സാമവേദം · ഭാഗം 1.22

1.22.204

त꣣र꣡णिं꣢ वो꣣ ज꣡ना꣢नां त्र꣣दं꣡ वाज꣢꣯स्य꣣ गो꣡म꣢तः ।
स꣣मान꣢मु꣣ प्र꣡ श꣢ꣳसिषम् ॥ २०४ ॥

ജനങ്ങളെ കടത്തുന്നവനേ, ഗോധനവും ബലവുമുള്ളവനേ, നിനക്കായി ആ സമാനമായ സ്തുതി ഞാൻ ഉച്ചരിക്കുന്നു.

अ꣡सृ꣢ग्रमिन्द्र ते꣣ गि꣢रः꣣ प्र꣢ति꣣ त्वा꣡मु꣢꣯दहासत ।
स꣣जो꣡षा꣢ वृष꣣भं꣡ पति꣢꣯म् ॥ २०५ ॥

ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ സ്തുതികൾ അയക്കപ്പെട്ടു; ഒരേ മനസ്സോടെ അവ വൃഷഭപതിയായ നിന്നിലേക്ക് ഉയർന്നു.

सु꣣नीथो꣢ घा꣣ स꣢꣫ मर्त्यो꣣ यं꣢ म꣣रु꣢तो꣣ य꣡म꣢र्य꣣मा꣢ ।
मि꣣त्रा꣢꣫स्पान्त्य꣣द्रु꣡हः꣢ ॥ २०६ ॥

മരുത്തുക്കളും അര്യമാവും ആരെ കാക്കുന്നുവോ ആ മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ നല്ല വഴികാട്ടലുള്ളവനാണ്; മിത്രൻ ദ്രോഹമില്ലാത്തവനായി അവനെ കാക്കുന്നു.

य꣢द्वी꣣डा꣡वि꣢न्द्र꣣ य꣢त्स्थि꣣रे꣡ यत्पर्शा꣣ने꣣ प꣡रा꣢भृतम् ।
व꣡सु꣢ स्पा꣣र्हं꣡ तदा भर꣢꣯ ॥ २०७ ॥

ഇന്ദ്രാ, ഉറച്ച സ്ഥലത്തും സ്ഥിരമായ സ്ഥലത്തും പാറയിലും ഒളിച്ചുവെച്ചുകൊണ്ടുപോയ ആ ആഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട സമ്പത്ത് ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടുവരൂ.

श्रु꣣तं꣡ वो꣢ वृत्र꣣ह꣡न्त꣢मं꣣ प्र꣡ शर्धं꣢꣯ चर्षणी꣣ना꣢म् ।
आ꣣शि꣢षे꣣ रा꣡ध꣢से म꣣हे꣢ ॥ २०८ ॥

ജനങ്ങളുടെ സേനയ്ക്ക് നിന്റെ വൃത്രഹന്താവ് എന്ന കീർത്തി പ്രസിദ്ധമാണ്; മഹത്തായ സമ്പത്തിനും ലാഭത്തിനുമായി.

अ꣡रं꣢ त इन्द्र꣣ श्र꣡व꣢से ग꣣मे꣡म꣢ शूर꣣ त्वा꣡व꣢तः ।
अ꣡र꣢ꣳ शक्र꣣ प꣡रे꣢मणि ॥ २०९ ॥

ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ കീർത്തിക്കായി ഞങ്ങൾ മതിയാംവണ്ണം ചെല്ലട്ടെ; ശൂരാ, നിന്നെപ്പോലുള്ളവനിലേക്ക്; ശക്രാ, പരമമായ സ്ഥാനത്ത് മതിയാംവണ്ണം.

धा꣣ना꣡व꣢न्तं कर꣣म्भि꣡ण꣢मपू꣣प꣡व꣢न्तमु꣣क्थि꣡न꣢म् ।
इ꣡न्द्र꣢ प्रा꣣त꣡र्जु꣢षस्व नः ॥ २१० ॥

ഇന്ദ്രാ, ധാനങ്ങളും കരംഭവും അപൂപങ്ങളും ഉക്ഥങ്ങളും ചേർന്ന (ഞങ്ങളുടെ നൈവേദ്യം) പ്രഭാതത്തിൽ സ്വീകരിക്കേണമേ.

अ꣣पां꣡ फेने꣢꣯न꣣ न꣡मु꣢चे꣣ शि꣡र꣢ इ꣣न्द्रो꣡द꣢वर्तयः ।
वि꣢श्वा꣣ य꣡दज꣢꣯य꣣ स्पृ꣡धः꣢ ॥ २११ ॥

ഇന്ദ്രാ, ജലത്തിലെ നുരകൊണ്ട് നമുചിയുടെ തല നീ ഛേദിച്ചു; അപ്പോൾ എല്ലാ ശത്രുസേനകളെയും നീ ജയിച്ചു.

इ꣣मे꣡ त꣢ इन्द्र꣣ सो꣡माआः सु꣣ता꣢सो꣣ ये꣢ च꣣ सो꣡त्वाः꣢ ।
ते꣡षां꣢ मत्स्व प्रभूवसो ॥ २१२ ॥

ഇന്ദ്രാ, ഇവ നിനക്കായി പിഴിഞ്ഞ സോമങ്ങളാണ്, പിഴിയാനിരിക്കുന്നവയും; ഓ പ്രഭൂവസോ, അവയാൽ സന്തോഷിക്കേണമേ.

तु꣡भ्य꣢ꣳ सु꣣ता꣢सः꣣ सो꣡माः꣢ स्ती꣣र्णं꣢ ब꣣र्हि꣡र्वि꣢भावसो ।
स्तो꣣तृ꣡भ्य꣢ इन्द्र मृडय ॥ २१३ ॥

ഇന്ദ്രാ, നിനക്കായി സോമങ്ങൾ പിഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ദർഭ വിരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഓ വിഭാവസോ, സ്തോതാക്കളോട് കരുണ കാണിക്കേണമേ.