꣢꣯दहासत ।
स꣣जो꣡षा꣢ वृष꣣भं꣡ पति꣢꣯म् ॥ २०५ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସ୍ତୋତ୍ର ପ୍ରେରିତ ହୋଇଛି; ଏକମନରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ବୃଷଭପତି ତୁମ ଆଡ଼କୁ ଉଠିଛି।

सु꣣नीथो꣢ घा꣣ स꣢꣫ मर्त्यो꣣ यं꣢ म꣣रु꣢तो꣣ य꣡म꣢र्य꣣मा꣢ ।
मि꣣त्रा꣢꣫स्पान्त्य꣣द्रु꣡हः꣢ ॥ २०६ ॥

ମରୁତ୍ ଓ ଅର୍ଯମା ଯାହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ମଣିଷ ପ୍ରକୃତରେ ସୁପଥରେ ଚାଳିତ; ମିତ୍ର ତାକୁ ଦ୍ରୋହରହିତ ରଖି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

य꣢द्वी꣣डा꣡वि꣢न्द्र꣣ य꣢त्स्थि꣣रे꣡ यत्पर्शा꣣ने꣣ प꣡रा꣢भृतम् ।
व꣡सु꣢ स्पा꣣र्हं꣡ तदा भर꣢꣯ ॥ २०७ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୃଢ଼ ସ୍ଥାନରେ, ସ୍ଥିର ସ୍ଥାନରେ, ପଥରରେ ଲୁଚାଇ ନିଆଯାଇଥିବା ସେହି ଇଚ୍ଛିତ ଧନ ଏଠାକୁ ଆଣ।

श्रु꣣तं꣡ वो꣢ वृत्र꣣ह꣡न्त꣢मं꣣ प्र꣡ शर्धं꣢꣯ चर्षणी꣣ना꣢म् ।
आ꣣शि꣢षे꣣ रा꣡ध꣢से म꣣हे꣢ ॥ २०८ ॥

ଲୋକଙ୍କ ସେନା ପାଇଁ ତୁମର ବୃତ୍ରହନ୍ତା-ଖ୍ୟାତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ମହାନ ବୈଭବ ଓ ଧନ ପାଇବା ପାଇଁ।

अ꣡रं꣢ त इन्द्र꣣ श्र꣡व꣢से ग꣣मे꣡म꣢ शूर꣣ त्वा꣡व꣢तः ।
अ꣡र꣢ꣳ शक्र꣣ प꣡रे꣢मणि ॥ २०९ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଆମେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଭାବେ ଯିବା; ହେ ଶୂର, ତୁମ ପରି କାହାଠାରେ; ହେ ଶକ୍ର, ପରମ ସ୍ଥାନରେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।

धा꣣ना꣡व꣢न्तं कर꣣म्भि꣡ण꣢मपू꣣प꣡व꣢न्तमु꣣क्थि꣡न꣢म् ।
इ꣡न्द्र꣢ प्रा꣣त꣡र्जु꣢षस्व नः ॥ २१० ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧାନ, କରମ୍ଭ, ଅପୂପ ଓ ଉକ୍ଥ ସହିତ (ଆମ ନୈବେଦ୍ୟ) ପ୍ରଭାତରେ ଗ୍ରହଣ କର।

अ꣣पां꣡ फेने꣢꣯न꣣ न꣡मु꣢चे꣣ शि꣡र꣢ इ꣣न्द्रो꣡द꣢वर्तयः ।
वि꣢श्वा꣣ य꣡दज꣢꣯य꣣ स्पृ꣡धः꣢ ॥ २११ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଳର ଫେଣରେ ତୁମେ ନମୁଚିର ମସ୍ତକ ଛେଦନ କରିଥିଲ; ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁସେନା ଜିତିଥିଲ।

इ꣣मे꣡ त꣢ इन्द्र꣣ सो꣡माआः सु꣣ता꣢सो꣣ ये꣢ च꣣ सो꣡त्वाः꣢ ।
ते꣡षां꣢ मत्स्व प्रभूवसो ॥ २१२ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୋମରସ ତୁମ ପାଇଁ ନିଙ୍ଡାଯାଇଛି, ଏବଂ ଯାହା ନିଙ୍ଡାଯିବ; ହେ ପ୍ରଭୂବସୋ, ସେଥିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ।

तु꣡भ्य꣢ꣳ सु꣣ता꣢सः꣣ सो꣡माः꣢ स्ती꣣र्णं꣢ ब꣣र्हि꣡र्वि꣢भावसो ।
स्तो꣣तृ꣡भ्य꣢ इन्द्र मृडय ॥ २१३ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ସୋମରସ ନିଙ୍ଡାଯାଇଛି, କୁଶ ବିଛାଯାଇଛି; ହେ ବିଭାବସୋ, ସ୍ତୋତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା କର।