அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
नडमा रोह न ते अत्र लोक इदं सीसं भागधेयं त एहि ।
यो गोषु यक्ष्मः पुरुषेषु यक्ष्मस्तेन त्वं साकमधराङ्परेहि ॥ १२.२.१ ॥
நாணல் மீது ஏறாதே; இந்த உலகில் உனக்கு இந்த ஈயம் பங்கு; வா. பசுக்களில் உள்ள யக்ஷ்மாவும் மனிதர்களில் உள்ள யக்ஷ்மாவும் — அதனுடன் நீ கீழ்நோக்கித் தூரமாகப் போ.
12.2.2
अघशंसदुःशंसाभ्यां करेणानुकरेण च ।
यक्ष्मं च सर्वं तेनेतो मृत्युं च निरजामसि ॥ १२.२.२ ॥
அகசம்சன், துஷ்சம்சன் மூலமாகவும், கரேணன், அனுகரேணன் மூலமாகவும், அந்த யக்ஷ்மா அனைத்தையும், மரணத்தையும் இங்கிருந்து நாம் விரட்டுகிறோம்.
12.2.3
निरितो मृत्युं निर्ऋतिं निररातिमजामसि ।
यो नो द्वेष्टि तमद्ध्यग्ने अक्रव्याद्यमु द्विष्मस्तमु ते प्र सुवामसि ॥ १२.२.३ ॥
இங்கிருந்து மரணம், நிர்ருதி, நிரராதியை நாம் விரட்டுகிறோம். எவன் நம்மை வெறுக்கிறானோ, அவனை, அக்னியே, அக்ரவ்யாத் ஆன நீ உண்; நாம் வெறுக்கும் அவனை உனக்கு நாம் அனுப்புகிறோம்.
12.2.4
यद्यग्निः क्रव्याद्यदि वा व्याघ्र इमं गोष्ठं प्रविवेशान्योकाः ।
तं माषाज्यं कृत्वा प्र हिणोमि दूरं स गच्छत्वप्सुषदोऽप्यग्नीन् ॥ १२.२.४ ॥
அக்னி அக்ரவ்யாத் ஆனாலும், அல்லது புலி இந்தப் பசுத்தொழுவத்தில், வேறு இருப்பிடத்திலிருந்து, நுழைந்திருந்தாலும், அவனை உளுந்தும் நெய்யும் ஆக்கி நான் தூரமாக அனுப்புகிறேன்; அவன் நீரில் வசிக்கும் அக்னிகளிடமும் செல்லட்டும்.
12.2.5
यत्त्वा क्रुद्धाः प्रचक्रुर्मन्युना पुरुषे मृते ।
सुकल्पमग्ने तत्त्वया पुनस्त्वोद्दीपयामसि ॥ १२.२.५ ॥
கோபத்துடன் இறந்த மனிதனிடம் நீ கோபம் கொண்டு எழுப்பப்பட்டபோது, அக்னியே, அதை நீ சுகல்பமாக்க; அதனால் உன்னை மீண்டும் நாங்கள் மூட்டுகிறோம்.
12.2.6
पुनस्त्वादित्या रुद्रा वसवः पुनर्ब्रह्मा वसुनीतिरग्ने ।
पुनस्त्वा ब्रह्मणस्पतिराधाद्दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ॥ १२.२.६ ॥
ஓ அக்னி, ஆதித்யர்களும் ருத்ரர்களும் வசுக்களும் உன்னை மீண்டும் நிலைநிறுத்தட்டும்; வசுக்களை வழிநடத்தும் பிரம்மா உன்னை மீண்டும் நிலைநிறுத்தட்டும்; பிரம்மணஸ்பதி நூறு இலையுதிர்காலங்கள் நீடிக்கும் நீண்ட ஆயுளுக்காக உன்னை மீண்டும் வைத்தார்.
