Atharvaveda · Sūkta 11.2

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Ler com significados

11.2.1

भवाशर्वौ मृडतं माभि यातं भूतपती पशुपती नमो वाम् ।
प्रतिहितामायतां मा वि स्राष्टं मा नो हिंसिष्टं द्विपदो मा चतुष्पदः ॥ ११.२.१ ॥

Ó Bhava e Śarva, sede misericordiosos, não venhais contra nós! Ó senhores dos seres, senhores do gado, saudação a vós dois. Que o estabelecido permaneça estabelecido, que não se dispersse; que não fira os nossos bípedes nem os nossos quadrúpedes.

11.2.2

शुने क्रोष्ट्रे मा शरीराणि कर्तमलिक्लवेभ्यो गृध्रेभ्यो ये च कृष्णा अविष्यवः ।
मक्षिकास्ते पशुपते वयांसि ते विघसे मा विदन्त ॥ ११.२.२ ॥

Não entregues os nossos corpos ao cão nem ao chacal, nem aos Alikliba, nem aos abutres, nem aos negros ávidos de carne. Ó senhor do gado, que as moscas e as tuas aves não encontrem os teus restos.

11.2.3

क्रन्दाय ते प्राणाय याश्च ते भव रोपयः ।
नमस्ते रुद्र कृण्मः सहस्राक्षायामर्त्य ॥ ११.२.३ ॥

Ó Bhava, saudação ao teu clamor, ao teu sopro e às feridas que são tuas. Ó Rudra, nós te prestamos homenagem, ó de mil olhos, ó imortal.

11.2.4

पुरस्तात्ते नमः कृण्म उत्तरादधरादुत ।
अभीवर्गाद्दिवस्पर्यन्तरिक्षाय ते नमः ॥ ११.२.४ ॥

Do oriente te prestamos homenagem; também do norte e do sul; do círculo próximo, para além do céu, homenagem a ti pela atmosfera.

11.2.5

मुखाय ते पशुपते यानि चक्षूंषि ते भव ।
त्वचे रूपाय संदृशे प्रतीचीनाय ते नमः ॥ ११.२.५ ॥

Ó senhor do gado, saudação ao teu rosto; ó Bhava, aos teus olhos. À pele, à forma, à visão, a ti que olhas para o ocidente, saudação.

11.2.6

अङ्गेभ्यस्त उदराय जिह्वाया आस्याय ते ।
दद्भ्यो गन्धाय ते नमः ॥ ११.२.६ ॥

Saudação aos teus membros; ao teu ventre, à tua língua, à tua boca, saudação a ti. Aos teus dentes, ao teu perfume, saudação a ti.

11.2.7

अस्त्रा नीलशिखण्डेन सहस्राक्षेण वाजिना ।
रुद्रेणार्धकघातिना तेन मा समरामहि ॥ ११.२.७ ॥

Com a arma, com a crista azul-escura, o de mil olhos, o vigoroso, com Rudra, matador de Ardhaka, com ele nos unamos.

11.2.8

स नो भवः परि वृणक्तु विश्वत आप इवाग्निः परि वृणक्तु नो भवः ।
मा नोऽभि मांस्त नमो अस्त्वस्मै ॥ ११.२.८ ॥

Que ele, Bhava, nos envolva por todos os lados, como o fogo cerca as águas; que Bhava nos cerque. Que não nos maltrate; homenagem a ele.

11.2.9

चतुर्नमो अष्टकृत्वो भवाय दश कृत्वः पशुपते नमस्ते ।
तवेमे पञ्च पशवो विभक्ता गावो अश्वाः पुरुषा अजावयः ॥ ११.२.९ ॥

Homenagem a Bhava quatro vezes, oito vezes, dez vezes. Homenagem a ti, ó senhor do gado. Estes teus cinco estão repartidos: vacas, cavalos, homens, cabras e ovelhas.

11.2.10

तव चतस्रः प्रदिशस्तव द्यौस्तव पृथिवी तवेदमुग्रोर्वन्तरिक्षम् ।
तवेदं सर्वमात्मन्वद्यत्प्राणत्पृथिवीमनु ॥ ११.२.१० ॥

Teus quatro quadrantes, teu céu, tua terra; ó feroz, este amplo espaço intermédio é teu. Tudo isto é teu, dotado de sopro: tudo o que respira sobre a terra.

11.2.11

उरुः कोशो वसुधानस्तवायं यस्मिन्न् इमा विश्वा भुवनान्यन्तः ।
स नो मृड पशुपते नमस्ते परः क्रोष्टारो अभिभाः श्वानः परो यन्त्वघरुदो विकेश्यः ॥ ११.२.११ ॥

Este amplo tesouro, sustento das riquezas, é teu, dentro do qual estão todos estes mundos. Que ele nos seja benévolo; homenagem a ti, ó senhor do gado. Que os chacais e os cães que ladram com furor se afastem; que se afastem os que choram por culpa e os de cabelos desgrenhados.

11.2.12

धनुर्बिभर्षि हरितं हिरण्ययं सहस्रघ्निं शतवधं शिखण्डिन् ।
रुद्रस्येषुश्चरति देवहेतिस्तस्यै नमो यतमस्यां दिशीतः ॥ ११.२.१२ ॥

Ó tu, de crista, carregas o arco dourado esverdeado que mata mil e cem. A flecha de Rudra, arma dos deuses, percorre; homenagem a ela, de qualquer direção daqui.

