Atharvaveda · Sūkta 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
नडमा रोह न ते अत्र लोक इदं सीसं भागधेयं त एहि ।
यो गोषु यक्ष्मः पुरुषेषु यक्ष्मस्तेन त्वं साकमधराङ्परेहि ॥ १२.२.१ ॥
Não subas ao caniço; aqui neste mundo este chumbo é a tua porção, vem. A consunção que está entre as vacas e a consunção entre os homens: com ela, vai-te embora para longe, para baixo.
12.2.2
अघशंसदुःशंसाभ्यां करेणानुकरेण च ।
यक्ष्मं च सर्वं तेनेतो मृत्युं च निरजामसि ॥ १२.२.२ ॥
Por meio de Aghaśaṃsa e Duḥśaṃsa, por meio de Kareṇa e Anukareṇa, toda a consunção junto com ela, e também a morte, expulsamos daqui.
12.2.3
निरितो मृत्युं निर्ऋतिं निररातिमजामसि ।
यो नो द्वेष्टि तमद्ध्यग्ने अक्रव्याद्यमु द्विष्मस्तमु ते प्र सुवामसि ॥ १२.२.३ ॥
Daqui expulsamos a morte, a ruína e a má vontade. Quem nos odeia, ó Agni, devora-o, o carnívoro; aquele que odiamos, enviamo-lo a ti.
12.2.4
यद्यग्निः क्रव्याद्यदि वा व्याघ्र इमं गोष्ठं प्रविवेशान्योकाः ।
तं माषाज्यं कृत्वा प्र हिणोमि दूरं स गच्छत्वप्सुषदोऽप्यग्नीन् ॥ १२.२.४ ॥
Se é Agni, o carnívoro, ou se um tigre entrou neste curral vindo de outra morada, fazendo dele oferenda de feijão e manteiga clarificada, eu o envio para longe; que ele vá até mesmo aos fogos que habitam nas águas.
12.2.5
यत्त्वा क्रुद्धाः प्रचक्रुर्मन्युना पुरुषे मृते ।
सुकल्पमग्ने तत्त्वया पुनस्त्वोद्दीपयामसि ॥ १२.२.५ ॥
Quando os irados te acenderam com fúria no homem morto, ó Agni, isso tornamos bem ordenado por ti; de novo te acendemos.
12.2.6
पुनस्त्वादित्या रुद्रा वसवः पुनर्ब्रह्मा वसुनीतिरग्ने ।
पुनस्त्वा ब्रह्मणस्पतिराधाद्दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ॥ १२.२.६ ॥
Ó Agni, que os Ādityas, os Rudras e os Vasus te restabeleçam; que Brahmā, guia dos Vasus, te restabeleça; Brahmaṇaspati te colocou de novo para uma vida longa, de cem outonos.
12.2.7
यो अग्निः क्रव्यात्प्रविवेश नो गृहमिमं पश्यन्न् इतरं जातवेदसम् ।
तं हरामि पितृयज्ञाय दूरं स घर्ममिन्धां परमे सधस्थे ॥ १२.२.७ ॥
O Agni devorador de carne que entrou em nossa casa, enquanto olho o outro Jātavedas, levo-o para longe, para a oferenda aos ancestrais; que ele acenda o calor no mais alto assento.
12.2.8
क्रव्यादमग्निं प्र हिणोमि दूरं यमराज्ञो गच्छतु रिप्रवाहः ।
इहायमितरो जातवेदा देवो देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १२.२.८ ॥
Envio para longe o Agni devorador de carne; que o portador da impureza vá ao rei Yama. Aqui, que este outro Jātavedas, deus que sabe, leve a oferenda aos deuses.
12.2.9
क्रव्यादमग्निमिषितो हरामि जनान् दृंहन्तं वज्रेण मृत्युम् ।
नि तं शास्मि गार्हपत्येन विद्वान् पितॄणां लोकेऽपि भागो अस्तु ॥ १२.२.९ ॥
Enviado, levo o Agni devorador de carne, aquela morte que fere as pessoas com o raio; sabendo, subjugo-o com o fogo do chefe de família; que ele também tenha uma parte no mundo dos ancestrais.
12.2.10
क्रव्यादमग्निं शशमानमुक्थ्यं प्र हिणोमि पथिभिः पितृयाणैः ।
मा देवयानैः पुनरा गा अत्रैवैधि पितृषु जागृहि त्वम् ॥ १२.२.१० ॥
Envio o Agni devorador de carne, o digno de louvor, pelos caminhos dos pais; que ele não volte pelos caminhos dos deuses. Fica aqui e vigia entre os ancestrais.