12.2.7
यो अग्निः क्रव्यात्प्रविवेश नो गृहमिमं पश्यन्न् इतरं जातवेदसम् ।
तं हरामि पितृयज्ञाय दूरं स घर्ममिन्धां परमे सधस्थे ॥ १२.२.७ ॥
நம் வீட்டிற்குள் நுழைந்த ஊனுண்ணும் அக்னியை, மற்ற ஜாதவேதஸ் அக்னியைப் பார்த்துக்கொண்டு, பித்ரு யாகத்திற்காக தூரத்தில் கொண்டு செல்கிறேன்; அவன் உயர்ந்த இருக்கையில் கர்மத் தீயை எரிக்கட்டும்.
12.2.8
क्रव्यादमग्निं प्र हिणोमि दूरं यमराज्ञो गच्छतु रिप्रवाहः ।
इहायमितरो जातवेदा देवो देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १२.२.८ ॥
ஊனுண்ணும் அக்னியை தூரத்திற்கு அனுப்புகிறேன்; யம அரசனிடம் அந்த அசுத்தத்தைச் சுமப்பவன் செல்லட்டும். இங்கே இந்த மற்ற ஜாதவேதஸ் தேவன் அறிந்தவனாய் தேவர்களுக்கு ஹவ்யத்தைச் சுமக்கட்டும்.
12.2.9
क्रव्यादमग्निमिषितो हरामि जनान् दृंहन्तं वज्रेण मृत्युम् ।
नि तं शास्मि गार्हपत्येन विद्वान् पितॄणां लोकेऽपि भागो अस्तु ॥ १२.२.९ ॥
ஊனுண்ணும் அக்னியை அனுப்பப்பட்டவனாக அழைத்துச் செல்கிறேன்; வஜ்ரத்தால் மனிதர்களைத் தாக்கும் மரணத்தை. அறிந்தவனாய் கார்ஹபத்ய அக்னியால் அவனை அடக்குகிறேன்; பித்ருக்களின் உலகிலும் அவனுக்கு பங்கு இருக்கட்டும்.
12.2.10
क्रव्यादमग्निं शशमानमुक्थ्यं प्र हिणोमि पथिभिः पितृयाणैः ।
मा देवयानैः पुनरा गा अत्रैवैधि पितृषु जागृहि त्वम् ॥ १२.२.१० ॥
ஊனுண்ணும் அக்னியை, புகழத்தக்கவனை, பித்ரு வழிகள் வழியாக அனுப்புகிறேன்; தேவ வழிகளில் அவன் மீண்டும் வராமல். இங்கேயே இரு, பித்ருக்களிடையே விழிப்புடன் இரு.
12.2.11
समिन्धते संकसुकं स्वस्तये शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
जहाति रिप्रमत्येन एति समिद्धो अग्निः सुपुना पुनाति ॥ १२.२.११ ॥
நலனுக்காக அவர்கள் சங்கசுகத்தை மூட்டுகின்றனர்; தூய்மையும் ஒளியும் பாவனமுமாக இருந்து. அசுத்தியை அவன் விடுகிறான்; மூட்டப்பட்ட அக்னி நன்கு தூய்மைப்படுத்துகிறான்.
12.2.12
देवो अग्निः संकसुको दिवस्पृष्ठान्यारुहत् ।
मुच्यमानो निरेणसोऽमोगस्मामशस्त्याः ॥ १२.२.१२ ॥
தெய்வ அக்னி சங்கசுகன் வானத்தின் முதுகில் ஏறினான். பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு, வீணாகாத, புகழற்ற (சாபத்திலிருந்தும்).
12.2.13
अस्मिन् वयं संकसुके अग्नौ रिप्राणि मृज्महे ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १२.२.१३ ॥
இந்த சங்கசுக அக்னியில் நாம் நம் அசுத்திகளைத் துடைக்கிறோம். யாகத்திற்குரியவர்களாகவும் தூயவர்களாகவும் ஆனோம்; அவன் நம் ஆயுளை நீட்டட்டும்.
