أثارفافيدا · سوكتا 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
नडमा रोह न ते अत्र लोक इदं सीसं भागधेयं त एहि ।
यो गोषु यक्ष्मः पुरुषेषु यक्ष्मस्तेन त्वं साकमधराङ्परेहि ॥ १२.२.१ ॥
لا تصعد على القصب؛ ها هنا في هذا العالم هذا الرصاص نصيبك، تعال. الداء المهلك الذي في الأبقار والداء المهلك الذي في الرجال — مع ذلك اذهب بعيداً إلى الأسفل.
12.2.2
अघशंसदुःशंसाभ्यां करेणानुकरेण च ।
यक्ष्मं च सर्वं तेनेतो मृत्युं च निरजामसि ॥ १२.२.२ ॥
بـ أغاشامسا ودوشامسا، وبـ كارينا وأنوكارينا، نطرد من هنا كل داء مهلك مع ذلك، والموت أيضاً.
12.2.3
निरितो मृत्युं निर्ऋतिं निररातिमजामसि ।
यो नो द्वेष्टि तमद्ध्यग्ने अक्रव्याद्यमु द्विष्मस्तमु ते प्र सुवामसि ॥ १२.२.३ ॥
من هنا نطرد الموت والخراب والعداوة. من يبغضنا، يا أغني، فالتهمه، آكل اللحم؛ من نبغضه نرسله إليك.
12.2.4
यद्यग्निः क्रव्याद्यदि वा व्याघ्र इमं गोष्ठं प्रविवेशान्योकाः ।
तं माषाज्यं कृत्वा प्र हिणोमि दूरं स गच्छत्वप्सुषदोऽप्यग्नीन् ॥ १२.२.४ ॥
إن كان أغني آكل اللحم، أو إن كان نمر قد دخل هذه الحظيرة من مسكن آخر، فإني أجعله قربان عدس وسمن وأرسله بعيداً؛ فليذهب حتى إلى النيران التي تسكن في الماء.
12.2.5
यत्त्वा क्रुद्धाः प्रचक्रुर्मन्युना पुरुषे मृते ।
सुकल्पमग्ने तत्त्वया पुनस्त्वोद्दीपयामसि ॥ १२.२.५ ॥
حين أشعلك الغاضبون بالغضب في الرجل الميت، يا أغني، نجعل ذلك منظماً بك؛ ونوقدك من جديد.
12.2.6
पुनस्त्वादित्या रुद्रा वसवः पुनर्ब्रह्मा वसुनीतिरग्ने ।
पुनस्त्वा ब्रह्मणस्पतिराधाद्दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ॥ १२.२.६ ॥
يا أغني، لتقمك الآديتيا والرودرا والفاسو من جديد؛ ولتقمك براهما، هادي الفاسو، من جديد؛ لقد أقامك براهمنسباتي من جديد لعمر طويل، مئة خريف.
12.2.7
यो अग्निः क्रव्यात्प्रविवेश नो गृहमिमं पश्यन्न् इतरं जातवेदसम् ।
तं हरामि पितृयज्ञाय दूरं स घर्ममिन्धां परमे सधस्थे ॥ १२.२.७ ॥
أحمل بعيدًا، لأجل قربان الأسلاف، النار آكلة اللحم التي دخلت بيتنا، وأنا أنظر إلى الجاتافيداس الآخر؛ فليُشعل الحرارة في المقعد الأعلى.
12.2.8
क्रव्यादमग्निं प्र हिणोमि दूरं यमराज्ञो गच्छतु रिप्रवाहः ।
इहायमितरो जातवेदा देवो देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १२.२.८ ॥
أرسل بعيدًا النار آكلة اللحم؛ فليذهب حامل النجس إلى الملك ياما. وهنا ليحمل هذا الجاتافيداس الآخر، الإله العارف، القربان إلى الآلهة.
