Atharvaveda · Sūkta 1.34

1.34.1

इयं वीरुन् मधुजाता मधुना त्वा खनामसि ।
मधोरधि प्रजातासि सा नो मधुमतस्कृधि ॥ १.३४.१ ॥

Esta hierba, nacida de la dulzura, te excavamos con dulzura. Has brotado de la dulzura; haz que nos sea dulce.

जिह्वाया अग्रे मधु मे जिह्वामूले मधूलकम् ।
ममेदह क्रतावसो मम चित्तमुपायसि ॥ १.३४.२ ॥

Dulzura hay en la punta de mi lengua y dulzor en la raíz de mi lengua. Oh tú, aquí, en mi propósito, te acercas a mi mente.

मधुमन् मे निक्रमणं मधुमन् मे परायणम् ।
वाचा वदामि मधुमद्भूयासं मधुसंदृशः ॥ १.३४.३ ॥

Que mi salida sea dulce y mi regreso sea dulce. Hablo con palabra dulce; sea yo de mirada dulce.

मधोरस्मि मधुतरो मदुघान् मधुमत्तरः ।
मामित्किल त्वं वनाः शाखां मधुमतीमिव ॥ १.३४.४ ॥

Soy más dulce que la dulzura, más dulce aún que el dador de miel. Oh bosque, en verdad me tomas como una rama dulce.

परि त्वा परितत्नुनेक्षुणागामविद्विषे ।
यथा मां कमिन्यसो यथा मन् नापगा असः ॥ १.३४.५ ॥

Alrededor de ti he venido con la cuerda envolvente y la caña de azúcar, para no sentir odio; para que me ames, para que no te apartes de mí.