ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
नडमा रोह न ते अत्र लोक इदं सीसं भागधेयं त एहि ।
यो गोषु यक्ष्मः पुरुषेषु यक्ष्मस्तेन त्वं साकमधराङ्परेहि ॥ १२.२.१ ॥
ନଳ ଉପରେ ଚଢ଼ନାହିଁ; ଏ ଲୋକରେ ଏହି ସୀସା ତୁମ ଭାଗ, ଆସ। ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯକ୍ଷ୍ମା ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯକ୍ଷ୍ମା — ତା ସହିତ ତୁମେ ତଳକୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଅ।
12.2.2
अघशंसदुःशंसाभ्यां करेणानुकरेण च ।
यक्ष्मं च सर्वं तेनेतो मृत्युं च निरजामसि ॥ १२.२.२ ॥
ଅଘଶଂସ ଓ ଦୁଃଶଂସ ଦ୍ୱାରା, କରେଣ ଓ ଅନୁକରେଣ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଯକ୍ଷ୍ମା ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ତା ସହିତ ଏଠାରୁ ଆମେ ତଡ଼ି ଦେଉ।
12.2.3
निरितो मृत्युं निर्ऋतिं निररातिमजामसि ।
यो नो द्वेष्टि तमद्ध्यग्ने अक्रव्याद्यमु द्विष्मस्तमु ते प्र सुवामसि ॥ १२.२.३ ॥
ଏଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ, ନିର୍ଋତି, ନିରରାତିକୁ ଆମେ ତଡ଼ି ଦେଉ। ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେହି ଅକ୍ରବ୍ୟାଦକୁ ତୁମେ ଖାଇଦିଅ; ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ତାକୁ ଆମେ ତୁମ ଆଡ଼କୁ ପଠାଉ।
12.2.4
यद्यग्निः क्रव्याद्यदि वा व्याघ्र इमं गोष्ठं प्रविवेशान्योकाः ।
तं माषाज्यं कृत्वा प्र हिणोमि दूरं स गच्छत्वप्सुषदोऽप्यग्नीन् ॥ १२.२.४ ॥
ଅଗ୍ନି ଅକ୍ରବ୍ୟାଦ ହେଲେ, କିମ୍ବା ବାଘ ଏହି ଗୋଶାଳାରେ ଅନ୍ୟ ବାସସ୍ଥାନରୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ତାକୁ ମାଷ ଓ ଘିଅର ବଳି କରି ମୁଁ ଦୂରକୁ ପଠାଉଛି; ସେ ଜଳରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନିମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଉ।
12.2.5
यत्त्वा क्रुद्धाः प्रचक्रुर्मन्युना पुरुषे मृते ।
सुकल्पमग्ने तत्त्वया पुनस्त्वोद्दीपयामसि ॥ १२.२.५ ॥
କ୍ରୋଧରେ ସେମାନେ ମୃତ ପୁରୁଷରେ ତୁମକୁ କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଥିଲେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତାକୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସୁକଳ୍ପ କରୁ; ପୁଣି ତୁମକୁ ଆମେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ।
12.2.6
पुनस्त्वादित्या रुद्रा वसवः पुनर्ब्रह्मा वसुनीतिरग्ने ।
पुनस्त्वा ब्रह्मणस्पतिराधाद्दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ॥ १२.२.६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁଗଣ ତୁମକୁ ପୁନର୍ବାର ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ; ବସୁଙ୍କ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ବ୍ରହ୍ମା ତୁମକୁ ପୁନର୍ବାର ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ; ଶତ ଶରତ ଋତୁର ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ତୁମକୁ ପୁନର୍ବାର ରଖିଛନ୍ତି।
12.2.7
यो अग्निः क्रव्यात्प्रविवेश नो गृहमिमं पश्यन्न् इतरं जातवेदसम् ।
तं हरामि पितृयज्ञाय दूरं स घर्ममिन्धां परमे सधस्थे ॥ १२.२.७ ॥
ଆମ ଘରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ, ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦସକୁ ଦେଖି, ପିତୃଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୂରକୁ ନେଇଯାଉଛି; ସେ ପରମ ସ୍ଥାନରେ ଘର୍ମ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତୁ।
