अथर्ववेद · सूक्त 1.29

1.29.1

अभीवर्तेन मणिना येनेन्द्रो अभिवावृधे ।
तेनास्मान् ब्रह्मणस्पतेऽभि राष्ट्राय वर्धय ॥ १.२९.१ ॥

ज्या अभीवर्त मणीने इंद्र वाढला व जयी झाला, त्याच मणीने, हे ब्रह्मणस्पती, राष्ट्रासाठी आम्हाला शत्रूंवर वाढव.

अभिवृत्य सपत्नान् अभि या नो अरातयः ।
अभि पृतन्यन्तं तिष्ठाभि यो नो दुरस्यति ॥ १.२९.२ ॥

शत्रूंना परतवून, जे आमचे विरोधक आहेत त्यांच्याविरुद्ध, लढू इच्छिणाऱ्याविरुद्ध उभा रहा; आमचे अहित करणाऱ्याविरुद्धही उभा रहा.

अभि त्वा देवः सविताभि षोमो अवीवृधत् ।
अभि त्वा विश्वा भूतान्यभीवर्तो यथाससि ॥ १.२९.३ ॥

देव सविता तुला उंच करतो, सोमानेही तुला वाढवले; सर्व भूते तुझ्यावर राहोत, हे अभीवर्ता, जेणेकरून तू तसाच व्हावास.

अभीवर्तो अभिभवः सपत्नक्षयणो मणिः ।
राष्ट्राय मह्यं बध्यतां सपत्नेभ्यः पराभुवे ॥ १.२९.४ ॥

अभीवर्त, अभिभव, शत्रुक्षय करणारी मणी — राष्ट्रासाठी माझ्यासाठी बांधली जावो, शत्रूंचा पराभव करण्यासाठी.

उदसौ सूर्यो अगादुदिदं मामकं वचः ।
यथाहं शत्रुहोऽसान्यसपत्नः सपत्नहा ॥ १.२९.५ ॥

तो सूर्य उगवला; हे माझे वचनही उठले, मी शत्रूंचा नाश करणारा, शत्रुरहित, शत्रुघातक व्हावे म्हणून.

सपत्नक्षयणो वृषाभिरष्ट्रो विषासहिः ।
यथाहमेषां वीराणां विराजानि जनस्य च ॥ १.२९.६ ॥

शत्रुक्षय करणारा, वृषभासारखा बलवान, राष्ट्राधिपती, सर्व जिंकणारा — मी या वीरांचा व लोकांचा विराज (शासक) व्हावा.