12.2.11
समिन्धते संकसुकं स्वस्तये शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
जहाति रिप्रमत्येन एति समिद्धो अग्निः सुपुना पुनाति ॥ १२.२.११ ॥
Para o bem-estar acendem o Saṃkasuka; sendo puros, brilhantes e purificadores. Ele abandona a impureza pelo ir-além; o fogo aceso purifica bem.
12.2.12
देवो अग्निः संकसुको दिवस्पृष्ठान्यारुहत् ।
मुच्यमानो निरेणसोऽमोगस्मामशस्त्याः ॥ १२.२.१२ ॥
O deus Agni Saṃkasuka subiu ao dorso do céu, libertado do pecado, do não-infrutífero e da maldição censurável.
12.2.13
अस्मिन् वयं संकसुके अग्नौ रिप्राणि मृज्महे ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १२.२.१३ ॥
Neste fogo Saṃkasuka limpamos nossas impurezas. Tornados dignos do sacrifício e puros, que ele prolongue nossas vidas.
12.2.14
संकसुको विकसुको निर्ऋथो यश्च निस्वरः ।
ते ते यक्ष्मं सवेदसो दूराद्दूरमनीनशन् ॥ १२.२.१४ ॥
Saṃkasuka, Vikasuka, Nirṛtha e aquele que é o sem voz: que todos juntos expulsem seu yakṣma (consunção) para longe, bem longe.
12.2.15
यो नो अश्वेषु वीरेषु यो नो गोष्वजाविषु ।
क्रव्यादं निर्णुदामसि यो अग्निर्जनयोपनः ॥ १२.२.१५ ॥
Expulsamos o devorador de carne que está entre nossos cavalos, entre nossos homens, entre nosso gado, cabras e ovelhas: o fogo que nos fere através das pessoas.
12.2.16
अन्येभ्यस्त्वा पुरुषेभ्यो गोभ्यो अश्वेभ्यस्त्वा ।
निः क्रव्यादं नुदामसि यो अग्निर्जीवितयोपनः ॥ १२.२.१६ ॥
Para outros, para os homens, para as vacas, para os cavalos: a ti, devorador de carne, expulsamos; o fogo que nos fere durante a vida.
12.2.17
यस्मिन् देवा अमृजत यस्मिन् मनुष्या उत ।
तस्मिन् घृतस्तावो मृष्ट्वा त्वमग्ने दिवं रुह ॥ १२.२.१७ ॥
Naquilo em que os deuses e em que os homens se purificaram, tendo purificado ali a concha embebida em ghee, ó Agni, sobe ao céu.
12.2.18
समिद्धो अग्न आहुत स नो माभ्यपक्रमीः ।
अत्रैव दीदिहि द्यवि ज्योक्च सूर्यं दृशे ॥ १२.२.१८ ॥
Ó Agni, bem aceso e saciado com a oferenda, não te afastes de nós; brilha aqui no céu, e por muito tempo, para que vejamos o sol.
12.2.19
सीसे मृड्ढ्वं नडे मृड्ढ्वमग्नौ संकसुके च यत् ।
अथो अव्यां रामायां शीर्षक्तिमुपबर्हणे ॥ १२.२.१९ ॥
Purifiquem-se no chumbo, purifiquem-se na cana, no fogo e naquilo que está na peneira; depois, na lã, no pano preto e no travesseiro, purifiquem a doença da cabeça.
12.2.20
सीसे मलं सादयित्वा शीर्षक्तिमुपबर्हणे ।
अव्यामसिक्न्यां मृष्ट्वा शुद्धा भवत यज्ञियाः ॥ १२.२.२० ॥
Tendo colocado a impureza no chumbo e a doença da cabeça no travesseiro, purificados na lã e na lã negra, tornai-vos puros e dignos do sacrifício.
12.2.21
परं मृत्यो अनु परेहि पन्थां यस्त एष इतरो देवयानात् ।
चक्षुष्मते शृण्वते ते ब्रवीमीहेमे वीरा बहवो भवन्तु ॥ १२.२.२१ ॥
Ó Morte, vai para longe pelo teu caminho, que é outro que o caminho dos deuses. Digo-te, tu que vês e ouves: que aqui estes heróis sejam muitos.