11.2.13

योऽभियातो निलयते त्वां रुद्र निचिकीर्षति ।
पश्चादनुप्रयुङ्क्षे तं विद्धस्य पदनीरिव ॥ ११.२.१३ ॥

Quem vem atacar-te e se esconde, ó Rudra, desejando-te mal — mando-o atrás dele por trás, como se seguem as pegadas de um ferido.

11.2.14

भवारुद्रौ सयुजा संविदानावुभावुग्रौ चरतो वीर्याय ।
ताभ्यां नमो यतमस्यां दिशीतः ॥ ११.२.१४ ॥

Bhava e Rudra, unidos, de acordo, ambos ferozes, percorrem pela valentia. Homenagem a ambos, de qualquer direção onde estejam daqui.

11.2.15

नमस्ते अस्त्वायते नमो अस्तु परायते ।
नमस्ते रुद्र तिष्ठत आसीनायोत ते नमः ॥ ११.२.१५ ॥

Homenagem a ti que vens, homenagem a ti que partes. Ó Rudra, homenagem a ti em pé, e homenagem a ti sentado.

11.2.16

नमः सायं नमः प्रातर्नमो रात्र्या नमो दिवा ।
भवाय च शर्वाय चोभाभ्यामकरं नमः ॥ ११.२.१६ ॥

Homenagem à tarde, homenagem à manhã; homenagem à noite, homenagem ao dia. A Bhava e a Śarva, a ambos prestei homenagem.

11.2.17

सहस्राक्षमतिपश्यं पुरस्ताद्रुद्रमस्यन्तं बहुधा विपश्चितम् ।
मोपाराम जिह्वयेयमानम् ॥ ११.२.१७ ॥

Ao de mil olhos, que tudo vê de frente, Rudra — que arremessa de muitas formas, onisciente — que não nos aproximemos dele com a língua enquanto se move.

11.2.18

श्यावाश्वं कृष्णमसितं मृणन्तं भीमं रथं केशिनः पादयन्तम् ।
पूर्वे प्रतीमो नमो अस्त्वस्मै ॥ ११.२.१८ ॥

Honramos aquele de cavalos escuros, o sombrio, o negro, o destruidor, o terrível de carro terrível, que pisoteia os de cabelos longos, como outrora; seja-lhe prestada homenagem.

11.2.19

मा नोऽभि स्रा मत्यं देवहेतिं मा नः क्रुधः पशुपते नमस्ते ।
अन्यत्रास्मद्दिव्यां शाखां वि धूनु ॥ ११.२.१९ ॥

Ó senhor do gado, não lances a arma divina sobre nós, mortais; não te irrites conosco. Homenagem a ti. Longe de nós, noutro lugar, sacode o teu ramo celeste.

11.2.20

मा नो हिंसीरधि नो ब्रूहि परि णो वृङ्धि मा क्रुधः ।
मा त्वया समरामहि ॥ ११.२.२० ॥

Não nos faças mal; fala bem de nós; afasta de nós a tua ira; não te irrites; que não nos juntemos contigo na desgraça.

11.2.21

मा नो गोषु पुरुषेषु मा गृधो नो अजाविषु ।
अन्यत्रोग्र वि वर्तय पियारूणां प्रजां जहि ॥ ११.२.२१ ॥

Não cobices o nosso gado, os nossos homens, as nossas cabras ou ovelhas; ó feroz, desvia-os para outro lugar e abate a descendência dos piyārū.

11.2.22

यस्य तक्मा कासिका हेतिरेकमश्वस्येव वृषणः क्रन्द एति ।
अभिपूर्वं निर्णयते नमो अस्त्वस्मै ॥ ११.२.२२ ॥

Cuja febre, tosse e projétil são um só, que se ergue como o relincho de um garanhão e é impelido para a frente: homenagem seja-lhe prestada.

11.2.23

योऽन्तरिक्षे तिष्ठति विष्टभितोऽयज्वनः प्रमृणन् देवपीयून् ।
तस्मै नमो दशभिः शक्वरीभिः ॥ ११.२.२३ ॥

Aquele que está no espaço intermédio, sustentando os que não oferecem sacrifício e esmagando os inimigos dos deuses: homenagem a ele com os dez versos śakvarī.

11.2.24

तुभ्यमारण्याः पशवो मृगा वने हिता हंसाः सुपर्णाः शकुना वयांसि ।
तव यक्षं पशुपते अप्स्वन्तस्तुभ्यं क्षरन्ति दिव्या आपो वृधे ॥ ११.२.२४ ॥

Para ti estão os animais selvagens e os veados colocados na floresta, os gansos, as aves de belas asas e as outras aves. Ó Paśupati, dentro das águas está a tua criatura maravilhosa; para o teu crescimento fluem as águas celestiais.

11.2.25

शिंशुमारा अजगराः पुरीकया जषा मत्स्या रजसा येभ्यो अस्यसि ।
न ते दूरं न परिष्ठास्ति ते भव सद्यः सर्वां परि पश्यसि भूमिं पूर्वस्माद्धंस्युत्तरस्मिन्त्समुद्रे ॥ ११.२.२५ ॥

Os golfinhos e as píton, as criaturas marinhas com o purīka e os peixes, dos quais tu te libertas no reino aquático; para ti não há distância nem barreira. Ó Bhava, tu contemplas de imediato toda a terra; do leste tu te precipitas, no norte, no oceano.