ಅಥರ್ವವೇದ · ಸೂಕ್ತ 1.27

1.27.1

अमूः पारे पृदाक्वस्त्रिषप्ता निर्जरायवः ।
तासां जरायुभिर्वयमक्ष्यावपि व्ययामस्यघायोः परिपन्थिनः ॥ १.२७.१ ॥

ಆಚೆಯ ಆ ಪೃದಾಕುಗಳು, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಜನ, ಜರಾಯುರಹಿತರು. ಅವರ ಜರಾಯುಗಳಿಂದ ನಾವು ದುಷ್ಟನ ದಾರಿಕಾಯುವ ಶತ್ರುಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಕಟ್ಟುತ್ತೇವೆ.

विषूच्येतु कृन्तती पिनाकमिव बिभ्रती ।
विष्वक्पुनर्भुवा मनोऽसमृद्धा अघायवः ॥ १.२७.२ ॥

ಅವಳು ಬೇರ್ಪಟ್ಟು, ಪಿನಾಕ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹೊತ್ತಂತೆ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತ ಹೋಗಲಿ. ಮತ್ತೆ ಬರುವ ಆಕೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟರ ಮನಸ್ಸನ್ನು, ಯಶಸ್ಸಿಲ್ಲದ ದುಷ್ಟರ ಮನಸ್ಸನ್ನು (ಕಲಕಲಿ).

न बहवः समशकन् नार्भका अभि दाधृषुः ।
वेणोरद्गा इवाभितोऽसमृद्धा अघायवः ॥ १.२७.३ ॥

ಅನೇಕರು ಸಮರ್ಥರಾಗಲಿಲ್ಲ, ಚಿಕ್ಕವರೂ ಮುಂದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬಿದಿರಿನ ಚಿಗುರುಗಳಂತೆ ಸುತ್ತಲೂ, ಯಶಸ್ಸಿಲ್ಲದ ದುಷ್ಟರು (ನಾಶವಾದರು).

प्रेतं पादौ प्र स्फुरतं वहतं पृणतो गृहान् ।
इन्द्रान्येतु प्रथमाजीतामुषिता पुरः ॥ १.२७.४ ॥

ಪಾದಗಳೇ, ಮುಂದೆ ಹೋಗಿರಿ, ನಡುಗುತ್ತ ಸಾಗಿರಿ; ಮನೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಿ ಹೊತ್ತು ತನ್ನಿರಿ. ಇಂದ್ರಾಣಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಿ; ಮೊದಲು (ಗೆದ್ದು), ಕೊಳ್ಳೆಹೊಡೆಯಲ್ಪಡದವಳಾಗಿ ಮುಂದೆ (ಜಯಿಸಲಿ).