12.2.14
संकसुको विकसुको निर्ऋथो यश्च निस्वरः ।
ते ते यक्ष्मं सवेदसो दूराद्दूरमनीनशन् ॥ १२.२.१४ ॥
சங்கசுகன், விகசுகன், நிர்ருதன், மற்றும் நிஸ்வரன் என்பவர்கள்; அவர்கள் ஒன்றாக உன் யக்ஷ்மத்தை வெகு தூரத்திற்கு ஓட்டட்டும்.
12.2.15
यो नो अश्वेषु वीरेषु यो नो गोष्वजाविषु ।
क्रव्यादं निर्णुदामसि यो अग्निर्जनयोपनः ॥ १२.२.१५ ॥
நம் குதிரைகளிலும், வீரர்களிலும், நம் பசுக்களிலும், வெள்ளாடுகள் ஆடுகளிலும் உள்ள, புலால் தின்னும் அதை நாம் வெளியே துரத்துகிறோம்; மனிதர்களால் நம்மைத் துன்புறுத்தும் அக்னியும்.
12.2.16
अन्येभ्यस्त्वा पुरुषेभ्यो गोभ्यो अश्वेभ्यस्त्वा ।
निः क्रव्यादं नुदामसि यो अग्निर्जीवितयोपनः ॥ १२.२.१६ ॥
மற்றவர்களுக்காக, மனிதர்களுக்காக, பசுக்களுக்காக, குதிரைகளுக்காக உன்னை; புலால் தின்னும் அதை நாம் வெளியே துரத்துகிறோம்; வாழ்வின் வழியாக நம்மைத் துன்புறுத்தும் அக்னியும்.
12.2.17
यस्मिन् देवा अमृजत यस्मिन् मनुष्या उत ।
तस्मिन् घृतस्तावो मृष्ट्वा त्वमग्ने दिवं रुह ॥ १२.२.१७ ॥
தேவர்கள் எதில் தூய்மை பெற்றனரோ, மனிதர்கள் எதில் தூய்மை பெற்றனரோ, அதிலேயே நெய்யில் நனைந்த கரண்டியைத் தூய்மைப்படுத்தி, அக்னியே, நீ வானத்தில் ஏறு.
12.2.18
समिद्धो अग्न आहुत स नो माभ्यपक्रमीः ।
अत्रैव दीदिहि द्यवि ज्योक्च सूर्यं दृशे ॥ १२.२.१८ ॥
நன்கு எரிந்து, ஆகுதியால் நிறைந்த அக்னியே, நீ எங்களை விட்டு விலகாதே; இங்கேயே வானத்தில் ஒளிர்; சூரியனைக் காண நீண்ட காலம் (ஒளி கொடு).
12.2.19
सीसे मृड्ढ्वं नडे मृड्ढ्वमग्नौ संकसुके च यत् ।
अथो अव्यां रामायां शीर्षक्तिमुपबर्हणे ॥ १२.२.१९ ॥
ஈயத்தில் சுத்தமாகுங்கள், நாணலில் சுத்தமாகுங்கள், அக்னியில், சங்கசுகத்திலும் எது உள்ளதோ அதிலும் சுத்தமாகுங்கள்; பின் கம்பளியிலும், கருப்புத் துணியிலும், தலையணையிலும் தலைவலியை (சுத்தம் செய்யுங்கள்).
12.2.20
सीसे मलं सादयित्वा शीर्षक्तिमुपबर्हणे ।
अव्यामसिक्न्यां मृष्ट्वा शुद्धा भवत यज्ञियाः ॥ १२.२.२० ॥
ஈயத்தில் அழுக்கை வைத்து, தலையணையில் தலைவலியை; கம்பளியில், கருப்புக் கம்பளியில் சுத்தம் செய்து, யாகத்திற்கு தகுதியுடையவர்களாய்த் தூய்மையாகுங்கள்.