12.2.9
क्रव्यादमग्निमिषितो हरामि जनान् दृंहन्तं वज्रेण मृत्युम् ।
नि तं शास्मि गार्हपत्येन विद्वान् पितॄणां लोकेऽपि भागो अस्तु ॥ १२.२.९ ॥
مرسلًا، أحمل بعيدًا النار آكلة اللحم، ذلك الموت الذي يضرب الناس بالصاعقة؛ عالمًا، أُخضعه بنار رب البيت؛ فليكن له نصيب كذلك في عالم الأسلاف.
12.2.10
क्रव्यादमग्निं शशमानमुक्थ्यं प्र हिणोमि पथिभिः पितृयाणैः ।
मा देवयानैः पुनरा गा अत्रैवैधि पितृषु जागृहि त्वम् ॥ १२.२.१० ॥
أرسل النار آكلة اللحم، المحمودة، عبر طرق الآباء؛ فلا تعد عبر طرق الآلهة. أقم هنا، وكن يقظًا بين الأسلاف.
12.2.11
समिन्धते संकसुकं स्वस्तये शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
जहाति रिप्रमत्येन एति समिद्धो अग्निः सुपुना पुनाति ॥ १२.२.११ ॥
من أجل الخير يوقدون السنكسوكا؛ طاهرين مضيئين مطهِّرين. يترك الدنس بالتجاوز؛ النار المتّقدة تطهّر جيدًا.
12.2.12
देवो अग्निः संकसुको दिवस्पृष्ठान्यारुहत् ।
मुच्यमानो निरेणसोऽमोगस्मामशस्त्याः ॥ १२.२.१२ ॥
صعد الإله أغني سنكاسوكا إلى ظهر السماء، متحررًا من الخطيئة ومن ما ليس بمثمر ومن اللعنة المذمومة.
12.2.13
अस्मिन् वयं संकसुके अग्नौ रिप्राणि मृज्महे ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १२.२.१३ ॥
في نار السنكسوكا هذه نمسح دنسنا. وقد صرنا أهلًا للقربان وطاهرين، فليُطِلْ أعمارنا.
12.2.14
संकसुको विकसुको निर्ऋथो यश्च निस्वरः ।
ते ते यक्ष्मं सवेदसो दूराद्दूरमनीनशन् ॥ १२.२.१४ ॥
سنكاسوكا وفيكاسوكا ونيرريثا ومن هو الأخرس — فليطرد جميعكم داءكم (اليكشما) بعيدًا، بعيدًا جدًا.
12.2.15
यो नो अश्वेषु वीरेषु यो नो गोष्वजाविषु ।
क्रव्यादं निर्णुदामसि यो अग्निर्जनयोपनः ॥ १२.२.१५ ॥
نطرد آكل اللحم الذي بين خيلنا وبين رجالنا وبين ماشيتنا ومعزنا وضأننا — النار التي تؤذينا عبر الناس.
12.2.16
अन्येभ्यस्त्वा पुरुषेभ्यो गोभ्यो अश्वेभ्यस्त्वा ।
निः क्रव्यादं नुदामसि यो अग्निर्जीवितयोपनः ॥ १२.२.१६ ॥
لأجل غيرنا، ولأجل الرجال، ولأجل الأبقار، ولأجل الخيل — نطردك أيها الآكل للحم؛ النار التي تؤذينا طوال الحياة.
12.2.17
यस्मिन् देवा अमृजत यस्मिन् मनुष्या उत ।
तस्मिन् घृतस्तावो मृष्ट्वा त्वमग्ने दिवं रुह ॥ १२.२.१७ ॥
فيما تطهّر به الآلهة وفيما تطهّر به البشر، بعد أن تُنقّي المغرفة المبلّلة بالسمن، فاصعد يا أغني إلى السماء.
12.2.18
समिद्धो अग्न आहुत स नो माभ्यपक्रमीः ।
अत्रैव दीदिहि द्यवि ज्योक्च सूर्यं दृशे ॥ १२.२.१८ ॥
يا أغني، يا من اشتعلت وشبعت بالقربان، لا تُعرض عنا؛ أضئ هنا في السماء، ولزمن طويل، لكي نرى الشمس.
