സാമവേദം · ഭാഗം 1.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.55.533
प्र꣡ से꣢ना꣣नीः꣢꣫ शूरो꣣ अ꣢ग्रे꣣ र꣡था꣢नां ग꣣व्य꣡न्ने꣢ति꣣ ह꣡र्ष꣢ते अस्य꣣ से꣡ना꣢ ।
भ꣣द्रा꣢न् कृ꣣ण्व꣡न्नि꣢न्द्रह꣣वा꣡न्त्सखि꣢꣯भ्य꣣ आ꣢꣫ सोमो꣣ व꣡स्त्रा꣢ रभ꣣सा꣡नि꣢ दत्ते ॥ ५३३ ॥
സോമൻ സേനാനായകനെപ്പോലെ, വീരനെപ്പോലെ രഥങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ മുന്നേറുന്നു; പശുക്കളെ ആഗ്രഹിച്ച് അവൻ സന്തോഷിക്കുന്നു, അവന്റെ സേന അവനെ പിന്തുടരുന്നു. മിത്രങ്ങൾക്കു ശുഭം ചെയ്തും ഇന്ദ്രനെ വിളിച്ചും സോമൻ വേഗമുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു.
1.55.534
प्र꣢ ते꣣ धा꣢रा꣣ म꣡धु꣢मतीरसृग्र꣣न्वा꣢रं꣣ य꣢त्पू꣣तो꣢ अ꣣त्ये꣡ष्यव्य꣢꣯म् ।
प꣡व꣢मान꣣ प꣡व꣢से꣣ धा꣡म꣢ गो꣡नां꣢ ज꣣न꣢य꣣न्त्सू꣡र्य꣢मपिन्वो अ꣣र्कैः꣢ ॥ ५३४ ॥
ഓ സോമാ, നിന്റെ മധുരധാരകൾ ഒഴുകി; നീ ശുദ്ധനായി കമ്പിളി അരിപ്പയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ. ഓ പവമാനാ, നീ പശുക്കളുടെ ആലയത്തിൽ ഒഴുകുന്നു; സൂര്യനെ ജനിപ്പിച്ച് മന്ത്രങ്ങളാൽ അവനെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു.
1.55.535
प्र꣡ गा꣢यता꣣꣬भ्य꣢꣯र्चाम दे꣣वा꣡न्त्सोम꣢꣯ꣳ हिनोत मह꣣ते꣡ धना꣢꣯य ।
स्वा꣣दुः꣡ प꣢वता꣣मति꣣ वा꣢र꣣म꣢व्य꣣मा꣡ सी꣢दतु क꣣ल꣡शं꣢ दे꣣व꣡ इन्दुः꣢꣯ ॥ ५३५ ॥
മുന്നോട്ട് പാടുക, ദേവന്മാരെ സ്തുതിക്കാം; മഹത്തായ സമ്പത്തിനായി സോമനെ പ്രേരിപ്പിക്കുക. മധുരനായ സോമൻ അരിപ്പയിലൂടെയും കമ്പിളി അരിപ്പയിലൂടെയും ഒഴുകട്ടെ; ദേവനായ ഇന്ദു കലശത്തിൽ ഇരിക്കട്ടെ.
1.55.536
प्र꣡ हि꣢न्वा꣣नो꣡ ज꣢नि꣣ता꣡ रोद꣢꣯स्यो꣣ र꣢थो꣣ न꣡ वाज꣢꣯ꣳ सनि꣣ष꣡न्न꣢यासीत् ।
इ꣢न्द्रं꣣ ग꣢च्छ꣣न्ना꣡यु꣢धा स꣣ꣳशि꣡शा꣢नो꣣ वि꣢श्वा꣣ व꣢सु꣣ ह꣡स्त꣢योरा꣣द꣡धा꣢नः ॥ ५३६ ॥
ഉഭയലോകങ്ങളുടെയും ജനയിതാവായ സോമൻ, രഥംപോലെ ബലത്തെയും സമ്മാനത്തെയും നേടി മുന്നോട്ടു പോയി; ഇന്ദ്രനെ നോക്കി പോകുമ്പോൾ ആയുധങ്ങൾ മൂർച്ചകൂട്ടി, ഇരു കൈകളിലും സകല സമ്പത്തും ഏന്തി.