12.2.21
परं मृत्यो अनु परेहि पन्थां यस्त एष इतरो देवयानात् ।
चक्षुष्मते शृण्वते ते ब्रवीमीहेमे वीरा बहवो भवन्तु ॥ १२.२.२१ ॥
ஓ மரணமே, உன்னுடைய அந்தப் பாதையில் தேவயானத்திலிருந்து வேறான வழியில் தூரமாகப் போ. கண்ணுள்ளவனும் கேட்பவனுமான உனக்குச் சொல்கிறேன்: இங்கே இந்த வீரர்கள் பலராக இருக்கட்டும்.
12.2.22
इमे जीवा वि मृतैराववृत्रन्न् अभूद्भद्रा देवहूतिर्नो अद्य ।
प्राञ्चो अगाम नृतये हसाय सुवीरासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.२२ ॥
இந்த உயிருள்ளவர்கள் இறந்தவர்களிடமிருந்து விலகித் திரும்பினர்; இன்று தேவர்களின் அழைப்பு நமக்கு மங்கலமானது. நடனத்திற்கும் சிரிப்பிற்கும் முன்னேறினோம்; நல்ல வீரர்களுடன் சபையில் பேசுவோம்.
12.2.23
इमं जीवेभ्यः परिधिं दधामि मैषां नु गादपरो अर्थमेतम् ।
शतं जीवन्तः शरदः पुरूचीस्तिरो मृत्युं दधतां पर्वतेन ॥ १२.२.२३ ॥
உயிருள்ளவர்களுக்காக இந்த வேலியை நான் அமைக்கிறேன்; இவர்களில் யாரும் வேறு வழியில் செல்லட்டும். நூறு இலையுதிர்காலங்கள் வாழ்ந்து, பல ஆண்டுகள், அவர்கள் மரணத்தை மலையால் விலக்கி வைக்கட்டும்.
12.2.24
आ रोहतायुर्जरसं वृणाना अनुपूर्वं यतमाना यति स्थ ।
तान् वस्त्वष्टा सुजनिमा सजोषाः सर्वमायुर्नयतु जीवनाय ॥ १२.२.२४ ॥
ஆயுளைத் தேர்ந்தெடுத்து, முதுமை வரை ஏறுங்கள்; ஒன்றின் பின் ஒன்றாக முயன்று நீங்கள் செல்கிறீர்கள். அவர்களுக்கு த்வஷ்டா, நல்ல பிறப்பாளர், துணைவராய், வாழ்வுக்காக முழு ஆயுளையும் கொண்டு செல்லட்டும்.
12.2.25
यथाहान्यनुपूर्वं भवन्ति यथ र्तव ऋतुभिर्यन्ति साकम् ।
यथा न पूर्वमपरो जहात्येवा धातरायूंषि कल्पयैषाम् ॥ १२.२.२५ ॥
நாட்கள் வரிசையாக வருவது போல, பருவங்கள் பருவங்களுடன் சேர்ந்து செல்வது போல, பின்னது முந்தையதை விட்டுவிடாதபடி; அவ்வாறே, தாதாவே, இவர்களின் ஆயுள்களை ஒழுங்குபடுத்துங்கள்.
12.2.26
अश्मन्वती रीयते सं रभध्वं वीरयध्वं प्र तरता सखायः ।
अत्रा जहीत ये असन् दुरेवा अनमीवान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२६ ॥
கற்கள் நிறைந்த ஆறு ஓடுகிறது; ஒன்றாகப் பற்றுங்கள், வீரமாகச் செயல்படுங்கள், நண்பர்களே, கடந்து செல்லுங்கள். கெட்ட வழியில் செல்பவர்களை இங்கேயே விட்டுவிடுங்கள்; நோயற்றவர்களாய் வெற்றிகளை நோக்கி நாம் கடப்போம்.