12.2.22
इमे जीवा वि मृतैराववृत्रन्न् अभूद्भद्रा देवहूतिर्नो अद्य ।
प्राञ्चो अगाम नृतये हसाय सुवीरासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.२२ ॥
Estes vivos voltaram, separados dos mortos; hoje a invocação dos deuses tornou-se auspiciosa para nós. Avançamos para a dança e o riso; com bons heróis, falemos na assembleia.
12.2.23
इमं जीवेभ्यः परिधिं दधामि मैषां नु गादपरो अर्थमेतम् ।
शतं जीवन्तः शरदः पुरूचीस्तिरो मृत्युं दधतां पर्वतेन ॥ १२.२.२३ ॥
Para os vivos coloco esta cerca; que nenhum deles siga outro caminho. Vivendo cem outonos, muitos anos, que afastem a morte pela montanha.
12.2.24
आ रोहतायुर्जरसं वृणाना अनुपूर्वं यतमाना यति स्थ ।
तान् वस्त्वष्टा सुजनिमा सजोषाः सर्वमायुर्नयतु जीवनाय ॥ १२.२.२४ ॥
Escolhendo a vida, subi até a velhice; esforçando-vos um após outro, vós ides. Que Tvaṣṭṛ, o bom gerador, favorável, lhes conduza toda a vida para viver.
12.2.25
यथाहान्यनुपूर्वं भवन्ति यथ र्तव ऋतुभिर्यन्ति साकम् ।
यथा न पूर्वमपरो जहात्येवा धातरायूंषि कल्पयैषाम् ॥ १२.२.२५ ॥
Como os dias vêm em sucessão, como as estações vão juntas com as estações, de modo que a posterior não deixa a anterior; assim, ó Dhātṛ, ordena suas vidas.
12.2.26
अश्मन्वती रीयते सं रभध्वं वीरयध्वं प्र तरता सखायः ।
अत्रा जहीत ये असन् दुरेवा अनमीवान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२६ ॥
O rio pedregoso corre; segurai-vos juntos, agi como heróis, amigos, atravessai. Aqui abandonai os de mau caminho, para que, livres de doença, atravessemos rumo aos prêmios.
12.2.27
उत्तिष्ठता प्र तरता सखायोऽश्मन्वती नदी स्यन्दत इयम् ।
अत्रा जहीत ये असन्न् अशिवाः शिवान्त्स्योनान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२७ ॥
Levantai-vos, amigos, atravessai; este rio pedregoso corre. Aqui abandonai os inauspiciosos, e com os auspiciosos e confortáveis atravessemos rumo aos prêmios.
12.2.28
वैश्वदेवीं वर्चसा आ रभध्वं शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
अतिक्रामन्तो दुरिता पदानि शतं हिमाः सर्ववीरा मदेम ॥ १२.२.२८ ॥
Tomai com brilho este poder pertencente a todos os deuses; tornados puros, limpos e purificadores, atravessando os caminhos da desgraça, que nos alegremos cem invernos com todos os nossos heróis.
12.2.29
उदीचीनैः पथिभिर्वायुमद्भिरतिक्रामन्तोऽवरान् परेभिः ।
त्रिः सप्त कृत्व ऋषयः परेता मृत्युं प्रत्यौहन् पदयोपनेन ॥ १२.२.२९ ॥
Pelos caminhos do norte com ventos, atravessando os inferiores, sete vezes três os videntes passaram além; com o pé repeliram a Morte.
12.2.30
मृत्योः पदं योपयन्त एत द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः ।
आसीना मृत्युं नुदता सधस्थेऽथ जीवासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.३० ॥
Bloqueando o passo da Morte, sustentando esta vida mais longa ainda mais, sentados no mesmo lugar e afastando a Morte, então, vivos, falemos aqui na assembleia.
12.2.31
इमा नारीरविधवाः सुपत्नीराञ्जनेन सर्पिषा सं स्पृशन्ताम् ।
अनश्रवो अनमीवाः सुरत्ना आ रोहन्तु जनयो योनिमग्रे ॥ १२.२.३१ ॥
Estas mulheres, não viúvas, com bons maridos, que se toquem com unguento e manteiga clarificada; sem lágrimas, livres de doença, com belas joias, que as mães subam primeiro à casa.
12.2.32
व्याकरोमि हविषाहमेतौ तौ ब्रह्मणा व्यहं कल्पयामि ।
स्वधां पितृभ्यो अजरां कृणोमि दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.३२ ॥
Com a oblação separo estes dois; com a palavra sagrada disponho aqueles dois; torno a oferenda svadhā imperecível para os pais; com longa vida reúno estes.
