ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.6

1.6.55

दे꣣वो꣡ वो꣢ द्रविणो꣣दाः꣢ पू꣣र्णां꣡ वि꣢वष्ट्वा꣣सि꣡च꣢म् ।
उ꣡द्वा꣢ सि꣣ञ्च꣢ध्व꣣मु꣡प꣢ वा पृणध्व꣣मा꣡दिद्वो꣢꣯ दे꣣व꣡ ओ꣢हते ॥ ५५ ॥

ଦ୍ରବିଣୋଦା ଦେବ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଢାଳ, ସିଞ୍ଚନ କର, କିମ୍ବା ନିକଟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ତେବେ ସେହି ଦେବ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି।

प्रै꣢तु꣣ ब्र꣡ह्म꣢ण꣣स्प꣢तिः꣣ प्र꣢ दे꣣꣬व्ये꣢꣯तु सू꣣नृ꣡ता꣢ ।
अ꣡च्छा꣢ वी꣣रं꣡ नर्यं꣢꣯ प꣣ङ्क्ति꣡रा꣢धसं दे꣣वा꣢ य꣣ज्ञं꣡ न꣢यन्तु नः ॥ ५६ ॥

ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଅଗ୍ରସର ହେଉ; ଦେବୀ ସୂନୃତା ଅଗ୍ରସର ହେଉ। ବୀର, ନରମାନଙ୍କ ହିତକାରୀ, ପଙ୍କ୍ତି-ଦାନକାରୀ ଦିଗରେ ଦେବତାମାନେ ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ନେଉନ୍ତୁ।

ऊ꣣र्ध्व꣢ ऊ꣣ षु꣡ ण꣢ ऊ꣣त꣢ये꣣ ति꣡ष्ठा꣢ दे꣣वो꣡ न स꣢꣯वि꣣ता꣢ ।
ऊ꣣र्ध्वो꣡ वाज꣢꣯स्य꣣ स꣡नि꣢ता꣣ य꣢द꣣ञ्जि꣡भि꣢र्वा꣣घ꣡द्भि꣢र्वि꣣ह्व꣡या꣢महे ॥ ५७ ॥

ଆମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତୁମେ ଉଚ୍ଚରେ ଠିଆ ହୁଅ, ଦେବ ସବିତାଙ୍କ ପରି। ବାଜ (ବଳ) ଦାତା ଉଚ୍ଚ; ହାତ ଓ ଋତ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସହ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକିବା ବେଳେ।

प्र꣢꣫ यो रा꣣ये꣡ निनी꣢꣯षति꣣ म꣢र्तो꣣ य꣡स्ते꣢ वसो꣣ दा꣡श꣢त् ।
स꣢ वी꣣रं꣡ ध꣢त्ते अग्न उक्थशꣳ꣣सि꣢नं꣣ त्म꣡ना꣢ सहस्रपो꣣षि꣡ण꣢म् ॥ ५८ ॥

ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ମର୍ତ୍ୟ, ଯେ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ହେ ବସୁ; ସେ ଉକ୍ଥ-ପାଠକ ବୀରକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ନିଜେ ସହସ୍ରର ପୋଷକ ରୂପେ ଧାରଣ କରେ।

प्र꣡ वो꣢ य꣣ह्वं꣡ पु꣢रू꣣णां꣢ वि꣣शां꣡ दे꣢वय꣣ती꣡ना꣢म् ।
अ꣣ग्नि꣢ꣳ सू꣣क्ते꣢भि꣣र्व꣡चो꣢भिर्वृणीमहे꣣ य꣢꣫ꣳसमिद꣣न्य꣢ इ꣣न्ध꣡ते꣢ ॥ ५९ ॥

ଅନେକ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଜନତା ପାଇଁ, ତୁମ ପାଇଁ ମହାନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ସୂକ୍ତ ଓ ବାଣୀରେ ଆମେ ବାଛୁ; ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହିଁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି।

अ꣣य꣢म꣣ग्निः꣢ सु꣣वी꣢र्य꣣स्ये꣢शे꣣ हि꣡ सौभ꣢꣯गस्य ।
रा꣡य꣣ ई꣢शे स्वप꣣त्य꣢स्य꣣ गो꣡म꣢त꣣ ई꣡शे꣢ वृत्र꣣ह꣡था꣢नाम् ॥ ६० ॥

ଏହି ଅଗ୍ନି ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟର ଅଧିପତି; ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ଧନର ଅଧିପତି। ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଓ ଗୋଧନଯୁକ୍ତ ଧନର ଅଧିପତି; ବୃତ୍ର-ହନନର ବିଜୟର ଅଧିପତି।

त्व꣡म꣢ग्ने गृ꣣ह꣡प꣢ति꣣स्त्व꣡ꣳ होता꣢꣯ नो अध्व꣣रे꣢ ।
त्वं꣡ पोता꣢꣯ विश्ववार꣣ प्र꣡चे꣢ता꣣ य꣢क्षि꣣ या꣡सि꣢ च꣣ वा꣡र्य꣢म् ॥ ६१ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଗୃହପତି; ଆମ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ହୋତା। ହେ ବିଶ୍ୱବାର, ପ୍ରଚେତା, ତୁମେ ପୋତା; ତୁମେ ଗଢ଼ ଏବଂ ବରଣୀୟ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ।

स꣡खा꣢यस्त्वा ववृमहे दे꣣वं꣡ मर्ता꣢꣯स ऊ꣣त꣡ये꣢ ।
अ꣣पां नपा꣢꣯तꣳ सु꣣भ꣡ग꣢ꣳ सु꣣द꣡ꣳस꣢सꣳ सु꣣प्र꣡तू꣢र्तिमने꣣ह꣡स꣢म् ॥ ६२ ॥

ହେ ମିତ୍ରଗଣ, ଆମେ ମର୍ତ୍ୟ ମାନବ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦେବ ତୁମକୁ ବରଣ କରୁ — ଜଳର ପୁତ୍ର, ସୌଭାଗ୍ୟବାନ, ସତ୍କର୍ମୀ, ଶୀଘ୍ର ବିଜୟୀ, ଦୁଃଖରହିତ।