12.2.19
सीसे मृड्ढ्वं नडे मृड्ढ्वमग्नौ संकसुके च यत् ।
अथो अव्यां रामायां शीर्षक्तिमुपबर्हणे ॥ १२.२.१९ ॥
تطهّروا في الرصاص، وتطهّروا في القصب، وفي النار، وفيما في المنخل؛ ثم في الصوف، وفي القماش الأسود، وفي الوسادة، طهّروا داء الرأس.
12.2.20
सीसे मलं सादयित्वा शीर्षक्तिमुपबर्हणे ।
अव्यामसिक्न्यां मृष्ट्वा शुद्धा भवत यज्ञियाः ॥ १२.२.२० ॥
بعد أن تضع الدنس في الرصاص، وداء الرأس في الوسادة، وتتطهّر بالصوف والصوف الأسود، فكونوا طاهرين صالحين للقربان.
12.2.21
परं मृत्यो अनु परेहि पन्थां यस्त एष इतरो देवयानात् ।
चक्षुष्मते शृण्वते ते ब्रवीमीहेमे वीरा बहवो भवन्तु ॥ १२.२.२१ ॥
يا موت، اذهب بعيداً على طريقك، وهو غير طريق الآلهة. أقول لك، يا من تبصر وتسمع: ليكن هنا كثيرٌ من هؤلاء الأبطال.
12.2.22
इमे जीवा वि मृतैराववृत्रन्न् अभूद्भद्रा देवहूतिर्नो अद्य ।
प्राञ्चो अगाम नृतये हसाय सुवीरासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.२२ ॥
لقد عاد هؤلاء الأحياء منفصلين عن الموتى؛ واليوم صار دعاء الآلهة مباركاً لنا. قد مضينا إلى الرقص والضحك؛ فلنتكلم في المجلس مع الأبطال الصالحين.
12.2.23
इमं जीवेभ्यः परिधिं दधामि मैषां नु गादपरो अर्थमेतम् ।
शतं जीवन्तः शरदः पुरूचीस्तिरो मृत्युं दधतां पर्वतेन ॥ १२.२.२३ ॥
لأجل الأحياء أضع هذا السياج؛ فلا يذهب أحد منهم في طريق آخر. ليعيشوا مائة خريف، أعواماً كثيرة، ولْيبعدوا الموت بالجبل.
12.2.24
आ रोहतायुर्जरसं वृणाना अनुपूर्वं यतमाना यति स्थ ।
तान् वस्त्वष्टा सुजनिमा सजोषाः सर्वमायुर्नयतु जीवनाय ॥ १२.२.२४ ॥
مختارين الحياة، اصعدوا حتى الشيخوخة؛ تجاهدون واحداً بعد آخر. ليقُدْ تفاشطري، الوالد الصالح، المتودد، لهم العمر كله للحياة.
12.2.25
यथाहान्यनुपूर्वं भवन्ति यथ र्तव ऋतुभिर्यन्ति साकम् ।
यथा न पूर्वमपरो जहात्येवा धातरायूंषि कल्पयैषाम् ॥ १२.२.२५ ॥
كما تأتي الأيام متتابعة، وكما تسير الفصول مع الفصول، فلا يترك اللاحق السابق؛ هكذا، يا دهاتري، فرتّب أعمارهم.
12.2.26
अश्मन्वती रीयते सं रभध्वं वीरयध्वं प्र तरता सखायः ।
अत्रा जहीत ये असन् दुरेवा अनमीवान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२६ ॥
يجري النهر الحجري؛ امسكوا معاً، تصرّفوا كالأبطال، أيها الأصحاب، واعبروا. هنا اتركوا من كانوا سيّئي المسلك، لنعبر نحو الغنائم خالين من المرض.
12.2.27
उत्तिष्ठता प्र तरता सखायोऽश्मन्वती नदी स्यन्दत इयम् ।
अत्रा जहीत ये असन्न् अशिवाः शिवान्त्स्योनान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२७ ॥
قوموا أيها الأصحاب واعبروا؛ هذا النهر الحجري يجري. هنا اتركوا غير المباركين، ولنعبر مع المباركين والمطمئنين نحو الغنائم.