12.2.33
यो नो अग्निः पितरो हृत्स्वन्तराविवेशामृतो मर्त्येषु ।
मय्यहं तं परि गृह्णामि देवं मा सो अस्मान् द्विक्षत मा वयं तम् ॥ १२.२.३३ ॥
Ó Pais, o Agni que entrou no íntimo de nossos corações, imortal entre os mortais: esse deus eu tomo em mim. Que ele não nos odeie, e que nós não o odiemos.
12.2.34
अपावृत्य गार्हपत्यात्क्रव्यादा प्रेत दक्षिणा ।
प्रियं पितृभ्य आत्मने ब्रह्मभ्यः कृणुता प्रियम् ॥ १२.२.३४ ॥
Afastando-vos do fogo doméstico (gārhapatya), ide para o sul, ó demônios devoradores de carne; fazei o que é querido aos pais, a si mesmo e aos sacerdotes.
12.2.35
द्विभागधनमादाय प्र क्षिणात्यवर्त्या ।
अग्निः पुत्रस्य ज्येष्ठस्य यः क्रव्यादनिराहितः ॥ १२.२.३५ ॥
O demônio devorador de carne que não foi colocado no fogo, tomando a riqueza de duas partes, a destrói por engano; o fogo do filho mais velho (a protege).
12.2.36
यत्कृषते यद्वनुते यच्च वस्नेन विन्दते ।
सर्वं मर्त्यस्य तन् नास्ति क्रव्याच्चेदनिराहितः ॥ १२.२.३६ ॥
Tudo o que o mortal ara, tudo o que ganha e tudo o que obtém por um preço: se o demônio devorador de carne não foi colocado no fogo, nada disso pertence mais ao mortal.
12.2.37
अयज्ञियो हतवर्चा भवति नैनेन हविरत्तवे ।
छिनत्ति कृष्या गोर्धनाद्यं क्रव्यादनुवर्तते ॥ १२.२.३७ ॥
Ele se torna impróprio para o sacrifício, seu brilho é destruído, e a oferenda não é comida por meio dele. O demônio devorador de carne que o persegue o corta da lavoura e da riqueza em gado.
12.2.38
मुहुर्गृध्यैः प्र वदत्यार्तिं मर्त्यो नीत्य ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.३८ ॥
O mortal, uma e outra vez, fala da angústia junto aos abutres gananciosos; mas o fogo, que os conhece de perto, afasta para longe os devoradores de carne.
12.2.39
ग्राह्या गृहाः सं सृज्यन्ते स्त्रिया यन् म्रियते पतिः ।
ब्रह्मैव विद्वान् एष्यो यः क्रव्यादं निरादधत् ॥ १२.२.३९ ॥
Quando o marido morre pela esposa, as casas são atadas na apreensão; o Brahman sábio é o que afastou o Kravyād.
12.2.40
यद्रिप्रं शमलं चकृम यच्च दुष्कृतम् ।
आपो मा तस्माच्छुम्भन्त्वग्नेः संकसुकाच्च यत् ॥ १२.२.४० ॥
De qualquer mancha, sujeira e má ação que tenhamos cometido, dessas coisas que as águas me purifiquem; e do fogo consumidor de Agni.
12.2.41
ता अधरादुदीचीराववृत्रन् प्रजानैतीः पथिभिर्देवयानैः ।
पर्वतस्य वृषभस्याधि पृष्ठे नवाश्चरन्ति सरितः पुराणीः ॥ १२.२.४१ ॥
Elas voltaram-se de baixo para cima, indo pelos caminhos dos deuses, conhecendo o caminho; sobre o dorso da montanha, o touro, correm rios novos e antigos.
12.2.42
अग्ने अक्रव्यान् निः क्रव्यादं नुदा देवयजनं वह ॥ १२.२.४२ ॥
Ó Agni, tu que não és devorador de carne, expulsa o Kravyād e leva-o ao lugar de sacrifício dos deuses!
12.2.43
इमं क्रव्यादा विवेशायं क्रव्यादमन्वगात् ।
व्याघ्रौ कृत्वा नानानं तं हरामि शिवापरम् ॥ १२.२.४३ ॥
Nele entrou a devoradora de carne; este seguiu o devorador de carne. Fazendo dois tigres, arrebato-o de muitas maneiras, sendo o outro auspicioso.