1.55.537
त꣢क्ष꣣द्य꣢दी꣣ म꣡न꣢सो꣣ वे꣡न꣢तो꣣ वा꣡ग्ज्येष्ठ꣢꣯स्य꣣ ध꣡र्मं꣢ द्यु꣣क्षो꣡रनी꣢꣯के ।
आ꣡दी꣢माय꣣न्व꣢र꣣मा꣡ वा꣢वशा꣣ना꣢꣫ जुष्टं꣣ प꣡तिं꣢ क꣣ल꣢शे꣣ गा꣢व꣣ इ꣡न्दु꣢म् ॥ ५३७ ॥
മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹമുള്ള വാക്ക് ജ്യേഷ്ഠന്റെ ധർമ്മം രൂപപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, ദ്യുലോകവാസിയുടെ സേനയുടെ മുന്നിൽ; അപ്പോൾ പശുക്കൾ അലറിക്കൊണ്ട് ശ്രേഷ്ഠ വരന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി, കലശത്തിൽ പ്രിയനായ പതി ഇന്ദുവിലെത്തി.
1.55.538
सा꣣कमु꣡क्षो꣢ मर्जयन्त꣣ स्व꣡सा꣢रो꣣ द꣢श꣣ धी꣡र꣢स्य धी꣣त꣢यो꣣ ध꣡नु꣢त्रीः ।
ह꣢रिः꣣ प꣡र्य꣢द्रव꣣ज्जाः꣡ सूर्य꣢꣯स्य꣣ द्रो꣡णं꣢ ननक्षे꣣ अ꣢त्यो꣣ न꣢ वा꣣जी꣢ ॥ ५३८ ॥
കാളകൾ ഒന്നിച്ച് ശുദ്ധമാക്കി; ധീരന്റെ പത്ത് സഹോദരിമാരും വേഗത്തിൽ ഒഴുകുന്ന ചിന്തകളും ചേർന്നു. സൂര്യനിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ഹരി ചുറ്റും ഓടി; വേഗമുള്ള കുതിരയെപ്പോലെ അവൻ ദ്രോണത്തിലെത്തി.
1.55.539
अ꣢धि꣣ य꣡द꣢स्मिन्वा꣣जि꣡नी꣢व꣣ शु꣢भः꣣ स्प꣡र्ध꣢न्ते꣣ धि꣢यः꣣ सू꣢रे꣣ न꣡ विशः꣢꣯ ।
अ꣣पो꣡ वृ꣢णा꣣नः꣡ प꣢वते꣣ क꣡वी꣢यन्व्र꣣जं꣡ न प꣢꣯शु꣣व꣡र्ध꣢नाय꣣ म꣡न्म꣢ ॥ ५३९ ॥
അതിൽ, ഓട്ടക്കുതിരയെപ്പോലെ, സുന്ദരമായ ചിന്തകൾ മത്സരിക്കുമ്പോൾ, സൂര്യന്റെ അടുത്ത് ജനങ്ങളെപ്പോലെ; ജലം തിരഞ്ഞെടുത്ത് കവിയെപ്പോലെ അവൻ ഒഴുകുന്നു, കന്നുകാലി വളർച്ചയ്ക്കുള്ള തൊഴുത്തുപോലെ, ഈ മന്ത്രം.
1.55.540
इ꣡न्दु꣢र्वा꣣जी꣡ प꣢वते꣣ गो꣡न्यो꣢घा꣣ इ꣢न्द्रे꣣ सो꣢मः꣣ स꣢ह꣣ इ꣢न्व꣣न्म꣡दा꣢य ।
ह꣢न्ति꣣ र꣢क्षो꣣ बा꣡ध꣢ते꣣ प꣡र्यरा꣢꣯तिं꣣ व꣡रि꣢वस्कृ꣣ण्व꣢न्वृ꣣ज꣡न꣢स्य꣣ रा꣡जा꣢ ॥ ५४० ॥
ശക്തമായ സോമബിന്ദു ശുദ്ധമായി ഒഴുകുന്നു, പശുക്കളെ കൊണ്ടുവരുന്നവൻ; ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി സോമൻ, ആനന്ദത്തിനായി അവനെ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്; രാക്ഷസന്മാരെ വധിക്കുന്നു, ശത്രുതയെ ഓടിക്കുന്നു, സമ്പത്തിന് ഇടമൊരുക്കി, അവൻ തൊഴുത്തിന്റെ രാജാവാണ്.