12.2.27
उत्तिष्ठता प्र तरता सखायोऽश्मन्वती नदी स्यन्दत इयम् ।
अत्रा जहीत ये असन्न् अशिवाः शिवान्त्स्योनान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२७ ॥
எழுந்திருங்கள், நண்பர்களே, கடந்து செல்லுங்கள்; இந்தக் கற்கள் நிறைந்த ஆறு ஓடுகிறது. அசுபமானவர்களை இங்கேயே விட்டுவிடுங்கள்; சுபமானவர்களுடனும் இன்பமானவர்களுடனும் நாம் வெற்றிகளை நோக்கிக் கடப்போம்.
12.2.28
वैश्वदेवीं वर्चसा आ रभध्वं शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
अतिक्रामन्तो दुरिता पदानि शतं हिमाः सर्ववीरा मदेम ॥ १२.२.२८ ॥
அனைத்து தேவர்களுக்குரிய இந்த சக்தியை ஒளியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; தூய்மையும் பரிசுத்தமுமாகி, துன்பங்களின் பாதைகளைக் கடந்து, நூறு குளிர்காலங்கள் அனைத்து வீரர்களுடனும் மகிழ்வோமாக.
12.2.29
उदीचीनैः पथिभिर्वायुमद्भिरतिक्रामन्तोऽवरान् परेभिः ।
त्रिः सप्त कृत्व ऋषयः परेता मृत्युं प्रत्यौहन् पदयोपनेन ॥ १२.२.२९ ॥
வடக்கு நோக்கிய காற்று நிறைந்த வழிகளின் வழியாக, கீழ்நிலைகளைக் கடந்து, ஏழு முறை மூன்று முறை ரிஷிகள் அப்பால் சென்றனர்; பாதத்தால் மரணத்தை திருப்பி விரட்டினர்.
12.2.30
मृत्योः पदं योपयन्त एत द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः ।
आसीना मृत्युं नुदता सधस्थेऽथ जीवासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.३० ॥
மரணத்தின் அடியை தடுத்து, இந்த நீண்ட ஆயுளை மேலும் தாங்கி, ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து மரணத்தை விரட்டி, பின்னர் உயிருடன் இருந்து இங்கே சபையில் பேசுவோமாக.
12.2.31
इमा नारीरविधवाः सुपत्नीराञ्जनेन सर्पिषा सं स्पृशन्ताम् ।
अनश्रवो अनमीवाः सुरत्ना आ रोहन्तु जनयो योनिमग्रे ॥ १२.२.३१ ॥
இந்தப் பெண்கள் விதவையற்றவர்கள், நல்ல கணவர்களைக் கொண்டவர்கள்; மையுடனும் நெய்யுடனும் தங்களை தொடட்டும்; அழாதவர்களாக, நோயற்றவர்களாக, நல்ல அணிகலன்களுடன், பெண்கள் முதலில் வீட்டில் ஏறட்டும்.
12.2.32
व्याकरोमि हविषाहमेतौ तौ ब्रह्मणा व्यहं कल्पयामि ।
स्वधां पितृभ्यो अजरां कृणोमि दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.३२ ॥
நான் ஹவிஸால் இவ்விருவரையும் பிரிக்கிறேன், பிரம்மத்தால் அவ்விருவரையும் ஒழுங்குபடுத்துகிறேன்; பிதுர்களுக்கான ஸ்வதாவை அழியாததாக்குகிறேன்; நீண்ட ஆயுளால் இவர்களை ஒன்றாக இணைக்கிறேன்.
12.2.33
यो नो अग्निः पितरो हृत्स्वन्तराविवेशामृतो मर्त्येषु ।
मय्यहं तं परि गृह्णामि देवं मा सो अस्मान् द्विक्षत मा वयं तम् ॥ १२.२.३३ ॥
பிதாக்களே, நமது இதயங்களுக்குள் புகுந்த, மனிதர்களிடையே அழியாத அந்த அக்னியை நான் என்னுள் ஏற்கிறேன்; அந்த தேவன் நம்மை வெறுக்கட்டும்; நாமும் அவனை வெறுக்காதிருப்போம்.