12.2.8
क्रव्यादमग्निं प्र हिणोमि दूरं यमराज्ञो गच्छतु रिप्रवाहः ।
इहायमितरो जातवेदा देवो देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १२.२.८ ॥
ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରକୁ ପଠାଉଛି; ଯମରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ସେ ମଳବାହକ ଯାଉ। ଏଠାରେ ଏହି ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦସ ଦେବ, ଜାଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହବ୍ୟ ବହନ କରୁ।
12.2.9
क्रव्यादमग्निमिषितो हरामि जनान् दृंहन्तं वज्रेण मृत्युम् ।
नि तं शास्मि गार्हपत्येन विद्वान् पितॄणां लोकेऽपि भागो अस्तु ॥ १२.२.९ ॥
ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ନେଇଯାଉଛି; ବଜ୍ରରେ ମାନବଙ୍କୁ ଆଘାତ କରୁଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ସେ। ଜାଣି ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ବଶ କରୁଛି; ପିତୃଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ତାର ଭାଗ ଥାଉ।
12.2.10
क्रव्यादमग्निं शशमानमुक्थ्यं प्र हिणोमि पथिभिः पितृयाणैः ।
मा देवयानैः पुनरा गा अत्रैवैधि पितृषु जागृहि त्वम् ॥ १२.२.१० ॥
ମାଂସଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ, ପ୍ରଶଂସନୀୟକୁ, ପିତୃଯାନର ପଥରେ ପଠାଉଛି; ଦେବଯାନରେ ସେ ପୁନର୍ବାର ନ ଆସୁ। ଏଠାରେ ହିଁ ରୁହ, ପିତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ।
12.2.11
समिन्धते संकसुकं स्वस्तये शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
जहाति रिप्रमत्येन एति समिद्धो अग्निः सुपुना पुनाति ॥ १२.२.११ ॥
କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ସେମାନେ ସଂକସୁକକୁ ଜାଳନ୍ତି; ଶୁଦ୍ଧ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପାବନ ହୋଇ। ମଳିନତାକୁ ସେ ତ୍ୟାଗ କରେ; ଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନି ଭଲ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧ କରେ।
12.2.12
देवो अग्निः संकसुको दिवस्पृष्ठान्यारुहत् ।
मुच्यमानो निरेणसोऽमोगस्मामशस्त्याः ॥ १२.२.१२ ॥
ଦେବ ଅଗ୍ନି ସଂକସୁକ ସ୍ୱର୍ଗର ପିଠିରେ ଚଢ଼ିଲା। ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ ହେଉ, ନିଷ୍ଫଳ ନ ହେଉଥିବା, ନିନ୍ଦିତ (ଅଭିଶାପ) ରୁ ମଧ୍ୟ।
12.2.13
अस्मिन् वयं संकसुके अग्नौ रिप्राणि मृज्महे ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १२.२.१३ ॥
ଏହି ସଂକସୁକ ଅଗ୍ନିରେ ଆମେ ଆମର ମଳିନତା ପୋଛିଦେଉ। ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛୁ; ସେ ଆମ ଆୟୁଷ ବଢ଼ାଉ।
12.2.14
संकसुको विकसुको निर्ऋथो यश्च निस्वरः ।
ते ते यक्ष्मं सवेदसो दूराद्दूरमनीनशन् ॥ १२.२.१४ ॥
ସଂକସୁକ, ବିକସୁକ, ନିର୍ଋଥ ଏବଂ ଯେ ନିଃସ୍ୱର, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମିଳି ତୁମ ଯକ୍ଷ୍ମା (କ୍ଷୟରୋଗ) କୁ ଦୂରରୁ ଦୂରକୁ ତଡ଼ନ୍ତୁ।
12.2.15
यो नो अश्वेषु वीरेषु यो नो गोष्वजाविषु ।
क्रव्यादं निर्णुदामसि यो अग्निर्जनयोपनः ॥ १२.२.१५ ॥
ଆମ ଘୋଡ଼ା, ବୀର, ଆମ ଗାଈ, ଛେଳି-ମେଷରେ ଥିବା ମାଂସଭକ୍ଷୀକୁ ଆମେ ବାହାର କରିଦେଉ; ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ପୀଡ଼ା ଦେଉଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ।