12.2.28
वैश्वदेवीं वर्चसा आ रभध्वं शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
अतिक्रामन्तो दुरिता पदानि शतं हिमाः सर्ववीरा मदेम ॥ १२.२.२८ ॥
خذوا بالنور هذه القوة التي تخص جميع الآلهة؛ وكونوا طاهرين نقيين مطهّرين، عابرين طرق الشرور، فلنفرح مئة شتاء مع جميع أبطالنا.
12.2.29
उदीचीनैः पथिभिर्वायुमद्भिरतिक्रामन्तोऽवरान् परेभिः ।
त्रिः सप्त कृत्व ऋषयः परेता मृत्युं प्रत्यौहन् पदयोपनेन ॥ १२.२.२९ ॥
عبر الطرق الشمالية ذات الرياح، متجاوزين الأدنى، مضى الحكماء إلى الجهة الأخرى ثلاث مرات سبعاً؛ وبالقدم ردّوا الموت إلى الوراء.
12.2.30
मृत्योः पदं योपयन्त एत द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः ।
आसीना मृत्युं नुदता सधस्थेऽथ जीवासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.३० ॥
سادّين خطوة الموت، حاملين هذا العمر الأطول أبعد، جالسين في مكان واحد ومبعدين الموت، فنحن أحياء فلنتكلم هنا في المجلس.
12.2.31
इमा नारीरविधवाः सुपत्नीराञ्जनेन सर्पिषा सं स्पृशन्ताम् ।
अनश्रवो अनमीवाः सुरत्ना आ रोहन्तु जनयो योनिमग्रे ॥ १२.२.३१ ॥
هؤلاء النساء غير أرامل، ذوات أزواج صالحين، فليمسسن أنفسهن بالكحل والسمن؛ غير باكيات، خاليات من المرض، ذوات حلي حسنة، فلتصعد الأمهات أولاً إلى البيت.
12.2.32
व्याकरोमि हविषाहमेतौ तौ ब्रह्मणा व्यहं कल्पयामि ।
स्वधां पितृभ्यो अजरां कृणोमि दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.३२ ॥
أفصل بالقربان هذين، وبالكلمة المقدسة أرتّب ذينك؛ أجعل السّوادها لا تفنى للآباء؛ وبالعمر الطويل أجمع هؤلاء.
12.2.33
यो नो अग्निः पितरो हृत्स्वन्तराविवेशामृतो मर्त्येषु ।
मय्यहं तं परि गृह्णामि देवं मा सो अस्मान् द्विक्षत मा वयं तम् ॥ १२.२.३३ ॥
أيها الآباء، إن الأغني الذي دخل في قلوبنا، الخالد بين الفانين، ذلك الإله أتقبله في نفسي؛ فلا يبغضنا، ولا نبغضه نحن.
12.2.34
अपावृत्य गार्हपत्यात्क्रव्यादा प्रेत दक्षिणा ।
प्रियं पितृभ्य आत्मने ब्रह्मभ्यः कृणुता प्रियम् ॥ १२.२.३४ ॥
أيها الشياطين آكلو اللحم، ابتعدوا عن نار البيت (الغارهاباتيا) وامضوا نحو الجنوب؛ واصنعوا ما هو محبوب للآباء ولأنفسكم وللكهنة.
12.2.35
द्विभागधनमादाय प्र क्षिणात्यवर्त्या ।
अग्निः पुत्रस्य ज्येष्ठस्य यः क्रव्यादनिराहितः ॥ १२.२.३५ ॥
إن الشيطان آكل اللحم الذي لم يُوضع في النار يأخذ ثروة النصيبين فيتلفها بالخداع؛ ونار الابن الأكبر تحميها.
