أثارفافيدا · سوكتا 10.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.10.1
नमस्ते जायमानायै जाताया उत ते नमः ।
बालेभ्यः शफेभ्यो रूपायाघ्न्ये ते नमः ॥ १०.१०.१ ॥
السلام عليكِ أيتها المولودة، والسلام عليكِ أيتها التي وُلدت. السلام على العجول وعلى الحوافر وعلى الهيئة؛ السلام عليكِ يا أغنيا، يا غير المذبوحة.
10.10.2
यो विद्यात्सप्त प्रवतः सप्त विद्यात्परावतः ।
शिरो यज्ञस्य यो विद्यात्स वशां प्रति गृह्णीयात् ॥ १०.१०.२ ॥
فليتلقَّ البقرةَ عوضًا مَن يعرف السبعَ القريبةَ والسبعَ البعيدةَ، ومَن يعرف رأسَ القربان.
10.10.3
वेदाहं सप्त प्रवतः सप्त वेद परावतः ।
शिरो यज्ञस्याहं वेद सोमं चास्यां विचक्षणम् ॥ १०.१०.३ ॥
إني أعرف السبعَ القريبةَ والسبعَ البعيدةَ؛ وأعرف رأسَ القربان، وأعرف أيضًا السومَ المتألقَ الذي فيها.
10.10.4
यया द्यौर्यया पृथिवी ययापो गुपिता इमाः ।
वशां सहस्रधारां ब्रह्मणाच्छावदामसि ॥ १०.१०.४ ॥
بها تُحفظ السماء، وبها تُحفظ الأرض، وبها تُحفظ هذه المياه — نُخاطب البقرةَ الفاشا ذاتَ الألف مجرى بالكلمة المقدسة.
10.10.5
शतं कंसाः शतं दोग्धारः शतं गोप्तारो अधि पृष्ठे अस्याः ।
ये देवास्तस्यां प्राणन्ति ते वशां विदुरेकधा ॥ १०.१०.५ ॥
على ظهرها مئةُ إناءٍ، ومئةُ حالب، ومئةُ حارس. والآلهةُ الذين يتنفسون الحياةَ فيها يعرفون الفاشا واحدةً.
10.10.6
यज्ञपदीराक्षीरा स्वधाप्राणा महीलुका ।
वशा पर्जन्यपत्नी देवाँ अप्येति ब्रह्मणा ॥ १०.१०.६ ॥
القربانُ قدماها، والسْفَدَهَا نَفَسُها؛ ماهيلوكا — الفاشا، زوجةُ بارجانيا — تبلغ الآلهةَ بالكلمة المقدسة.
10.10.7
अनु त्वाग्निः प्राविशदनु सोमो वशे त्वा ।
ऊधस्ते भद्रे पर्जन्यो विद्युतस्ते स्तना वशे ॥ १०.१०.७ ॥
أيتها الوشا، دخل أغني خلفك، وتبعك سوما. أيتها المباركة، فرجنيا ضرعك، والبروق حلماتك، يا وشا.
10.10.8
अपस्त्वं धुक्षे प्रथमा उर्वरा अपरा वशे ।
तृतीयं राष्ट्रं धुक्षेऽन्नं क्षीरं वशे त्वम् ॥ १०.१०.८ ॥
أنتِ أولاً تحلبين الماء، أيتها الوشا، والأرض الخصبة، والثانية. وثالثاً تحلبين المملكة؛ تحلبين الطعام واللبن، يا وشا، أنتِ.
10.10.9
यदादित्यैर्हूयमानोपातिष्ठ ऋतवरि ।
इन्द्रः सहस्रं पात्रान्त्सोमं त्वापाययद्वशे ॥ १०.१०.९ ॥
حين اقتربتِ مدعوّةً من الأديتيا، يا صاحبة الريتا، سقاكِ إندرا السوما من ألف إناء، يا وشا.
10.10.10
यदनूचीन्द्रमैरात्त्वा ऋषभोऽह्वयत् ।
तस्मात्ते वृत्रहा पयः क्षीरं क्रुद्धोऽहरद्वशे ॥ १०.१०.१० ॥
حين ذهبت البقرة التابعة إلى إندرا، نادتكِ الثور؛ لذلك غضب قاتل فريترا فسلب لبنكِ وزبدكِ، يا وشا.
10.10.11
यत्ते क्रुद्धो धनपतिरा क्षीरमहरद्वशे ।
इदं तदद्य नाकस्त्रिषु पात्रेषु रक्षति ॥ १०.१०.११ ॥
حين سلب ربّ الثروة الغاضب لبنكِ، يا وشا، فإن السماء اليوم تحفظه في ثلاثة أوانٍ.