12.2.44
अन्तर्धिर्देवानां परिधिर्मनुष्याणामग्निर्गार्हपत्य उभयान् अन्तरा श्रितः ॥ १२.२.४४ ॥
O limite interior dos deuses, o cercado dos homens; Agni, o fogo do lar doméstico, firma-se entre ambos.
12.2.45
जीवानामायुः प्र तिर त्वमग्ने पितॄणां लोकमपि गच्छन्तु ये मृताः ।
सुगार्हपत्यो वितपन्न् अरातिमुषामुषां श्रेयसीं धेह्यस्मै ॥ १२.२.४५ ॥
Ó Agni, prolonga a vida dos vivos; que também os mortos vão ao mundo dos pais. Como fogo gārhapatya bem cuidado, queimando o inimigo, estabelece para este um bem maior a cada aurora.
12.2.46
सर्वान् अग्ने सहमानः सपत्नान् ऐषामूर्जं रयिमस्मासु धेहि ॥ १२.२.४६ ॥
Ó Agni, vencendo todos os rivais, estabelece em nós o vigor e a riqueza deles.
12.2.47
इममिन्द्रं वह्निं पप्रिमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
तेनाप हत शरुमापतन्तं तेन रुद्रस्य परि पातास्ताम् ॥ १२.२.४७ ॥
Segurai este Indra, o portador, o pleno; que ele vos conduza para fora da desgraça e da falta censurável. Afastai a seta que voa contra vós por meio dele; que ambos sejais protegidos pela guarda de Rudra.
12.2.48
अनड्वाहं प्लवमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
आ रोहत सवितुर्नावमेतां षड्भिरुर्वीभिरमतिं तरेम ॥ १२.२.४८ ॥
Segurai este boi de carga e esta jangada; que ela vos tire da desgraça e da falta censurável. Subi a esta barca de Savitṛ; com as seis largas regiões atravessemos a aflição.
12.2.49
अहोरात्रे अन्वेषि बिभ्रत्क्षेम्यस्तिष्ठन् प्रतरणः सुवीरः ।
अनातुरान्त्सुमनसस्तल्प बिभ्रज्ज्योगेव नः पुरुषगन्धिरेधि ॥ १२.२.४९ ॥
Segues o dia e a noite, portando segurança, firme, fazendo atravessar, rico de bons heróis; carregando no leito os não enfermos e os de bom ânimo, sê para nós por longo tempo o aroma dos homens.
12.2.50
ते देवेभ्य आ वृश्चन्ते पापं जीवन्ति सर्वदा ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादश्व इवानुवपते नडम् ॥ १२.२.५० ॥
Afastam dos deuses o pecado e vivem sempre. Agni, de perto, dispersa os demônios devoradores de carne, como o cavalo dispersa o junco.
12.2.51
येऽश्रद्धा धनकाम्या क्रव्यादा समासते ।
ते वा अन्येषां कुम्भीं पर्यादधति सर्वदा ॥ १२.२.५१ ॥
Os que não têm fé e se sentam juntos, desejosos de riqueza, como demônios carnívoros, sempre põem ao redor a panela de outrem.
12.2.52
प्रेव पिपतिषति मनसा मुहुरा वर्तते पुनः ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.५२ ॥
Desejando em mente voar para longe, volta repetidas vezes; Agni, próximo e sabedor, afasta os demônios carnívoros.
12.2.53
अविः कृष्णा भागधेयं पशूनां सीसं क्रव्यादपि चन्द्रं त आहुः ।
माषाः पिष्टा भागधेयं ते हव्यमरण्यान्या गह्वरं सचस्व ॥ १२.२.५३ ॥
A ovelha negra é a porção dos animais; chumbo e prata, dizem, são a porção do devorador de carne. Feijões moídos são tua porção e oblação; habitante da floresta, apega-te à espessura.
12.2.54
इषीकां जरतीमिष्ट्वा तिल्पिञ्जं दण्डनं नडम् ।
तमिन्द्र इध्मं कृत्वा यमस्याग्निं निरादधौ ॥ १२.२.५४ ॥
Tendo oferecido a cana seca, o talo de gergelim, o bastão e o junco, Indra fez disso lenha e a colocou no fogo de Yama.
12.2.55
प्रत्यञ्चमर्कं प्रत्यर्पयित्वा प्रविद्वान् पन्थां वि ह्याविवेश ।
परामीषामसून् दिदेश दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.५५ ॥
Devolvendo a chama voltada ao contrário, sabedor, entrou no caminho; enviou para longe os seus alentos; com vida longa solto estes juntos.