12.2.34
अपावृत्य गार्हपत्यात्क्रव्यादा प्रेत दक्षिणा ।
प्रियं पितृभ्य आत्मने ब्रह्मभ्यः कृणुता प्रियम् ॥ १२.२.३४ ॥
இல்லற அக்னியிலிருந்து விலகி, ஊனுண்ணும் அரக்கர்களே, தெற்குத் திசையை நோக்கிச் செல்லுங்கள்; பிதாக்களுக்கும், உங்களுக்கும், பிராமணர்களுக்கும் பிரியமானதைச் செய்யுங்கள்.
12.2.35
द्विभागधनमादाय प्र क्षिणात्यवर्त्या ।
अग्निः पुत्रस्य ज्येष्ठस्य यः क्रव्यादनिराहितः ॥ १२.२.३५ ॥
ஊனுண்ணும் அரக்கன், அக்னியில் வைக்கப்படாதவன், இரண்டு பங்கு செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு வஞ்சனையால் அழிக்கிறான்; மூத்த மகனின் அக்னி (அவனைக் காக்கிறது).
12.2.36
यत्कृषते यद्वनुते यच्च वस्नेन विन्दते ।
सर्वं मर्त्यस्य तन् नास्ति क्रव्याच्चेदनिराहितः ॥ १२.२.३६ ॥
மனிதன் உழுவதும், வெல்வதும், விலை கொடுத்துப் பெறுவதுமான அனைத்தும் — ஊனுண்ணும் அரக்கன் அக்னியில் வைக்கப்படாதவனாக இருந்தால், அது மனிதனுடையதாக இருப்பதில்லை.
12.2.37
अयज्ञियो हतवर्चा भवति नैनेन हविरत्तवे ।
छिनत्ति कृष्या गोर्धनाद्यं क्रव्यादनुवर्तते ॥ १२.२.३७ ॥
அவன் யாகத்திற்குத் தகுதியற்றவனாகிறான், அவனது ஒளி அழிகிறது; இதனால் ஆகுதி உண்ணப்படுவதில்லை. ஊனுண்ணும் அரக்கன் பின்தொடரும் அவனை உழவிலிருந்தும் கால்நடைச் செல்வத்திலிருந்தும் துண்டிக்கிறான்.
12.2.38
मुहुर्गृध्यैः प्र वदत्यार्तिं मर्त्यो नीत्य ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.३८ ॥
மனிதன் பேராசை கொண்ட கழுகுகளுடன் மீண்டும் மீண்டும் துன்பத்தைப் பேசுகிறான்; ஆனால் ஊனுண்ணிகளை, அருகிலிருந்து அறிந்த அக்னி விரட்டி ஓட்டுகிறது.
12.2.39
ग्राह्या गृहाः सं सृज्यन्ते स्त्रिया यन् म्रियते पतिः ।
ब्रह्मैव विद्वान् एष्यो यः क्रव्यादं निरादधत् ॥ १२.२.३९ ॥
கணவன் இறக்கும்போது மனைவியால் வீடுகள் பிடிக்கப்பட்டு இணைக்கப்படுகின்றன; அறிந்த பிரம்மமே, இறைச்சி உண்ணும் நெருப்பை அப்புறப்படுத்தியவன் ஆவான்.
12.2.40
यद्रिप्रं शमलं चकृम यच्च दुष्कृतम् ।
आपो मा तस्माच्छुम्भन्त्वग्नेः संकसुकाच्च यत् ॥ १२.२.४० ॥
நாங்கள் செய்த குற்றம், அழுக்கு, தீச்செயல் எதுவோ, அதிலிருந்து நீர்கள் என்னைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும்; அக்னியின் சுடும் தீயிலிருந்தும் எது உள்ளதோ அதிலிருந்தும்.