12.2.16
अन्येभ्यस्त्वा पुरुषेभ्यो गोभ्यो अश्वेभ्यस्त्वा ।
निः क्रव्यादं नुदामसि यो अग्निर्जीवितयोपनः ॥ १२.२.१६ ॥
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ମଣିଷ ପାଇଁ, ଗାଈ ପାଇଁ, ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ତୁମକୁ; ମାଂସଭକ୍ଷୀକୁ ଆମେ ବାହାର କରିଦେଉ; ଜୀବନ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମକୁ ପୀଡ଼ା ଦେଉଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ।
12.2.17
यस्मिन् देवा अमृजत यस्मिन् मनुष्या उत ।
तस्मिन् घृतस्तावो मृष्ट्वा त्वमग्ने दिवं रुह ॥ १२.२.१७ ॥
ଦେବତାମାନେ ଯାହାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାହାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ, ସେଥିରେ ଘୃତରେ ଭିଜା ସ୍ରୁବକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କର।
12.2.18
समिद्धो अग्न आहुत स नो माभ्यपक्रमीः ।
अत्रैव दीदिहि द्यवि ज्योक्च सूर्यं दृशे ॥ १२.२.१८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଓ ଆହୁତିରେ ତୃପ୍ତ ହୋଇ ଆମଠାରୁ ମୁହଁ ଫେରାଅ ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଆକାଶରେ ଝଲସ; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଦୀର୍ଘକାଳ (ଆମକୁ ଆଲୋକ ଦିଅ)।
12.2.19
सीसे मृड्ढ्वं नडे मृड्ढ्वमग्नौ संकसुके च यत् ।
अथो अव्यां रामायां शीर्षक्तिमुपबर्हणे ॥ १२.२.१९ ॥
ସୀସାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅ, ନଡ଼ରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅ, ଅଗ୍ନିରେ, ସଂକସୁକରେ ଯାହା ଅଛି ତାହାରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅ; ତା'ପରେ ଉଣାରେ, କଳା ବସ୍ତ୍ରରେ, ତକିଆରେ ମୁଣ୍ଡବ୍ୟଥା (ଶୁଦ୍ଧ କର)।
12.2.20
सीसे मलं सादयित्वा शीर्षक्तिमुपबर्हणे ।
अव्यामसिक्न्यां मृष्ट्वा शुद्धा भवत यज्ञियाः ॥ १२.२.२० ॥
ସୀସାରେ ମଳ ରଖି, ତକିଆରେ ମୁଣ୍ଡବ୍ୟଥା; ଉଣାରେ, କଳା ଉଣାରେ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଯଜ୍ଞୀୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅ।
12.2.21
परं मृत्यो अनु परेहि पन्थां यस्त एष इतरो देवयानात् ।
चक्षुष्मते शृण्वते ते ब्रवीमीहेमे वीरा बहवो भवन्तु ॥ १२.२.२१ ॥
ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ଦେବଯାନଠାରୁ ଭିନ୍ନ ତୁମ ସେହି ପଥରେ ଦୂରକୁ ଯାଅ। ଚକ୍ଷୁଷ୍ମାନ ଓ ଶୁଣନ୍ତାଙ୍କୁ ତୁମକୁ କହୁଛି: ଏଠାରେ ଏହି ବୀରମାନେ ବହୁତ ହେଉନ୍ତୁ।
12.2.22
इमे जीवा वि मृतैराववृत्रन्न् अभूद्भद्रा देवहूतिर्नो अद्य ।
प्राञ्चो अगाम नृतये हसाय सुवीरासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.२२ ॥
ଏହି ଜୀବିତମାନେ ମୃତମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଫେରିଛନ୍ତି; ଆଜି ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଲା। ନାଚ ଓ ହସ ପାଇଁ ଆମେ ଆଗକୁ ଗଲୁ; ଉତ୍ତମ ବୀରମାନଙ୍କ ସହିତ ସଭାରେ କଥା କହିବା।
12.2.23
इमं जीवेभ्यः परिधिं दधामि मैषां नु गादपरो अर्थमेतम् ।
शतं जीवन्तः शरदः पुरूचीस्तिरो मृत्युं दधतां पर्वतेन ॥ १२.२.२३ ॥
ଜୀବିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ବେଡ଼ା ରଖେ; ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଅନ୍ୟ ପଥକୁ ନ ଯାଆନ୍ତୁ। ଶହେ ଶରତ୍ ବଞ୍ଚି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଦୂରରେ ରଖନ୍ତୁ।
