अथर्ववेद · सूक्त 1.27

1.27.1

अमूः पारे पृदाक्वस्त्रिषप्ता निर्जरायवः ।
तासां जरायुभिर्वयमक्ष्यावपि व्ययामस्यघायोः परिपन्थिनः ॥ १.२७.१ ॥

पलीकडील ते पृदाकू, एकवीस, जरायुरहित. त्यांच्या जरायूंनी आम्ही दुष्टाचे मार्ग अडवणाऱ्या शत्रूंचे डोळेही बांधतो.

विषूच्येतु कृन्तती पिनाकमिव बिभ्रती ।
विष्वक्पुनर्भुवा मनोऽसमृद्धा अघायवः ॥ १.२७.२ ॥

ती विभक्त होऊन, पिनाक धनुष्य धारण केल्यासारखी छेदत जावो. पुन्हा येणारी ती सर्व दिशांना दुष्टांचे मन, अयशस्वी दुष्टांचे मन (विचलित करो).

न बहवः समशकन् नार्भका अभि दाधृषुः ।
वेणोरद्गा इवाभितोऽसमृद्धा अघायवः ॥ १.२७.३ ॥

पुष्कळ (दुष्ट) समर्थ झाले नाहीत, लहानही पुढे धजावले नाहीत. बांबूच्या कोंबांप्रमाणे सर्वत्र, अयशस्वी दुष्ट (नष्ट झाले).

प्रेतं पादौ प्र स्फुरतं वहतं पृणतो गृहान् ।
इन्द्रान्येतु प्रथमाजीतामुषिता पुरः ॥ १.२७.४ ॥

दोन्ही पायांनो, पुढे जा, थरथरत चला; घरे भरून वाहून न्या. इंद्राणी पुढे जावो; प्रथम (जिंकून), न लुटली गेलेली होऊन पुढे (जिंको).