1.55.541
अ꣡या꣢ प꣣वा꣡ प꣢वस्वै꣣ना꣡ वसू꣢꣯नि माꣳश्च꣣त्व꣡ इ꣢न्द्रो꣣ स꣡र꣢सि꣣ प्र꣡ ध꣢न्व ।
ब्र꣣घ्न꣢श्चि꣣द्य꣢स्य꣣ वा꣢तो꣣ न꣢ जू꣣तिं꣡ पु꣢रु꣣मे꣡धा꣢श्चि꣣त्त꣡क꣢वे꣣ न꣡रं꣢ धात् ॥ ५४१ ॥
ഇങ്ങനെ ശുദ്ധമായി ഈ സമ്പത്തുകൾ ഒഴുക്കൂ, എന്നെയും; ഇന്ദ്രൻ തടാകത്തിൽ, വരണ്ട ഭൂമി കടന്ന് ഓടുന്നു; കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യൻ അവനാണ്; ജ്ഞാനിയായവൻ ഓടുന്ന മനുഷ്യന് വേഗം നൽകുന്നു.
1.55.542
म꣣ह꣡त्तत्सोमो꣢꣯ महि꣣ष꣡श्च꣢कारा꣣पां꣡ यद्गर्भोऽवृ꣢꣯णीत दे꣣वा꣢न् ।
अ꣡द꣢धा꣣दि꣢न्द्रे꣣ प꣡व꣢मान꣣ ओ꣡जोऽज꣢꣯नय꣣त्सू꣢र्ये꣣ ज्यो꣢ति꣣रि꣡न्दुः꣢ ॥ ५४२ ॥
ഈ മഹത്തായ കർമ്മം സോമൻ, മഹത്തായ കാളൻ ചെയ്തു, ജലങ്ങളുടെ ഗർഭം ദേവന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ; ഇന്ദ്രനിൽ ശക്തി വെച്ചു, പവമാനസോമൻ; ആ ഇന്ദു സൂര്യനിൽ പ്രകാശം ഉണ്ടാക്കി.
1.55.543
अ꣡स꣢र्जि꣣ व꣢क्वा꣣ र꣢थ्ये꣣ य꣢था꣣जौ꣢ धि꣣या꣢ म꣣नो꣡ता꣢ प्रथ꣣मा꣡ म꣢नी꣣षा꣢ ।
द꣢श꣣ स्व꣡सा꣢रो꣣ अ꣢धि꣣ सा꣢नो꣣ अ꣡व्ये꣢ मृ꣣ज꣢न्ति꣣ व꣢ह्नि꣣ꣳ स꣡द꣢ने꣣ष्व꣡च्छ꣢ ॥ ५४३ ॥
രഥപ്പന്തയത്തിലെന്നപോലെ, മനസ്സിനാൽ നയിക്കപ്പെട്ട ആദ്യവാക്ക് വേഗമുള്ള സോമത്തെ അയച്ചു. പത്തു സഹോദരിമാർ (വിരലുകൾ) കമ്പിളിയരിപ്പിന്റെ മീതെ, ഉയരത്തിൽ, വഹിക്കുന്നവനെ ഇരിപ്പിടങ്ങളിലേക്ക് ശുദ്ധമാക്കുന്നു.
1.55.544
अ꣣पा꣢मि꣣वे꣢दू꣣र्म꣢य꣣स्त꣡र्त्तुराणाः꣣ प्र꣡ म꣢नी꣣षा꣡ ई꣢रते꣣ सो꣢म꣣म꣡च्छ꣢ ।
न꣣मस्य꣢न्ती꣣रु꣡प꣢ च꣣ य꣢न्ति꣣ सं꣡ चाच꣢꣯ विशन्त्युश꣣ती꣢रु꣣श꣡न्त꣢म् ॥ ५४४ ॥
ജലത്തിലെ തിരകൾ കടന്നുയരുന്നതുപോലെ, ഉൾക്കാഴ്ചയുള്ള ചിന്തകൾ സോമത്തിലേക്ക് പ്രേരിതമാകുന്നു. നമസ്കരിക്കുന്ന ഉഷസ്സുകൾ അടുക്കുന്നു; ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉഷസ്സുകൾ ആഗ്രഹമുള്ളവനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.