12.2.36
यत्कृषते यद्वनुते यच्च वस्नेन विन्दते ।
सर्वं मर्त्यस्य तन् नास्ति क्रव्याच्चेदनिराहितः ॥ १२.२.३६ ॥
كل ما يحرثه الفاني، وكل ما يكسبه بالغلبة، وكل ما يناله بثمن — إن لم يُوضع الشيطان آكل اللحم في النار، فلا يبقى شيء من ذلك للفاني.
12.2.37
अयज्ञियो हतवर्चा भवति नैनेन हविरत्तवे ।
छिनत्ति कृष्या गोर्धनाद्यं क्रव्यादनुवर्तते ॥ १२.२.३७ ॥
يصبح غير صالح للقربان، ويُهدم بهاؤه، ولا تؤكل القربان بواسطته. والشيطان آكل اللحم الذي يتبعه يقطعه عن الحرث ومن ثروة الماشية.
12.2.38
मुहुर्गृध्यैः प्र वदत्यार्तिं मर्त्यो नीत्य ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.३८ ॥
يتكلم الفاني مرارًا عن الكرب مع النسور الشرهة؛ لكن النار، التي تعرفهم عن قرب، تطرد آكلي اللحم بعيدًا.
12.2.39
ग्राह्या गृहाः सं सृज्यन्ते स्त्रिया यन् म्रियते पतिः ।
ब्रह्मैव विद्वान् एष्यो यः क्रव्यादं निरादधत् ॥ १२.२.३९ ॥
عندما يموت الزوج بسبب الزوجة تُربط البيوت في القبض؛ والبراهمن العالم هو نفسه الذي أبعد الكرافياد.
12.2.40
यद्रिप्रं शमलं चकृम यच्च दुष्कृतम् ।
आपो मा तस्माच्छुम्भन्त्वग्नेः संकसुकाच्च यत् ॥ १२.२.४० ॥
من كل دنس وقذارة وعمل سيئ اقترفناه، فلتطهرني المياه منه؛ ومن نار أغني المحرقة، ومما فيها.
12.2.41
ता अधरादुदीचीराववृत्रन् प्रजानैतीः पथिभिर्देवयानैः ।
पर्वतस्य वृषभस्याधि पृष्ठे नवाश्चरन्ति सरितः पुराणीः ॥ १२.२.४१ ॥
انقلبت من الأسفل إلى الأعلى، ماضيةً على دروب الآلهة عارفةً الطريق؛ وعلى ظهر الجبل الثور تجري أنهار جديدة وقديمة.
12.2.42
अग्ने अक्रव्यान् निः क्रव्यादं नुदा देवयजनं वह ॥ १२.२.४२ ॥
يا أغني، أنت غير آكل اللحوم، اطرد آكل اللحم وأوصله إلى مذبح الآلهة!
12.2.43
इमं क्रव्यादा विवेशायं क्रव्यादमन्वगात् ।
व्याघ्रौ कृत्वा नानानं तं हरामि शिवापरम् ॥ १२.२.४३ ॥
دخلت في هذا آكلة اللحم، وتبع هذا آكل اللحم؛ أجعل نمرين وأنتزعه بوجوه شتى، والآخر مبارك.
12.2.44
अन्तर्धिर्देवानां परिधिर्मनुष्याणामग्निर्गार्हपत्य उभयान् अन्तरा श्रितः ॥ १२.२.४४ ॥
الحد الداخلي للآلهة، وسياج البشر؛ أغني نار رب البيت مستقر بين الاثنين.
12.2.45
जीवानामायुः प्र तिर त्वमग्ने पितॄणां लोकमपि गच्छन्तु ये मृताः ।
सुगार्हपत्यो वितपन्न् अरातिमुषामुषां श्रेयसीं धेह्यस्मै ॥ १२.२.४५ ॥
يا أغني، أطل عمر الأحياء؛ وليمضِ الموتى أيضًا إلى عالم الآباء. كنار غارهاباتيا المحفوظة جيدًا، محرقًا العدو، ضع لهذا كل فجر خيرًا أعظم.
12.2.46
सर्वान् अग्ने सहमानः सपत्नान् ऐषामूर्जं रयिमस्मासु धेहि ॥ १२.२.४६ ॥
يا أغني، إذ تغلب جميع الأعداء، ضع فينا قوتهم وثروتهم.
