અથર્વવેદ · સૂક્ત 1.27

1.27.1

अमूः पारे पृदाक्वस्त्रिषप्ता निर्जरायवः ।
तासां जरायुभिर्वयमक्ष्यावपि व्ययामस्यघायोः परिपन्थिनः ॥ १.२७.१ ॥

પેલે પારના તે પૃદાકુ, એકવીસ, જરાયુ વિનાના. તેમના જરાયુથી અમે દુષ્ટના માર્ગરોધક શત્રુઓની આંખો પણ બાંધીએ છીએ.

विषूच्येतु कृन्तती पिनाकमिव बिभ्रती ।
विष्वक्पुनर्भुवा मनोऽसमृद्धा अघायवः ॥ १.२७.२ ॥

તે અલગ થઈને, પિનાક ધનુષ્ય ધારણ કર્યું હોય તેમ કાપતી ચાલી જાય. ફરી આવનારી તે બધી દિશાઓમાં દુષ્ટોનું મન, અસફળ દુષ્ટોનું મન (ભમાવે).

न बहवः समशकन् नार्भका अभि दाधृषुः ।
वेणोरद्गा इवाभितोऽसमृद्धा अघायवः ॥ १.२७.३ ॥

ઘણા (દુષ્ટો) સમર્થ ન થયા, નાના પણ આગળ ન વધ્યા. વાંસના અંકુરોની જેમ ચારે બાજુ, અસફળ દુષ્ટો (નાશ પામ્યા).

प्रेतं पादौ प्र स्फुरतं वहतं पृणतो गृहान् ।
इन्द्रान्येतु प्रथमाजीतामुषिता पुरः ॥ १.२७.४ ॥

બે પગો, આગળ જાઓ, ધ્રુજતા ચાલો; ઘરોને ભરીને વહન કરો. ઇન્દ્રાણી આગળ જાય; પ્રથમ (જીતીને), લૂંટાઈ ન જતી થઈને આગળ (જીતે).