12.2.24
आ रोहतायुर्जरसं वृणाना अनुपूर्वं यतमाना यति स्थ ।
तान् वस्त्वष्टा सुजनिमा सजोषाः सर्वमायुर्नयतु जीवनाय ॥ १२.२.२४ ॥
ଆୟୁଷ ବାଛି, ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆରୋହଣ କର; ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଚେଷ୍ଟା କରି ତୁମେ ଯାଉଛ। ତ୍ୱଷ୍ଟା, ସୁଜନିମା, ସହାୟ ହୋଇ, ଜୀବନ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁଷ ଆଣନ୍ତୁ।
12.2.25
यथाहान्यनुपूर्वं भवन्ति यथ र्तव ऋतुभिर्यन्ति साकम् ।
यथा न पूर्वमपरो जहात्येवा धातरायूंषि कल्पयैषाम् ॥ १२.२.२५ ॥
ଦିନ ଯେପରି କ୍ରମରେ ଆସନ୍ତି, ଋତୁ ଯେପରି ଋତୁ ସହ ଚାଲନ୍ତି, ଯେପରି ପଛ ପୂର୍ବକୁ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ; ସେହିପରି, ହେ ଧାତା, ଏମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ ସଜାଡ଼।
12.2.26
अश्मन्वती रीयते सं रभध्वं वीरयध्वं प्र तरता सखायः ।
अत्रा जहीत ये असन् दुरेवा अनमीवान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२६ ॥
ପଥରିଆ ନଦୀ ବହୁଛି; ଏକାଠି ଧର, ବୀର ପରି ଆଚରଣ କର, ହେ ସଖାମାନେ, ପାର ହୁଅ। ଯେଉଁମାନେ କୁପଥଗାମୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଛାଡ଼; ରୋଗରହିତ ହୋଇ ଆମେ ପୁରସ୍କାର ଆଡ଼କୁ ପାର ହେବା।
12.2.27
उत्तिष्ठता प्र तरता सखायोऽश्मन्वती नदी स्यन्दत इयम् ।
अत्रा जहीत ये असन्न् अशिवाः शिवान्त्स्योनान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२७ ॥
ଉଠ, ହେ ସଖାମାନେ, ପାର ହୁଅ; ଏହି ପଥରିଆ ନଦୀ ବହୁଛି। ଅଶୁଭମାନଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଛାଡ଼; ଶୁଭ ଓ ସୁଖଦାୟୀମାନଙ୍କ ସହ ଆମେ ପୁରସ୍କାର ଆଡ଼କୁ ପାର ହେବା।
12.2.28
वैश्वदेवीं वर्चसा आ रभध्वं शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
अतिक्रामन्तो दुरिता पदानि शतं हिमाः सर्ववीरा मदेम ॥ १२.२.२८ ॥
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ତେଜ ସହିତ ଗ୍ରହଣ କର; ଶୁଦ୍ଧ, ପବିତ୍ର ଓ ପାବକ ହୋଇ, ବିପଦର ପଥ ପାର ହୋଇ, ଶହେ ଶୀତଋତୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ବୀରଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
12.2.29
उदीचीनैः पथिभिर्वायुमद्भिरतिक्रामन्तोऽवरान् परेभिः ।
त्रिः सप्त कृत्व ऋषयः परेता मृत्युं प्रत्यौहन् पदयोपनेन ॥ १२.२.२९ ॥
ଉତ୍ତର ଦିଗର ପବନଯୁକ୍ତ ପଥରେ, ତଳର ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସାତ ଥର ତିନି ଥର ଋଷିମାନେ ପାରିକୁ ଗଲେ; ପାଦରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପଛକୁ ଠେଲିଦେଲେ।
12.2.30
मृत्योः पदं योपयन्त एत द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः ।
आसीना मृत्युं नुदता सधस्थेऽथ जीवासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.३० ॥
ମୃତ୍ୟୁର ପାଦକୁ ରୋକି, ଏହି ଦୀର୍ଘାୟୁକୁ ଅଧିକ ଧାରଣ କରି, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବସି ମୃତ୍ୟୁକୁ ତଡ଼ି, ତାପରେ ଜୀବିତ ରହି ଏଠାରେ ସଭାରେ କହିବା।
12.2.31
इमा नारीरविधवाः सुपत्नीराञ्जनेन सर्पिषा सं स्पृशन्ताम् ।
अनश्रवो अनमीवाः सुरत्ना आ रोहन्तु जनयो योनिमग्रे ॥ १२.२.३१ ॥