12.2.41
ता अधरादुदीचीराववृत्रन् प्रजानैतीः पथिभिर्देवयानैः ।
पर्वतस्य वृषभस्याधि पृष्ठे नवाश्चरन्ति सरितः पुराणीः ॥ १२.२.४१ ॥
அவை கீழிருந்து மேல்நோக்கித் திரும்பின; தேவயான வழிகளில் செல்லும் வழியை அறிந்தவையாக; மலையின், காளையின் முதுகின் மேல் புதிதும் பழையதுமான நதிகள் சுற்றித் திரிகின்றன.
12.2.42
अग्ने अक्रव्यान् निः क्रव्यादं नुदा देवयजनं वह ॥ १२.२.४२ ॥
அக்னியே, இறைச்சி உண்ணாததாக, இறைச்சி உண்ணும் தீயைத் துரத்தி, தேவயஜனத்தை நோக்கி கொண்டுவா.
12.2.43
इमं क्रव्यादा विवेशायं क्रव्यादमन्वगात् ।
व्याघ्रौ कृत्वा नानानं तं हरामि शिवापरम् ॥ १२.२.४३ ॥
இவனுள் இறைச்சி உண்ணும் பெண் நுழைந்தாள்; இவன் இறைச்சி உண்ணும் பிசாசைப் பின்தொடர்ந்து வந்தான்; இரண்டு புலிகளாக்கி, பல வகையில் அவனைப் பறிக்கிறேன், சிவமான மற்றொருவனை.
12.2.44
अन्तर्धिर्देवानां परिधिर्मनुष्याणामग्निर्गार्हपत्य उभयान् अन्तरा श्रितः ॥ १२.२.४४ ॥
தேவர்களுக்கு அந்தர்தி, மனிதர்களுக்கு பரிதி; கார்ஹபத்ய அக்னி இருவருக்கும் இடையில் நிலைத்திருக்கிறது.
12.2.45
जीवानामायुः प्र तिर त्वमग्ने पितॄणां लोकमपि गच्छन्तु ये मृताः ।
सुगार्हपत्यो वितपन्न् अरातिमुषामुषां श्रेयसीं धेह्यस्मै ॥ १२.२.४५ ॥
அக்னியே, நீ உயிருள்ளவர்களின் ஆயுளை நீட்டு; இறந்தவர்கள் பித்ருக்களின் உலகத்தையும் அடையட்டும். நல்ல கார்ஹபத்ய அக்னியாக, பகைவனை எரித்து, ஒவ்வொரு விடியலிலும் இவனுக்கு சிறந்த நன்மையை வை.
12.2.46
सर्वान् अग्ने सहमानः सपत्नान् ऐषामूर्जं रयिमस्मासु धेहि ॥ १२.२.४६ ॥
அக்னியே, அனைத்துப் பகைவர்களையும் வென்று, இவர்களின் வலிமையையும் செல்வத்தையும் எங்களில் வை.
12.2.47
इममिन्द्रं वह्निं पप्रिमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
तेनाप हत शरुमापतन्तं तेन रुद्रस्य परि पातास्ताम् ॥ १२.२.४७ ॥
இந்த இந்திரனை, சுமப்பவனும் நிறைந்தவனுமானவனை, பற்றிக்கொள்ளுங்கள்; அவன் உங்களை துன்பத்தினின்றும் நிந்தையினின்றும் கடக்கச் செய்யட்டும். அவனாலேயே வரும் அம்பை விலக்குங்கள்; ருத்ரனின் காவலால் நீங்கள் இருவரும் காக்கப்படுங்கள்.
12.2.48
अनड्वाहं प्लवमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
आ रोहत सवितुर्नावमेतां षड्भिरुर्वीभिरमतिं तरेम ॥ १२.२.४८ ॥
இந்த எருதையும் படகையும் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்; அது உங்களை துன்பத்தினின்றும் நிந்தையினின்றும் வெளியேற்றட்டும். சவிதாவின் இப்படகில் ஏறுங்கள்; ஆறு பரந்த திசைகளுடன் துயரத்தைக் கடப்போம்.