12.2.47
इममिन्द्रं वह्निं पप्रिमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
तेनाप हत शरुमापतन्तं तेन रुद्रस्य परि पातास्ताम् ॥ १२.२.४७ ॥
امسكوا بهذا إندرا، الحامل، الكامل؛ فليعبركم من الشر والذنب المذموم. بذلك ابعدوا السهم المنقض عليكم؛ وبحماية رودرا فليُحفظ كلاكما.
12.2.48
अनड्वाहं प्लवमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
आ रोहत सवितुर्नावमेतां षड्भिरुर्वीभिरमतिं तरेम ॥ १२.२.४८ ॥
امسكوا بهذا الثور الحامل وبهذا الطوف؛ فليخرجكم من الشر والذنب المذموم. اصعدوا هذا القارب لسافيتري؛ مع الجهات الست الواسعة لنعبر الضيق.
12.2.49
अहोरात्रे अन्वेषि बिभ्रत्क्षेम्यस्तिष्ठन् प्रतरणः सुवीरः ।
अनातुरान्त्सुमनसस्तल्प बिभ्रज्ज्योगेव नः पुरुषगन्धिरेधि ॥ १२.२.४९ ॥
أنت تتبع النهار والليل، حاملًا الأمان، ثابتًا، مُعبِرًا، غنيًّا بالأبطال الصالحين؛ حاملًا على الفراش من لا مرض بهم ومن طابت نفوسهم، كن لنا زمنًا طويلًا عبيرَ البشر.
12.2.50
ते देवेभ्य आ वृश्चन्ते पापं जीवन्ति सर्वदा ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादश्व इवानुवपते नडम् ॥ १२.२.५० ॥
يقطعون الذنب عن الآلهة ويعيشون أبدًا. ويبدد أغني من قربٍ آكلي اللحم من الشياطين، كما يبعثر الفرسُ القصبَ.
12.2.51
येऽश्रद्धा धनकाम्या क्रव्यादा समासते ।
ते वा अन्येषां कुम्भीं पर्यादधति सर्वदा ॥ १२.२.५१ ॥
الذين لا إيمان لهم، يجلسون مجتمعين طلباً للثروة كالشياطين آكلة اللحوم، يضعون دائماً قدر غيرهم حولهم.
12.2.52
प्रेव पिपतिषति मनसा मुहुरा वर्तते पुनः ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.५२ ॥
يريد في نفسه أن يطير بعيداً فيعود مراراً؛ أغني القريب العارف يطرد الشياطين آكلة اللحوم.
12.2.53
अविः कृष्णा भागधेयं पशूनां सीसं क्रव्यादपि चन्द्रं त आहुः ।
माषाः पिष्टा भागधेयं ते हव्यमरण्यान्या गह्वरं सचस्व ॥ १२.२.५३ ॥
الشاة السوداء نصيب الحيوانات، والرصاص والفضة، يقال، نصيب آكل اللحم. الفاصوليا المطحونة نصيبك وقربانك؛ يا ساكنة الغابة، الزمي الأدغال الكثيفة.
12.2.54
इषीकां जरतीमिष्ट्वा तिल्पिञ्जं दण्डनं नडम् ।
तमिन्द्र इध्मं कृत्वा यमस्याग्निं निरादधौ ॥ १२.२.५४ ॥
بعد أن قدّم ساق القصب الذابلة وساق السمسم والعصا والقصب، جعلها إندرا حطب إشعال ووضعها في نار يama.
12.2.55
प्रत्यञ्चमर्कं प्रत्यर्पयित्वा प्रविद्वान् पन्थां वि ह्याविवेश ।
परामीषामसून् दिदेश दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.५५ ॥
بإعادة اللهب المتجه إلى الجهة الأخرى، عارفاً، دخل الطريق؛ أرسل أنفاسهم بعيداً؛ بالعمر الطويل أطلق هؤلاء جميعاً.