ଏହି ନାରୀମାନେ ବିଧବା ନ ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାମୀଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଅଞ୍ଜନ ଓ ଘିଅରେ ନିଜକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତୁ; ଅଶ୍ରୁହୀନ, ରୋଗହୀନ, ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାରଯୁକ୍ତ, ମାତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ଘରେ ଚଢ଼ନ୍ତୁ।
12.2.32
व्याकरोमि हविषाहमेतौ तौ ब्रह्मणा व्यहं कल्पयामि ।
स्वधां पितृभ्यो अजरां कृणोमि दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.३२ ॥
ମୁଁ ହବିଷ୍ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପୃଥକ କରେ, ବ୍ରହ୍ମ (ମନ୍ତ୍ର) ଦ୍ୱାରା ସେହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରେ; ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱଧାକୁ ଅଜର କରେ; ଦୀର୍ଘାୟୁ ସହ ଏମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରେ।
12.2.33
यो नो अग्निः पितरो हृत्स्वन्तराविवेशामृतो मर्त्येषु ।
मय्यहं तं परि गृह्णामि देवं मा सो अस्मान् द्विक्षत मा वयं तम् ॥ १२.२.३३ ॥
ହେ ପିତୃଗଣ, ଆମ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା, ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମର ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି, ସେହି ଦେବତାକୁ ମୁଁ ମୋ ଭିତରେ ଗ୍ରହଣ କରେ; ସେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ ନ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ ନ କରୁ।
12.2.34
अपावृत्य गार्हपत्यात्क्रव्यादा प्रेत दक्षिणा ।
प्रियं पितृभ्य आत्मने ब्रह्मभ्यः कृणुता प्रियम् ॥ १२.२.३४ ॥
ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଇ, ହେ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସଗଣ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଯାଅ; ପିତୃଗଣ, ନିଜ ପାଇଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
12.2.35
द्विभागधनमादाय प्र क्षिणात्यवर्त्या ।
अग्निः पुत्रस्य ज्येष्ठस्य यः क्रव्यादनिराहितः ॥ १२.२.३५ ॥
ଯେଉଁ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସ ଅଗ୍ନିରେ ସ୍ଥାପିତ ନୁହେଁ, ସେ ଦୁଇ ଭାଗର ଧନ ନେଇ ଛଳରେ ନଷ୍ଟ କରେ; ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରର ଅଗ୍ନି (ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରେ)।
12.2.36
यत्कृषते यद्वनुते यच्च वस्नेन विन्दते ।
सर्वं मर्त्यस्य तन् नास्ति क्रव्याच्चेदनिराहितः ॥ १२.२.३६ ॥
ମନୁଷ୍ୟ ଯାହା ଚାଷ କରେ, ଯାହା ଜିତେ, ଏବଂ ଯାହା ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ ପାଏ — ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସ ଅଗ୍ନିରେ ସ୍ଥାପିତ ନ ହେଲେ, ତାହା ସବୁ ମର୍ତ୍ୟର ରହେ ନାହିଁ।
12.2.37
अयज्ञियो हतवर्चा भवति नैनेन हविरत्तवे ।
छिनत्ति कृष्या गोर्धनाद्यं क्रव्यादनुवर्तते ॥ १२.२.३७ ॥
ସେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ତାହାର ତେଜ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଏହାଦ୍ୱାରା ହବି ଭୋଜନ କରାଯାଏ ନାହିଁ। ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସ ଯାହାର ପଛେ ଲାଗେ, ତାହାକୁ ଚାଷ ଓ ଗୋଧନରୁ କାଟି ଦିଏ।
12.2.38
मुहुर्गृध्यैः प्र वदत्यार्तिं मर्त्यो नीत्य ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.३८ ॥
ମର୍ତ୍ୟ ଲୋଭୀ ଗିଧଙ୍କ ସହିତ ବାରମ୍ବାର ଯନ୍ତ୍ରଣାର କଥା କହେ; କିନ୍ତୁ ମାଂସଭୋଜୀମାନଙ୍କୁ, ନିକଟରୁ ଜାଣୁଥିବା ଅଗ୍ନି ଦୂରେଇ ଦିଏ।
