అథర్వవేదం · సూక్తం 1.27

1.27.1

अमूः पारे पृदाक्वस्त्रिषप्ता निर्जरायवः ।
तासां जरायुभिर्वयमक्ष्यावपि व्ययामस्यघायोः परिपन्थिनः ॥ १.२७.१ ॥

ఆవల ఉన్న ఆ పృదాకులు, ఇరవై ఒక్కరు, జరాయువులు లేనివారు. వారి జరాయువులతో మేము, దుష్టుని మార్గంలో పొంచి ఉండే శత్రువుల కళ్ళను కూడా కట్టివేస్తాము.

विषूच्येतु कृन्तती पिनाकमिव बिभ्रती ।
विष्वक्पुनर्भुवा मनोऽसमृद्धा अघायवः ॥ १.२७.२ ॥

ఆమె విడిపోయి, పినాకాన్ని ధరించినట్లు ఛేదిస్తూ వెళ్లుగాక. తిరిగి వచ్చే ఆమె అన్ని దిక్కులలో దుష్టుల మనస్సును, విఫలమైన దుష్టుల మనస్సును (కలవరపరచుగాక).

न बहवः समशकन् नार्भका अभि दाधृषुः ।
वेणोरद्गा इवाभितोऽसमृद्धा अघायवः ॥ १.२७.३ ॥

అనేకులు సమర్థులు కాలేదు, చిన్నవారు కూడా ముందుకు సాగలేదు. వెదురు మొలకల వలె చుట్టూ, విఫలమైన దుష్టులు (నశించారు).

प्रेतं पादौ प्र स्फुरतं वहतं पृणतो गृहान् ।
इन्द्रान्येतु प्रथमाजीतामुषिता पुरः ॥ १.२७.४ ॥

పాదాలారా, ముందుకు వెళ్లండి, కంపించండి; ఇళ్లను నింపుతూ మోయండి. ఇంద్రాణి ముందుకు వెళ్లుగాక; మొదట (విజయం సాధించి), దోపిడీ కాకుండా ముందు (గెలుచుగాక).