अथर्ववेद · सूक्त 1.11

1.11.1

वषट्ते पूषन्न् अस्मिन्त्सूतावर्यमा होता कृणोतु वेधाः ।
सिस्रतां नार्यृतप्रजाता वि पर्वाणि जिहतां सूतवा उ ॥ १.११.१ ॥

हे पूषन्, या प्रसवात तुला वषट् असो. होता अर्यमा आणि वेधा हे करोत. ऋताप्रमाणे जन्म देणाऱ्या स्त्रीचे बंध सैल होवोत, प्रसवासाठी तिचे सांधे मोकळे होवोत.

चतस्रो दिवः प्रदिशश्चतस्रो भूम्या उत ।
देवा गर्भं समैरयन् तं व्यूर्णुवन्तु सूतवे ॥ १.११.२ ॥

द्युलोकाच्या चार दिशा, चार उपदिशा, आणि पृथ्वीच्याही (चार दिशा). देवांनी गर्भाला गती दिली; प्रसवासाठी त्यांनी तो उघडावा.

सूषा व्यूर्णोतु वि योनिं हापयामसि ।
श्रथया सूषणे त्वमव त्वं बिष्कले सृज ॥ १.११.३ ॥

सूषा उघडो; योनिमार्ग आम्ही मोकळा करतो. हे सूषणा, तू बंध सैल कर; तू बिष्कलाकडे (नाळ) सोड.

नेव मांसे न पीवसि नेव मज्जस्वाहतम् ।
अवैतु पृश्नि शेवलं शुने जराय्वत्तवेऽव जरायु पद्यताम् ॥ १.११.४ ॥

मांसात नाही, चरबीत नाही, मज्जेत अडकल्यासारखेही नाही. पृश्नी शेवल खाली उतरो; कुत्र्यासाठी जरायू पडो — जरायू पडो.

वि ते भिनद्मि मेहनं वि योनिं वि गवीनिके ।
वि मातरं च पुत्रं च वि कुमारं जरायुणाव जरायु पद्यताम् ॥ १.११.५ ॥

तुझे मेहन मी फोडतो; योनी फोडतो; हे गवीनिके, (तुला) फोडतो. माता व पुत्र फोडतो, कुमार फोडतो — जरायूसह खाली, जरायू पडो.

यथा वातो यथा मनो यथा पतन्ति पक्षिणः ।
एवा त्वं दशमास्य साकं जरायुणा पताव जरायु पद्यताम् ॥ १.११.६ ॥

वारा जसा, मन जसे, पक्षी जसे उडतात, तसाच तूही, हे दशमास्या (गर्भा), जरायूसह पड — जरायू खाली पडो.