12.2.49
अहोरात्रे अन्वेषि बिभ्रत्क्षेम्यस्तिष्ठन् प्रतरणः सुवीरः ।
अनातुरान्त्सुमनसस्तल्प बिभ्रज्ज्योगेव नः पुरुषगन्धिरेधि ॥ १२.२.४९ ॥
பகலையும் இரவையும் பின்தொடர்கிறாய்; பாதுகாப்பைத் தாங்கி, நிலைத்து, கடக்க வைப்பவனாய், நல்ல வீரர்களுடன்; நோயற்ற, மகிழ்ந்த மனம் கொண்டோரைப் படுக்கையில் ஏந்தி, நீண்ட காலம் எங்களுக்கு மனிதர்களின் நறுமணமாக இரு.
12.2.50
ते देवेभ्य आ वृश्चन्ते पापं जीवन्ति सर्वदा ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादश्व इवानुवपते नडम् ॥ १२.२.५० ॥
அவர்கள் தேவர்களிடமிருந்து பாவத்தை துண்டித்து என்றும் வாழ்கின்றனர். அக்னி அருகிலிருந்து ஊனுண்ணும் அரக்கர்களை, குதிரை நாணலை சிதறடிப்பது போல், சிதறடிக்கிறான்.
12.2.51
येऽश्रद्धा धनकाम्या क्रव्यादा समासते ।
ते वा अन्येषां कुम्भीं पर्यादधति सर्वदा ॥ १२.२.५१ ॥
நம்பிக்கையற்று செல்வ ஆசையால் ஊன் உண்ணும் அரக்கர்களைப் போல் கூடியிருப்பவர்கள், அவர்கள் எப்போதும் பிறரின் பானையைச் சுற்றி வைக்கிறார்கள்.
12.2.52
प्रेव पिपतिषति मनसा मुहुरा वर्तते पुनः ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.५२ ॥
மனதால் பறக்க விரும்புவது போல் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி வருகிறது; அருகிலுள்ள அக்னி, அறிந்தவராய், ஊன் உண்ணும் அரக்கர்களை விரட்டுகிறார்.
12.2.53
अविः कृष्णा भागधेयं पशूनां सीसं क्रव्यादपि चन्द्रं त आहुः ।
माषाः पिष्टा भागधेयं ते हव्यमरण्यान्या गह्वरं सचस्व ॥ १२.२.५३ ॥
கருப்பு ஆடு விலங்குகளின் பங்கு; ஈயமும் வெள்ளியும் ஊன் உண்பவனின் பங்கு என்கின்றனர். அரைத்த உளுந்து உனது பங்கும் அவியும்; காட்டு வாசியே, அடர்ந்த காட்டைச் சேர்.
12.2.54
इषीकां जरतीमिष्ट्वा तिल्पिञ्जं दण्डनं नडम् ।
तमिन्द्र इध्मं कृत्वा यमस्याग्निं निरादधौ ॥ १२.२.५४ ॥
காய்ந்த நாணற் தண்டு, எள்ளுத் தண்டு, கோல், நாணல் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து, அதை இந்திரன் விறகாக்கி யமனின் அக்னியில் வைத்தான்.
12.2.55
प्रत्यञ्चमर्कं प्रत्यर्पयित्वा प्रविद्वान् पन्थां वि ह्याविवेश ।
परामीषामसून् दिदेश दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.५५ ॥
எதிர்முகமான சுடரைத் திருப்பி அனுப்பி, அறிந்தவனாக அவன் வழியில் நுழைந்தான்; இவர்களின் உயிர்களை தொலைவில் அனுப்பினான்; நீண்ட ஆயுளுடன் இவர்களை விடுவிக்கிறேன்.