10.10.12
त्रिषु पात्रेषु तं सोममा देव्यहरद्वशा ।
अथर्वा यत्र दीक्षितो बर्हिष्यास्त हिरण्यये ॥ १०.१०.१२ ॥
في الأواني الثلاثة، اختطفت الإلهة وشا ذلك السوما، هناك حيث جلس أتهرفان متطهّراً على العشب المقدس الذهبي.
10.10.13
सं हि सोमेनागत समु सर्वेण पद्वता ।
वशा समुद्रमध्यष्ठद्गन्धर्वैः कलिभिः सह ॥ १०.१०.१३ ॥
لقد جاءت مع السوما، ومع جميع أقدامها معاً. وقفت فاشا على المحيط مع الغاندهاروا والكالي.
10.10.14
सं हि वातेनागत समु सर्वैः पतत्रिभिः ।
वशा समुद्रे प्रानृत्यदृचः सामानि बिभ्रती ॥ १०.१०.१४ ॥
لقد جاءت مع الريح، ومع جميع الطيور. رقصت فاشا في المحيط، حاملة الأشعار والأناشيد.
10.10.15
सं हि सूर्येणागत समु सर्वेण चक्षुषा ।
वशा समुद्रमत्यख्यद्भद्रा ज्योतींषि बिभ्रती ॥ १०.१०.१५ ॥
لقد جاءت مع الشمس، ومع كل بصرها. نظرت فاشا إلى ما وراء المحيط، حاملةً أنوارًا مباركة.
10.10.16
अभीवृता हिरण्येन यदतिष्ठ ऋतावरि ।
अश्वः समुद्रो भूत्वाध्यस्कन्दद्वशे त्वा ॥ १०.१०.१६ ॥
أيتها سيدة النظام (ṛta)، حين وقفتِ محاطةً بالذهب، وثب المحيط متحولاً إلى حصان فوقكِ، يا فاشا.
10.10.17
तद्भद्राः समगच्छन्त वशा देष्ट्र्यथो स्वधा ।
अथर्वा यत्र दीक्षितो बर्हिष्यास्त हिरण्यये ॥ १०.१०.१७ ॥
عندئذٍ اجتمع المباركون — فاشا المانحة، وكذلك سفاذا — حيث جلس أتهرفان، بعد أن تهيأ، على العشب المقدس الذهبي.
10.10.18
वशा माता राजन्यस्य वशा माता स्वधे तव ।
वशाया यज्ञ आयुधं ततश्चित्तमजायत ॥ १०.१०.१८ ॥
فاشا أم الملك المحارب؛ وفاشا أمكِ، يا سفاذا. قربان فاشا هو السلاح، ومنه وُلد الفكر.
10.10.19
ऊर्ध्वो बिन्दुरुदचरद्ब्रह्मणः ककुदादधि ।
ततस्त्वं जज्ञिषे वशे ततो होताजायत ॥ १०.१०.१९ ॥
انبثقت من سنام البراهمن قطرة إلى الأعلى. ومنها وُلدتِ أنتِ يا فَشَا، ومنها وُلد الهوتر.
10.10.20
आस्नस्ते गाथा अभवन्न् उष्णिहाभ्यो बलं वशे ।
पाजस्याज्जज्ञे यज्ञ स्तनेभ्यो रश्मयस्तव ॥ १०.१०.२० ॥
من فمك نشأت الغاثاوات؛ ومن أوزنيه الأوزان، يا فشا، نشأت القوة. من الباجاسيا وُلد القربان؛ ومن ضروعك الأشعة.
10.10.21
ईर्माभ्यामयनं जातं सक्थिभ्यां च वशे तव ।
आन्त्रेभ्यो जज्ञिरे अत्रा उदरादधि वीरुधः ॥ १०.१०.२१ ॥
من جانبيك نشأ الطريق يا فشا، ومن فخذيك أيضاً. من الأمعاء وُلد الأتراس؛ ومن البطن نبتت الأعشاب.
10.10.22
यदुदरं वरुणस्यानुप्राविशथा वशे ।
ततस्त्वा ब्रह्मोदह्वयत्स हि नेत्रमवेत्तव ॥ १०.१०.२२ ॥
لما دخلتِ بطن فَرُونَا يا فشا، دعاكِ البراهمن؛ فهو وحده كان يعرف دليلك.
10.10.23
सर्वे गर्भादवेपन्त जायमानादसूस्वः ।
ससूव हि तामाहु वशेति ब्रह्मभिः कॢप्तः स ह्यस्या बन्धुः ॥ १०.१०.२३ ॥
عند الولادة من الرحم ارتعد الجميع؛ فولدته. تُسمّى فشا، كما قضى بذلك البراهمة؛ فهو قريبها حقاً.
10.10.24
युध एकः सं सृजति यो अस्या एक इद्वशी ।
तरांसि यज्ञा अभवन् तरसां चक्षुरभवद्वशा ॥ १०.१०.२४ ॥
في القتال، واحد وحده يطلقها؛ ولها وحده سيّد واحد. صارت الخفيفة قرابين، وصارت عين الخفيفة فشا.
10.10.25
वशा यज्ञं प्रत्यगृह्णाद्वशा सूर्यमधारयत् ।
वशायामन्तरविशदोदनो ब्रह्मणा सह ॥ १०.१०.२५ ॥
قبلت فشا القربان، وحملت فشا الشمس. ودخل الأودنا داخل فشا مع البراهمان.
10.10.26
वशामेवामृतमाहुर्वशां मृत्युमुपासते ।
वशेदं सर्वमभवद्देवा मनुष्या असुराः पितर ऋषयः ॥ १०.१०.२६ ॥
يسمّون فشا الخلود حقًا، والموتُ يلوذ بفشا. ومن فشا كان كل هذا: الآلهة والبشر والأسورا والآباء والرُّشِيّون.
10.10.27
य एवं विद्यात्स वशां प्रति गृह्णीयात् ।
तथा हि यज्ञः सर्वपाद्दुहे दात्रेऽनपस्फुरन् ॥ १०.१०.२७ ॥
فمن علم هذا فليقبل فشا. وكذلك القربان، الذي يحمي الكل، يحلب للمعطي؛ ولا يتعثر.
10.10.28
तिस्रो जिह्वा वरुणस्यान्तर्दीद्यत्यासनि ।
तासां या मध्ये राजति सा वशा दुष्प्रतिग्रहा ॥ १०.१०.२८ ॥
تتلألأ ألسنة فارونا الثلاثة داخل الفم؛ والتي تتألق في وسطها هي فشا، عسيرة القبول.
10.10.29
चतुर्धा रेतो अभवद्वशायाः ।
आपस्तुरीयममृतं तुरीयं यज्ञस्तुरीयं पशवस्तुरीयम् ॥ १०.१०.२९ ॥
صار مني فشا أربعة أجزاء: ربعٌ مياه، وربعٌ خلودٌ، وربعٌ قربان، وربعٌ مواشٍ.
10.10.30
वशा द्यौर्वशा पृथिवी वशा विष्णुः प्रजापतिः ।
वशाया दुग्धमपिबन्त्साध्या वसवश्च ये ॥ १०.१०.३० ॥
فشا هي السماء، وفشا هي الأرض؛ فشا فيشنو وبراجابتي. شرب لبنَ فشا السادهيا والفاسو، وكل من هو موجود.
10.10.31
वशाया दुग्धं पीत्वा साध्या वसवश्च ये ।
ते वै ब्रध्नस्य विष्टपि पयो अस्या उपासते ॥ १०.१०.३१ ॥
إن السادهيا والفاسو الذين شربوا لبن البقرة العاقر يعبدون، في أعلى مقام البرهنة، لبن هذه البقرة.
10.10.32
सोममेनामेके दुह्रे घृतमेक उपासते ।
य एवं विदुषे वशां ददुस्ते गतास्त्रिदिवं दिवः ॥ १०.१०.३२ ॥
يحلب بعضهم منها السوما، ويعبد آخرون السمن المصفّى. والذين أعطوا البقرة للعارف بهذا قد صعدوا إلى السماء الثلاثية، تريدِفا.
10.10.33
ब्राह्मणेभ्यो वशां दत्त्वा सर्वांल्लोकान्त्समश्नुते ।
ऋतं ह्यस्यामार्पितमपि ब्रह्माथो तपः ॥ १०.१०.३३ ॥
من يهب البقرة للبراهمة ينال جميع العوالم؛ إذ فيها قد استقرّ أيضًا الرِّتا والبرهمن والتَّپس.
10.10.34
वशां देवा उप जीवन्ति वशां मनुष्या उत ।
वशेदं सर्वमभवद्यावत्सूर्यो विपश्यति ॥ १०.१०.३४ ॥
بالبقرة تعيش الآلهة، والبشر كذلك. وبالبقرة صار كل هذا، ما دامت الشمس تبصر.