Atharvaveda · Sūkta 11.2

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

11.2.1

भवाशर्वौ मृडतं माभि यातं भूतपती पशुपती नमो वाम् ।
प्रतिहितामायतां मा वि स्राष्टं मा नो हिंसिष्टं द्विपदो मा चतुष्पदः ॥ ११.२.१ ॥

O Bhava und Śarva, seid gnädig, kommt nicht über uns! O Herren der Wesen, Herren des Viehs, Verehrung euch beiden. Was gegründet ist, bleibe gegründet, es zerstreue sich nicht; es verletze nicht unsere Zweifüßer und Vierfüßer.

11.2.2

शुने क्रोष्ट्रे मा शरीराणि कर्तमलिक्लवेभ्यो गृध्रेभ्यो ये च कृष्णा अविष्यवः ।
मक्षिकास्ते पशुपते वयांसि ते विघसे मा विदन्त ॥ ११.२.२ ॥

Gib unsere Leiber nicht dem Hund und dem Schakal, nicht den Alikliba, nicht den Geiern und den schwarzen Fleischgierigen. O Herr des Viehs, mögen die Fliegen und deine Vögel deine Überreste nicht finden.

11.2.3

क्रन्दाय ते प्राणाय याश्च ते भव रोपयः ।
नमस्ते रुद्र कृण्मः सहस्राक्षायामर्त्य ॥ ११.२.३ ॥

O Bhava, Verehrung deinem Schrei, deinem Atem und den Wunden, die dein sind. O Rudra, wir verehren dich, o Tausendäugiger, o Unsterblicher.

11.2.4

पुरस्तात्ते नमः कृण्म उत्तरादधरादुत ।
अभीवर्गाद्दिवस्पर्यन्तरिक्षाय ते नमः ॥ ११.२.४ ॥

Vom Osten erweisen wir dir Verehrung; auch vom Norden und vom Süden; aus der nahen Umgebung, jenseits des Himmels, dir Verehrung für den Luftraum.

11.2.5

मुखाय ते पशुपते यानि चक्षूंषि ते भव ।
त्वचे रूपाय संदृशे प्रतीचीनाय ते नमः ॥ ११.२.५ ॥

O Herr des Viehs, Verehrung deinem Antlitz; o Bhava, deinen Augen. Der Haut, der Gestalt, dem Anblick, dir, der nach Westen blickt, Verehrung.

11.2.6

अङ्गेभ्यस्त उदराय जिह्वाया आस्याय ते ।
दद्भ्यो गन्धाय ते नमः ॥ ११.२.६ ॥

Verehrung deinen Gliedern; deinem Bauch, deiner Zunge, deinem Mund, dir Verehrung. Deinen Zähnen, deinem Duft, dir Verehrung.

11.2.7

अस्त्रा नीलशिखण्डेन सहस्राक्षेण वाजिना ।
रुद्रेणार्धकघातिना तेन मा समरामहि ॥ ११.२.७ ॥

Mit der Waffe, mit dem dunkelblauen Schopf, dem Tausendäugigen, dem Kraftvollen, mit Rudra, dem Erschläger des Ardhaka, mit ihm mögen wir uns vereinen.

11.2.8

स नो भवः परि वृणक्तु विश्वत आप इवाग्निः परि वृणक्तु नो भवः ।
मा नोऽभि मांस्त नमो अस्त्वस्मै ॥ ११.२.८ ॥

Er, Bhava, möge uns von allen Seiten umgeben, wie das Feuer die Wasser umgibt; Bhava möge uns umschließen. Er möge uns nicht verachten; Verehrung sei ihm.

11.2.9

चतुर्नमो अष्टकृत्वो भवाय दश कृत्वः पशुपते नमस्ते ।
तवेमे पञ्च पशवो विभक्ता गावो अश्वाः पुरुषा अजावयः ॥ ११.२.९ ॥

Verehrung dem Bhava viermal, achtmal, zehnmal. Verehrung dir, o Herr des Viehs. Diese fünf deine sind verteilt: Kühe, Pferde, Menschen, Ziegen und Schafe.

11.2.10

तव चतस्रः प्रदिशस्तव द्यौस्तव पृथिवी तवेदमुग्रोर्वन्तरिक्षम् ।
तवेदं सर्वमात्मन्वद्यत्प्राणत्पृथिवीमनु ॥ ११.२.१० ॥

Deine vier Himmelsrichtungen, dein Himmel, deine Erde; o Ungestümer, dieser weite Luftraum ist dein. All dies ist dein, mit Atem begabt — was auf der Erde atmet.

11.2.11

उरुः कोशो वसुधानस्तवायं यस्मिन्न् इमा विश्वा भुवनान्यन्तः ।
स नो मृड पशुपते नमस्ते परः क्रोष्टारो अभिभाः श्वानः परो यन्त्वघरुदो विकेश्यः ॥ ११.२.११ ॥

Dieser weite Schatz, der Reichtumsträger, ist dein, in ihm wohnen alle diese Welten. Er möge uns gnädig sein; Verehrung dir, o Herr des Viehs. Die Schakale und die wild bellenden Hunde mögen fern gehen; die Sündenweinenden und die Haarzerzausten mögen fern gehen.

11.2.12

धनुर्बिभर्षि हरितं हिरण्ययं सहस्रघ्निं शतवधं शिखण्डिन् ।
रुद्रस्येषुश्चरति देवहेतिस्तस्यै नमो यतमस्यां दिशीतः ॥ ११.२.१२ ॥

O du Schopfträger, du trägst den grünlich-goldenen Bogen, der tausend und hundert erschlägt. Rudras Pfeil, die Waffe der Götter, schweift umher; Verehrung ihm, aus welcher Richtung von hier auch immer.

