ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.37

1.37.352

प्र꣡त्य꣢स्मै꣣ पि꣡पी꣢षते꣣ वि꣡श्वा꣢नि वि꣣दु꣡षे꣢ भर ।
अ꣣रङ्गमा꣢य꣣ ज꣢ग्म꣣ये꣡ऽप꣢श्चादध्व꣣ने꣡ न꣢रः ॥ ३५२ ॥

ହେ ମନୁଷ୍ୟଗଣ, ଯିଏ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ଏବଂ ଯିଏ ସବୁ ଜାଣେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁକିଛି ଆଣ; ଯିଏ ଶୀଘ୍ର ଚାଲେ ଓ ଆଗକୁ ଯାଏ, ଯାହାର ପଥ ପଛରେ ରହେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ।

आ꣡ नो꣢ वयोवयःश꣣यं꣢ म꣣हा꣡न्तं꣢ गह्वरे꣣ष्ठां꣢ म꣣हा꣡न्तं꣢ पूर्वि꣣ने꣢ष्ठाम् ।
उ꣣ग्रं꣢꣫ वचो꣣ अ꣡पा꣢वधी ॥ ३५३ ॥

ଆମ ପାଖକୁ ଆ, ଯିଏ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବଳରେ ବସେ, ମହାନ, ଗହନ ସ୍ଥାନରେ ରହେ, ମହାନ, ବହୁଙ୍କୁ ପଥ ଦେଖାଏ; ତୁମର ଉଗ୍ର ବାଣୀ ଦୂରେଇ ଦିଅ।

आ꣢ त्वा꣣ र꣢थं꣣ य꣢थो꣣त꣡ये꣢ सु꣣म्ना꣡य꣢ वर्तयामसि ।
तु꣣विकूर्मि꣡मृ꣢ती꣣ष꣢ह꣣मि꣡न्द्र꣢ꣳ शविष्ठ꣣ स꣡त्प꣢तिम् ॥ ३५४ ॥

ସହାୟତା ଓ ସୁଖ ପାଇଁ ତୁମକୁ ରଥ ସହିତ ଆମ ଆଡ଼କୁ ଫେରାଉଛୁ; ମହାନ କର୍ମ କରୁଥିବା, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିଣୁଥିବା; ହେ ଅତି ବଳବାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ।

स꣢ पू꣣र्व्यो꣢ म꣣हो꣡नां꣢ वे꣣नः꣡ क्रतु꣢꣯भिरानजे ।
य꣢स्य꣣ द्वा꣢रा꣣ म꣡नुः꣢ पि꣣ता꣢ दे꣣वे꣢षु꣣ धि꣡य꣢ आन꣣जे꣢ ॥ ३५५ ॥

ସେ ପ୍ରାଚୀନ, ମହାନ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ; ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଓ କର୍ମରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଯାହାର ଦ୍ୱାର ଦେଇ ମନୁ, ପିତା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରକାଶ କରେ।

य꣢दी꣣ व꣡ह꣢न्त्या꣣श꣢वो꣣ भ्रा꣡ज꣢माना र꣢थे꣣ष्वा꣢ ।
पि꣡ब꣢न्तो मदि꣣रं꣢꣯ मधु꣣ त꣢त्र꣣ श्र꣡वा꣢ꣳसि कृण्वते ॥ ३५६ ॥

ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦ୍ରୁତ ଅଶ୍ୱମାନେ ରଥରେ ତାଙ୍କୁ ଆଣନ୍ତି, ସେଠାରେ ମଧୁର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ମଧୁ ପାନ କରି ସେମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।

त्य꣡मु꣢ वो꣣ अ꣡प्र꣢हणं गृणी꣣षे꣡ शव꣢꣯स꣣स्प꣡ति꣢म् ।
इ꣡न्द्रं꣢ विश्वा꣣सा꣢हं꣣ न꣢र꣣ꣳ श꣡चि꣢ष्ठं वि꣣श्व꣡वे꣢दसम् ॥ ३५७ ॥

ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ଅଜେୟ, ବଳର ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି; ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିଣେ, ନେତା, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସକଳ ଧନର ଅଧିକାରୀ।

द꣣धिक्रा꣡व्णो꣢ अकारिषं जि꣣ष्णो꣡रश्व꣢꣯स्य वा꣣जि꣡नः꣢ ।
सु꣣रभि꣢ नो꣣ मु꣡खा꣢ कर꣣त्प्र꣢ न꣣ आ꣡यू꣢ꣳषि तारिषत् ॥ ३५८ ॥

ଜୟୀ, ବେଗବାନ ଅଶ୍ୱ ଦଧିକ୍ରାବାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୁଁ (ସ୍ତୁତି) ଅର୍ପଣ କରିଛି। ସେ ଆମର ମୁଖକୁ ସୁଗନ୍ଧିତ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମ ଆୟୁ ବଢ଼ାନ୍ତୁ।

पु꣣रां꣢ भि꣣न्दु꣡र्युवा꣢꣯ क꣣वि꣡रमि꣢꣯तौजा अजायत ।
इ꣢न्द्रो꣣ वि꣡श्व꣢स्य꣣ क꣡र्म꣢णो ध꣣र्त्ता꣢ व꣣ज्री꣡ पु꣢रुष्टु꣣तः꣢ ॥ ३५९ ॥

ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିବା ଯୁବକ, ଜ୍ଞାନୀ, ଅପରିମିତ ବଳଶାଳୀ (ଇନ୍ଦ୍ର) ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ କର୍ମର ଧାରକ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବହୁଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର ସେ।