ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.4

1.4.35

य꣣ज्ञा꣡य꣢ज्ञा वो अ꣣ग्न꣡ये꣢ गि꣣रा꣡गि꣢रा च꣣ द꣡क्ष꣢से ।
प्र꣡प्र꣢ व꣣य꣢म꣣मृ꣡तं꣢ जा꣣त꣡वे꣢दसं प्रि꣣यं꣢ मि꣣त्रं꣡ न श꣢꣯ꣳसिषम् ॥ ३५ ॥

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୀତ ସହ, ତୁମ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ, ବଳ ପାଇଁ, ଅମର ଜାତବେଦସଙ୍କୁ ଆମେ ଅଧିକ ସ୍ତୁତି କରୁ — ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର ପରି।

पा꣣हि꣡नो꣢ अ꣣ग्न꣡ ए꣢कया पा꣣ह्यू꣡३ऽत꣢ द्वि꣣ती꣡य꣢या ।
पा꣣हि꣢गी꣣र्भि꣢स्ति꣣सृ꣡भि꣢रूर्जां पते पा꣣हि꣡ च꣢त꣣सृ꣡भि꣢र्वसो ॥ ३६ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଥମ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କର; ହେ ଊର୍ଜର ପ୍ରଭୁ, ତିନି ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କର; ହେ ବସୁ, ଚାରି ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କର।

बृ꣣ह꣡द्भि꣢रग्ने अ꣣र्चि꣡भिः꣢ शु꣣क्रे꣡ण꣢ देव शो꣣चि꣡षा꣢ ।
भ꣣र꣡द्वा꣢जे समिधा꣣नो꣡ य꣢विष्ठ्य रे꣣व꣡त्पा꣢वक दीदिहि ॥ ३७ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ମହାନ ଶିଖାରେ, ହେ ଦେବ, ଶୁଭ୍ର ଦୀପ୍ତିରେ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳି, ହେ ଯବିଷ୍ଠ, ହେ ପାବକ, ଧନବାନ ହୋଇ ଦୀପ୍ତ ହୁଅ।

त्वे꣡ अ꣢ग्ने स्वाहुत प्रि꣣या꣡सः꣢ सन्तु सू꣣र꣡यः꣢ ।
य꣣न्ता꣢रो꣣ ये꣢ म꣣घ꣡वा꣢नो꣣ ज꣡ना꣢नामू꣣र्वं꣡ दय꣢꣯न्त꣣ गो꣡ना꣢म् ॥ ३८ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଭିତରେ ସୁହୁତ ଆହୁତି ଦେଉଥିବା ପ୍ରିୟ ଯଜମାନ ହୁଅନ୍ତୁ — ଯେଉଁମାନେ ଲୋକଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି ଓ ଦାନଶୀଳ, ଗୋଠ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

अ꣢ग्ने꣣ ज꣡रि꣢तर्वि꣣श्प꣡ति꣢स्तपा꣣नो꣡ दे꣢व र꣣क्ष꣡सः꣢ ।
अ꣡प्रो꣢षिवान्गृहपते म꣣हा꣡ꣳ अ꣢सि दि꣣व꣢स्पा꣣यु꣡र्दु꣢रोण꣣युः꣢ ॥ ३९ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ସ୍ତୋତା, ବଂଶମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଜାଳୁଥିବା ଦେବ, ତୁମେ ଅକ୍ଷୟ। ହେ ଗୃହପତି, ତୁମେ ମହାନ, ସ୍ୱର୍ଗର ରକ୍ଷକ, ଘରକୁ ନେଇଯାଉଥିବା।

अ꣢ग्ने꣣ वि꣡व꣢स्वदु꣣ष꣡स꣢श्चि꣣त्र꣡ꣳ राधो꣢꣯ अमर्त्य ।
आ꣢ दा꣣शु꣡षे꣢ जातवेदो वहा꣣ त्व꣢म꣣द्या꣢ दे꣣वा꣡ꣳ उ꣢ष꣣र्बु꣡धः꣢ ॥ ४० ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ବିବସ୍ୱାନ ଓ ଉଷାମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ, ହେ ଅମର, ହେ ଜାତବେଦ, ଆଜି ଦାତା ପାଇଁ ଆଣ — ଏବଂ ଉଷାରେ ଜାଗୃତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଣ।

त्वं꣡ न꣢श्चि꣣त्र꣢ ऊ꣣त्या꣢꣫ वसो꣣ रा꣡धा꣢ꣳसि चोदय ।
अ꣣स्य꣢ रा꣣य꣡स्त्वम꣢꣯ग्ने र꣣थी꣡र꣢सि वि꣣दा꣢ गा꣣धं꣢ तु꣣चे꣡ तु नः꣢꣯ ॥ ४१ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି! ବସୁ, ତୁମର ରକ୍ଷାରେ ଆମକୁ ବିଚିତ୍ର ଧନ ପ୍ରେରଣା କର। ଏହି ଧନର ତୁମେ ହିଁ ରଥୀ, ହେ ଅଗ୍ନି; ତୁଚି ପାଇଁ ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ସ୍ଥିର ଆଧାର ପ୍ରାପ୍ତ କର।

त्व꣢꣫मित्स꣣प्र꣡था꣢ अ꣣स्य꣡ग्ने꣢ त्रातर्ऋ꣣तः꣢ क꣣विः꣢ ।
त्वां꣡ विप्रा꣢꣯सः समिधान दीदिव꣣ आ꣡ वि꣢वासन्ति वे꣣ध꣡सः꣢ ॥ ४२ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି! ତୁମେ ହିଁ ବିସ୍ତୃତ ଯଶସ୍ୱୀ, ଋତର ରକ୍ଷକ ଓ କବି। ହେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ! ବିପ୍ରଗଣ ଓ ବେଧସଗଣ ତୁମରି ସେବା କରନ୍ତି।

आ꣡ नो꣢ अग्ने वयो꣣वृ꣡ध꣢ꣳ र꣣यिं꣡ पा꣢वक꣣ श꣡ꣳस्य꣢म् ।
रा꣡स्वा꣢ च न उपमाते पु꣣रु꣢स्पृह꣣ꣳ सु꣡नी꣢ती꣣ सु꣡य꣢शस्तरम् ॥ ४३ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି! ଆମ ପାଇଁ ଆୟୁ ବୃଦ୍ଧିକାରୀ, ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଧନ ଆଣ, ହେ ପାବକ। ଆମକୁ ତାହା ଦିଅ, ହେ ନିକଟତମ; ଅନେକ କାମନା କରୁଥିବା ସେହି ଧନ, ସୁପଥରେ, ଅତି ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ।

यो꣢꣫ विश्वा꣣ द꣡य꣢ते꣣ व꣢सु꣣ हो꣡ता꣢ म꣣न्द्रो꣡ जना꣢꣯नाम् ।
म꣢धो꣣र्न꣡ पात्रा꣢꣯ प्रथ꣣मा꣡न्य꣢स्मै꣣ प्र꣡ स्तोमा꣢꣯ यन्त्व꣣ग्न꣡ये꣢ ॥ ४४ ॥

ଯେ ହୋତା ସବୁ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତି — ମଧୁ ପାତ୍ର ପରି ପ୍ରଥମେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଅଗ୍ନି ପ୍ରତି, ସ୍ତୋତ୍ରସମୂହ ଆଗେଇ ଯାଉ।