12.2.39
ग्राह्या गृहाः सं सृज्यन्ते स्त्रिया यन् म्रियते पतिः ।
ब्रह्मैव विद्वान् एष्यो यः क्रव्यादं निरादधत् ॥ १२.२.३९ ॥
ସ୍ବାମୀ ମରିବା ସମୟରେ ସ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଗୃହସବୁ ଗ୍ରହଣରେ ବନ୍ଧା ହୁଅନ୍ତି; କ୍ରବ୍ୟାଦକୁ ଦୂରରେ ରଖୁଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରହ୍ମ ହିଁ।
12.2.40
यद्रिप्रं शमलं चकृम यच्च दुष्कृतम् ।
आपो मा तस्माच्छुम्भन्त्वग्नेः संकसुकाच्च यत् ॥ १२.२.४० ॥
ଆମେ ଯାହା ମଳିନତା, କଳଙ୍କ ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛୁ, ତାହାରୁ ଜଳସବୁ ମୋତେ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନିର ସଂକସୁକରୁ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଅଛି ତାହାରୁ।
12.2.41
ता अधरादुदीचीराववृत्रन् प्रजानैतीः पथिभिर्देवयानैः ।
पर्वतस्य वृषभस्याधि पृष्ठे नवाश्चरन्ति सरितः पुराणीः ॥ १२.२.४१ ॥
ସେମାନେ ତଳରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଫେରିଲେ; ଦେବଯାନ ପଥରେ ରାସ୍ତା ଜାଣି ଗତି କରନ୍ତି; ପର୍ବତ ଓ ବୃଷଭର ପିଠିରେ ନୂଆ ଓ ପୁରୁଣା ନଦୀସବୁ ବିଚରଣ କରନ୍ତି।
12.2.42
अग्ने अक्रव्यान् निः क्रव्यादं नुदा देवयजनं वह ॥ १२.२.४२ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ମାଂସଭୋଜୀ ନ ହୋଇ ତୁମେ କ୍ରବ୍ୟାଦକୁ ବାହାର କରି ଦେବଯଜନକୁ ଆଣ।
12.2.43
इमं क्रव्यादा विवेशायं क्रव्यादमन्वगात् ।
व्याघ्रौ कृत्वा नानानं तं हरामि शिवापरम् ॥ १२.२.४३ ॥
ଏହି ଲୋକ ଭିତରେ ମାଂସଭୋଜିନୀ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଏ କ୍ରବ୍ୟାଦର ପଛେ ଆସିଲା; ଦୁଇ ବାଘ କରି, ନାନା ପ୍ରକାରେ ତାକୁ ମୁଁ ହରଣ କରେ, ଶୁଭ ଅନ୍ୟକୁ।
12.2.44
अन्तर्धिर्देवानां परिधिर्मनुष्याणामग्निर्गार्हपत्य उभयान् अन्तरा श्रितः ॥ १२.२.४४ ॥
ଦେବତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ଧି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ପରିଧି; ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ।
12.2.45
जीवानामायुः प्र तिर त्वमग्ने पितॄणां लोकमपि गच्छन्तु ये मृताः ।
सुगार्हपत्यो वितपन्न् अरातिमुषामुषां श्रेयसीं धेह्यस्मै ॥ १२.२.४५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଜୀବିତମାନଙ୍କର ଆୟୁ ବଢ଼ାଅ; ମୃତମାନେ ପିତୃଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଆନ୍ତୁ। ଉତ୍ତମ ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ହୋଇ ଶତ୍ରୁକୁ ଦହନ କର, ପ୍ରତି ଉଷାରେ ଏହାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଲ୍ୟାଣ ସ୍ଥାପନ କର।
12.2.46
सर्वान् अग्ने सहमानः सपत्नान् ऐषामूर्जं रयिमस्मासु धेहि ॥ १२.२.४६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି, ସେମାନଙ୍କ ବଳ ଓ ଧନ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କର।
12.2.47
इममिन्द्रं वह्निं पप्रिमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
तेनाप हत शरुमापतन्तं तेन रुद्रस्य परि पातास्ताम् ॥ १२.२.४७ ॥
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ବାହକ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଧର; ସେ ତୁମକୁ ଦୁରିତ ଓ ନିନ୍ଦନୀୟ ଅପରାଧରୁ ପାର କରନ୍ତୁ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା ବାଣକୁ ଦୂର କର; ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ତୁମେ ଦୁହେଁ ରକ୍ଷିତ ହୁଅ।
