अथर्ववेद · सूक्त 1.34

1.34.1

इयं वीरुन् मधुजाता मधुना त्वा खनामसि ।
मधोरधि प्रजातासि सा नो मधुमतस्कृधि ॥ १.३४.१ ॥

ही वनस्पती मधापासून जन्मलेली आहे; मधानेच आम्ही तुला खणतो. तू मधापासून उत्पन्न झालीस; आमच्यासाठी तिला मधुमती कर.

जिह्वाया अग्रे मधु मे जिह्वामूले मधूलकम् ।
ममेदह क्रतावसो मम चित्तमुपायसि ॥ १.३४.२ ॥

माझ्या जिभेच्या टोकाशी मध; जिभेच्या मुळाशी मधूलक. हे वनस्पती, येथे माझ्या संकल्पात माझ्या चित्ताजवळ तू येतोस.

मधुमन् मे निक्रमणं मधुमन् मे परायणम् ।
वाचा वदामि मधुमद्भूयासं मधुसंदृशः ॥ १.३४.३ ॥

माझे बाहेर पडणे मधुमय होवो; माझे परत येणे मधुमय होवो. वाणीने मी मधुमय बोलतो; मी मधुर दृष्टीचा होवो.

मधोरस्मि मधुतरो मदुघान् मधुमत्तरः ।
मामित्किल त्वं वनाः शाखां मधुमतीमिव ॥ १.३४.४ ॥

मी मधापेक्षाही मधुतर आहे; मधुघानापेक्षाही अधिक मधुमत्तर आहे. हे वना, तू मला मधुमती फांदीसारखे मिळव.

परि त्वा परितत्नुनेक्षुणागामविद्विषे ।
यथा मां कमिन्यसो यथा मन् नापगा असः ॥ १.३४.५ ॥

तुला गुंडाळणाऱ्या दोरीने व उसाने मी चहूकडून आलो आहे; अविद्वेषासाठी. तू माझ्यावर प्रेम करावीस, माझ्यापासून दूर जाऊ नये म्हणून.