11.2.13

योऽभियातो निलयते त्वां रुद्र निचिकीर्षति ।
पश्चादनुप्रयुङ्क्षे तं विद्धस्य पदनीरिव ॥ ११.२.१३ ॥

Wer dich angreifen kommt und lauert, o Rudra, und dir Schaden will — ihm sende ich von hinten nach, wie man den Spuren eines Verwundeten folgt.

11.2.14

भवारुद्रौ सयुजा संविदानावुभावुग्रौ चरतो वीर्याय ।
ताभ्यां नमो यतमस्यां दिशीतः ॥ ११.२.१४ ॥

Bhava und Rudra, gemeinsam angespannt, einmütig, beide grimmig, ziehen umher zur Tapferkeit. Verehrung beiden, aus welcher Richtung von hier sie auch sind.

11.2.15

नमस्ते अस्त्वायते नमो अस्तु परायते ।
नमस्ते रुद्र तिष्ठत आसीनायोत ते नमः ॥ ११.२.१५ ॥

Verehrung dir, der du kommst, Verehrung dir, der du gehst. O Rudra, Verehrung dir stehend, und Verehrung dir sitzend.

11.2.16

नमः सायं नमः प्रातर्नमो रात्र्या नमो दिवा ।
भवाय च शर्वाय चोभाभ्यामकरं नमः ॥ ११.२.१६ ॥

Verehrung am Abend, Verehrung am Morgen; Verehrung der Nacht, Verehrung dem Tag. Dem Bhava und dem Śarva, beiden habe ich Verehrung erwiesen.

11.2.17

सहस्राक्षमतिपश्यं पुरस्ताद्रुद्रमस्यन्तं बहुधा विपश्चितम् ।
मोपाराम जिह्वयेयमानम् ॥ ११.२.१७ ॥

Den Tausendäugigen, der alles von vorn sieht, Rudra — der auf vielerlei Weise schleudert, allwissend — möge ich ihm nicht mit der Zunge nahen, während er sich bewegt.

11.2.18

श्यावाश्वं कृष्णमसितं मृणन्तं भीमं रथं केशिनः पादयन्तम् ।
पूर्वे प्रतीमो नमो अस्त्वस्मै ॥ ११.२.१८ ॥

Wir ehren ihn, den Dunkelrossigen, Dunklen, Schwarzen, den Vernichter, den Schrecklichen mit dem schrecklichen Wagen, der die langhaarigen Keśin zertritt, wie in alter Zeit; Verehrung sei ihm.

11.2.19

मा नोऽभि स्रा मत्यं देवहेतिं मा नः क्रुधः पशुपते नमस्ते ।
अन्यत्रास्मद्दिव्यां शाखां वि धूनु ॥ ११.२.१९ ॥

O Herr des Viehs, schleudere nicht die Waffe der Götter auf uns Sterbliche; zürne uns nicht. Dir Verehrung. Fern von uns, anderswo, schüttle deinen himmlischen Zweig ab.

11.2.20

मा नो हिंसीरधि नो ब्रूहि परि णो वृङ्धि मा क्रुधः ।
मा त्वया समरामहि ॥ ११.२.२० ॥

Füge uns keinen Schaden zu; sprich gut über uns; wende dich von uns ab; zürne nicht; mögen wir nicht mit dir im Unglück vereint sein.

11.2.21

मा नो गोषु पुरुषेषु मा गृधो नो अजाविषु ।
अन्यत्रोग्र वि वर्तय पियारूणां प्रजां जहि ॥ ११.२.२१ ॥

Begehre nicht unser Vieh, unsere Männer, unsere Ziegen und Schafe; o Grimmiger, wende sie anderswohin und schlage die Nachkommen der Piyārū nieder.

11.2.22

यस्य तक्मा कासिका हेतिरेकमश्वस्येव वृषणः क्रन्द एति ।
अभिपूर्वं निर्णयते नमो अस्त्वस्मै ॥ ११.२.२२ ॥

Dessen Fieber, Husten und Geschoss eins sind, das wie das Wiehern eines Hengstes sich erhebt und vorwärtsgetrieben wird: Verehrung sei ihm.

11.2.23

योऽन्तरिक्षे तिष्ठति विष्टभितोऽयज्वनः प्रमृणन् देवपीयून् ।
तस्मै नमो दशभिः शक्वरीभिः ॥ ११.२.२३ ॥

Er, der im Luftraum steht, die Nicht-Opfernden haltend und die Götterfeinde zermalmend: Ehre ihm mit den zehn Śakvarī-Versen.

11.2.24

तुभ्यमारण्याः पशवो मृगा वने हिता हंसाः सुपर्णाः शकुना वयांसि ।
तव यक्षं पशुपते अप्स्वन्तस्तुभ्यं क्षरन्ति दिव्या आपो वृधे ॥ ११.२.२४ ॥

Für dich sind die wilden Tiere und Hirsche da, die im Wald gehalten werden, die Gänse, die Vögel mit schönen Flügeln und die übrigen Vögel. O Paśupati, im Innern der Wasser ist dein wunderbares Geschöpf; für dein Wachstum fließen die himmlischen Wasser.

11.2.25

शिंशुमारा अजगराः पुरीकया जषा मत्स्या रजसा येभ्यो अस्यसि ।
न ते दूरं न परिष्ठास्ति ते भव सद्यः सर्वां परि पश्यसि भूमिं पूर्वस्माद्धंस्युत्तरस्मिन्त्समुद्रे ॥ ११.२.२५ ॥

Die Delfine und Pythons, die Meerwesen mit dem purīka und die Fische, aus denen du im wässrigen Bereich hervorgehst; für dich gibt es weder Entfernung noch Schranke. O Bhava, du erblickst sogleich die ganze Erde; vom Osten stürzt du herab, im Norden im Ozean.