12.2.48
अनड्वाहं प्लवमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
आ रोहत सवितुर्नावमेतां षड्भिरुर्वीभिरमतिं तरेम ॥ १२.२.४८ ॥
ଏହି ବୃଷ ଓ ନୌକାକୁ ଧର; ସେ ତୁମକୁ ଦୁରିତ ଓ ନିନ୍ଦନୀୟ ଅପରାଧରୁ ବାହାର କରୁ। ସବିତାଙ୍କ ଏହି ନୌକାରେ ଆରୋହଣ କର; ଛଅ ବିଶାଳ ଦିଗ ସହିତ ଆମେ ସଙ୍କଟ ପାର ହେଉ।
12.2.49
अहोरात्रे अन्वेषि बिभ्रत्क्षेम्यस्तिष्ठन् प्रतरणः सुवीरः ।
अनातुरान्त्सुमनसस्तल्प बिभ्रज्ज्योगेव नः पुरुषगन्धिरेधि ॥ १२.२.४९ ॥
ଦିନ ଓ ରାତ୍ରିର ପଛେ ତୁମେ ଯାଉଛ; କ୍ଷେମ ଧାରଣ କରି, ସ୍ଥିର ରହି, ପାର କରାଉଥିବା, ଉତ୍ତମ ବୀରମାନଙ୍କ ସହିତ; ରୋଗରହିତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନମନା ଲୋକଙ୍କୁ ଶଯ୍ୟାରେ ଧାରଣ କରି, ଦୀର୍ଘକାଳ ଆମ ପାଇଁ ମାନବ-ସୁଗନ୍ଧ ହୁଅ।
12.2.50
ते देवेभ्य आ वृश्चन्ते पापं जीवन्ति सर्वदा ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादश्व इवानुवपते नडम् ॥ १२.२.५० ॥
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କଠାରୁ ପାପ କାଟନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ଜୀବିତ ରହନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ନିକଟରୁ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ, ଘୋଡ଼ା ଯେପରି ନଳକୁ ବିଖେରେ, ସେପରି ବିଖେରେ।
12.2.51
येऽश्रद्धा धनकाम्या क्रव्यादा समासते ।
ते वा अन्येषां कुम्भीं पर्यादधति सर्वदा ॥ १२.२.५१ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାହୀନ, ଧନକାମନାରେ ମାଂସଭକ୍ଷୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ପରି ଏକତ୍ର ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବଦା ଅନ୍ୟଙ୍କ ହାଣ୍ଡିକୁ ଚାରିପାଶରେ ରଖନ୍ତି।
12.2.52
प्रेव पिपतिषति मनसा मुहुरा वर्तते पुनः ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.५२ ॥
ମନ ସହିତ ଉଡ଼ିଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ବାରମ୍ବାର ଫେରିଆସେ; ନିକଟସ୍ଥ ଅଗ୍ନି, ସବୁ ଜାଣି, ମାଂସଭକ୍ଷୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ତଡ଼ି ଦିଏ।
12.2.53
अविः कृष्णा भागधेयं पशूनां सीसं क्रव्यादपि चन्द्रं त आहुः ।
माषाः पिष्टा भागधेयं ते हव्यमरण्यान्या गह्वरं सचस्व ॥ १२.२.५३ ॥
କଳା ମେଣ୍ଢା ପଶୁମାନଙ୍କର ଅଂଶ; ସୀସା ଓ ରୂପା ମଧ୍ୟ ମାଂସଭକ୍ଷୀଙ୍କ ଅଂଶ ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ପେଷା ମାଷ ତୁମର ଅଂଶ ଓ ହବି; ହେ ଅରଣ୍ୟବାସିନୀ, ଘନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଅ।
12.2.54
इषीकां जरतीमिष्ट्वा तिल्पिञ्जं दण्डनं नडम् ।
तमिन्द्र इध्मं कृत्वा यमस्याग्निं निरादधौ ॥ १२.२.५४ ॥
ଶୁଖିଲା ନଳ-ଶଳା, ତିଳ-ଡାଳ, ଦଣ୍ଡ ଓ ନଳ ଆହୁତି ଦେଇ, ତାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସମିଧ କରି ଯମଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ରଖିଲେ।
12.2.55
प्रत्यञ्चमर्कं प्रत्यर्पयित्वा प्रविद्वान् पन्थां वि ह्याविवेश ।
परामीषामसून् दिदेश दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.५५ ॥
ବିପରୀତ ମୁଖ ଜ୍ୱାଳାକୁ ଫେରାଇ ପଠାଇ, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ସେ ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଦୂରକୁ ପଠାଇଲେ; ଦୀର୍ଘାୟୁ ସହିତ ଏମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି।