Atharvaveda · Sūkta 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
नडमा रोह न ते अत्र लोक इदं सीसं भागधेयं त एहि ।
यो गोषु यक्ष्मः पुरुषेषु यक्ष्मस्तेन त्वं साकमधराङ्परेहि ॥ १२.२.१ ॥
No subas a la caña; aquí en este mundo está este plomo como tu porción, ven. La consunción que hay entre las vacas y la consunción entre los hombres: con ella, vete lejos hacia abajo.
12.2.2
अघशंसदुःशंसाभ्यां करेणानुकरेण च ।
यक्ष्मं च सर्वं तेनेतो मृत्युं च निरजामसि ॥ १२.२.२ ॥
Por medio de Aghaśaṃsa y Duḥśaṃsa, por medio de Kareṇa y Anukareṇa, toda la consunción junto con ella, y también la muerte, los expulsamos de aquí.
12.2.3
निरितो मृत्युं निर्ऋतिं निररातिमजामसि ।
यो नो द्वेष्टि तमद्ध्यग्ने अक्रव्याद्यमु द्विष्मस्तमु ते प्र सुवामसि ॥ १२.२.३ ॥
De aquí expulsamos la muerte, la ruina y la mala voluntad. Al que nos odia, oh Agni, devóralo, el devorador de carne; al que odiamos, a ése te lo enviamos.
12.2.4
यद्यग्निः क्रव्याद्यदि वा व्याघ्र इमं गोष्ठं प्रविवेशान्योकाः ।
तं माषाज्यं कृत्वा प्र हिणोमि दूरं स गच्छत्वप्सुषदोऽप्यग्नीन् ॥ १२.२.४ ॥
Si es Agni el devorador de carne, o si un tigre ha entrado en este establo desde otra morada, hecho ofrenda de judías y mantequilla clarificada lo envío lejos; que vaya incluso a los fuegos que habitan en las aguas.
12.2.5
यत्त्वा क्रुद्धाः प्रचक्रुर्मन्युना पुरुषे मृते ।
सुकल्पमग्ने तत्त्वया पुनस्त्वोद्दीपयामसि ॥ १२.२.५ ॥
Cuando los iracundos te encendieron con furia en el hombre muerto, oh Agni, eso lo hacemos bien ordenado por ti; de nuevo te encendemos.
12.2.6
पुनस्त्वादित्या रुद्रा वसवः पुनर्ब्रह्मा वसुनीतिरग्ने ।
पुनस्त्वा ब्रह्मणस्पतिराधाद्दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ॥ १२.२.६ ॥
Oh Agni, que los Ādityas, los Rudras y los Vasus te restablezcan; que Brahmā, guía de los Vasus, te restablezca; Brahmaṇaspati te ha colocado de nuevo para una vida larga, de cien otoños.
12.2.7
यो अग्निः क्रव्यात्प्रविवेश नो गृहमिमं पश्यन्न् इतरं जातवेदसम् ।
तं हरामि पितृयज्ञाय दूरं स घर्ममिन्धां परमे सधस्थे ॥ १२.२.७ ॥
Al Agni devorador de carne que entró en nuestra casa, mientras miro al otro Jātavedas, lo llevo lejos para la ofrenda a los antepasados; que encienda el calor en la morada más alta.
12.2.8
क्रव्यादमग्निं प्र हिणोमि दूरं यमराज्ञो गच्छतु रिप्रवाहः ।
इहायमितरो जातवेदा देवो देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १२.२.८ ॥
Envío lejos al Agni devorador de carne; que aquel portador de impureza vaya al rey Yama. Aquí, que este otro Jātavedas, dios que sabe, lleve la ofrenda a los dioses.
12.2.9
क्रव्यादमग्निमिषितो हरामि जनान् दृंहन्तं वज्रेण मृत्युम् ।
नि तं शास्मि गार्हपत्येन विद्वान् पितॄणां लोकेऽपि भागो अस्तु ॥ १२.२.९ ॥
Enviado, me llevo al Agni devorador de carne, esa muerte que golpea a la gente con el rayo; sabiendo, lo domino con el fuego del cabeza de familia; que también tenga una parte en el mundo de los antepasados.
12.2.10
क्रव्यादमग्निं शशमानमुक्थ्यं प्र हिणोमि पथिभिः पितृयाणैः ।
मा देवयानैः पुनरा गा अत्रैवैधि पितृषु जागृहि त्वम् ॥ १२.२.१० ॥
Envío al Agni devorador de carne, el digno de alabanza, por los caminos de los padres; que no vuelva por los caminos de los dioses. Quédate aquí y vela entre los antepasados.
12.2.11
समिन्धते संकसुकं स्वस्तये शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
जहाति रिप्रमत्येन एति समिद्धो अग्निः सुपुना पुनाति ॥ १२.२.११ ॥
Para el bienestar encienden al Saṃkasuka; siendo puros, brillantes y purificadores. Él abandona la impureza por el ir-más-allá; el fuego encendido purifica bien.
12.2.12
देवो अग्निः संकसुको दिवस्पृष्ठान्यारुहत् ।
मुच्यमानो निरेणसोऽमोगस्मामशस्त्याः ॥ १२.२.१२ ॥
El dios Agni Saṃkasuka subió al lomo del cielo, liberado del pecado, de lo no infructuoso y de lo vituperable (maldición).
12.2.13
अस्मिन् वयं संकसुके अग्नौ रिप्राणि मृज्महे ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १२.२.१३ ॥
En este fuego Saṃkasuka nos limpiamos nuestras impurezas. Habiéndonos vuelto aptos para el sacrificio y puros, que alargue nuestra vida.
12.2.14
संकसुको विकसुको निर्ऋथो यश्च निस्वरः ।
ते ते यक्ष्मं सवेदसो दूराद्दूरमनीनशन् ॥ १२.२.१४ ॥
Saṃkasuka, Vikasuka, Nirṛtha y quien es el sin voz: que todos juntos expulsen tu yakṣma (consunción) lejos, muy lejos.
12.2.15
यो नो अश्वेषु वीरेषु यो नो गोष्वजाविषु ।
क्रव्यादं निर्णुदामसि यो अग्निर्जनयोपनः ॥ १२.२.१५ ॥
Expulsamos al devorador de carne que está entre nuestros caballos, entre nuestros hombres, entre nuestro ganado, cabras y ovejas: el fuego que nos daña a través de la gente.
12.2.16
अन्येभ्यस्त्वा पुरुषेभ्यो गोभ्यो अश्वेभ्यस्त्वा ।
निः क्रव्यादं नुदामसि यो अग्निर्जीवितयोपनः ॥ १२.२.१६ ॥
Para otros, para los hombres, para las vacas, para los caballos: a ti, devorador de carne, te expulsamos; el fuego que nos daña a lo largo de la vida.
12.2.17
यस्मिन् देवा अमृजत यस्मिन् मनुष्या उत ।
तस्मिन् घृतस्तावो मृष्ट्वा त्वमग्ने दिवं रुह ॥ १२.२.१७ ॥
En aquello en que los dioses y en que los hombres se purificaron, habiendo limpiado allí el cucharón empapado en ghee, ¡oh Agni, asciende al cielo!
12.2.18
समिद्धो अग्न आहुत स नो माभ्यपक्रमीः ।
अत्रैव दीदिहि द्यवि ज्योक्च सूर्यं दृशे ॥ १२.२.१८ ॥
¡Oh Agni, bien encendido y saciado con la ofrenda, no te apartes de nosotros; brilla aquí en el cielo, y por largo tiempo, para que veamos el sol!
12.2.19
सीसे मृड्ढ्वं नडे मृड्ढ्वमग्नौ संकसुके च यत् ।
अथो अव्यां रामायां शीर्षक्तिमुपबर्हणे ॥ १२.२.१९ ॥
Purifícate en el plomo, purifícate en la caña, en el fuego, y en lo que está en el colador; luego, en la lana, en el paño negro y en la almohada, purifica la dolencia de la cabeza.
12.2.20
सीसे मलं सादयित्वा शीर्षक्तिमुपबर्हणे ।
अव्यामसिक्न्यां मृष्ट्वा शुद्धा भवत यज्ञियाः ॥ १२.२.२० ॥
Habiendo puesto la impureza en el plomo y la dolencia de la cabeza en la almohada, y purificándoos en la lana y la lana negra, volveos puros y dignos del sacrificio.
12.2.21
परं मृत्यो अनु परेहि पन्थां यस्त एष इतरो देवयानात् ।
चक्षुष्मते शृण्वते ते ब्रवीमीहेमे वीरा बहवो भवन्तु ॥ १२.२.२१ ॥
¡Oh Muerte, aléjate por tu camino, que es distinto del camino de los dioses! Te digo, tú que ves y oyes: que aquí haya muchos de estos héroes.
12.2.22
इमे जीवा वि मृतैराववृत्रन्न् अभूद्भद्रा देवहूतिर्नो अद्य ।
प्राञ्चो अगाम नृतये हसाय सुवीरासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.२२ ॥
Estos vivos se han apartado de los muertos y han vuelto; hoy la invocación de los dioses se ha vuelto auspiciosa para nosotros. Hemos avanzado para la danza y la risa; con buenos héroes, hablemos en la asamblea.
12.2.23
इमं जीवेभ्यः परिधिं दधामि मैषां नु गादपरो अर्थमेतम् ।
शतं जीवन्तः शरदः पुरूचीस्तिरो मृत्युं दधतां पर्वतेन ॥ १२.२.२३ ॥
Para los vivos coloco este cerco; que ninguno de ellos siga otro camino. Viviendo cien otoños, muchos años, que aparten la muerte con la montaña.
12.2.24
आ रोहतायुर्जरसं वृणाना अनुपूर्वं यतमाना यति स्थ ।
तान् वस्त्वष्टा सुजनिमा सजोषाः सर्वमायुर्नयतु जीवनाय ॥ १२.२.२४ ॥
Eligiendo la vida, subid hasta la vejez; esforzándoos uno tras otro, vais. Que Tvaṣṭṛ, el buen progenitor, favorable, les conduzca toda la vida para vivir.
12.2.25
यथाहान्यनुपूर्वं भवन्ति यथ र्तव ऋतुभिर्यन्ति साकम् ।
यथा न पूर्वमपरो जहात्येवा धातरायूंषि कल्पयैषाम् ॥ १२.२.२५ ॥
Como los días vienen en sucesión, como las estaciones van juntas con las estaciones, de modo que lo posterior no abandona lo anterior; así, oh Dhātṛ, dispón sus vidas.
12.2.26
अश्मन्वती रीयते सं रभध्वं वीरयध्वं प्र तरता सखायः ।
अत्रा जहीत ये असन् दुरेवा अनमीवान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२६ ॥
El río pedregoso fluye; agarraos juntos, obrad como héroes, amigos, cruzad. Aquí abandonad a los de mal camino, para que, libres de enfermedad, crucemos hacia los premios.
12.2.27
उत्तिष्ठता प्र तरता सखायोऽश्मन्वती नदी स्यन्दत इयम् ।
अत्रा जहीत ये असन्न् अशिवाः शिवान्त्स्योनान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२७ ॥
Levantaos, amigos, cruzad; este río pedregoso fluye. Aquí abandonad a los inauspiciosos, y con los auspiciosos y cómodos crucemos hacia los premios.
12.2.28
वैश्वदेवीं वर्चसा आ रभध्वं शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
अतिक्रामन्तो दुरिता पदानि शतं हिमाः सर्ववीरा मदेम ॥ १२.२.२८ ॥
Tomad con brillo este poder perteneciente a todos los dioses; siendo puros, limpios y purificadores, cruzando los caminos de la adversidad, que nos regocijemos cien inviernos con todos nuestros héroes.
12.2.29
उदीचीनैः पथिभिर्वायुमद्भिरतिक्रामन्तोऽवरान् परेभिः ।
त्रिः सप्त कृत्व ऋषयः परेता मृत्युं प्रत्यौहन् पदयोपनेन ॥ १२.२.२९ ॥
Por los caminos del norte con vientos, cruzando más allá de los inferiores, siete veces tres los videntes pasaron al otro lado; con el pie rechazaron a la Muerte.
12.2.30
मृत्योः पदं योपयन्त एत द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः ।
आसीना मृत्युं नुदता सधस्थेऽथ जीवासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.३० ॥
Bloqueando el paso de la Muerte, sosteniendo esta vida más larga aún más, sentados en el mismo lugar y alejando a la Muerte, entonces, viviendo, hablemos aquí en la asamblea.
12.2.31
इमा नारीरविधवाः सुपत्नीराञ्जनेन सर्पिषा सं स्पृशन्ताम् ।
अनश्रवो अनमीवाः सुरत्ना आ रोहन्तु जनयो योनिमग्रे ॥ १२.२.३१ ॥
Estas mujeres, no viudas, con buenos esposos, que se toquen con ungüento y mantequilla clarificada; sin llanto, libres de enfermedad, con buenas joyas, que las madres suban primero a la casa.
12.2.32
व्याकरोमि हविषाहमेतौ तौ ब्रह्मणा व्यहं कल्पयामि ।
स्वधां पितृभ्यो अजरां कृणोमि दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.३२ ॥
Con la oblación separo a estos dos; con la palabra sagrada dispongo a aquellos dos; hago que la ofrenda svadhā sea imperecedera para los padres; con larga vida reúno a estos.
12.2.33
यो नो अग्निः पितरो हृत्स्वन्तराविवेशामृतो मर्त्येषु ।
मय्यहं तं परि गृह्णामि देवं मा सो अस्मान् द्विक्षत मा वयं तम् ॥ १२.२.३३ ॥
Oh padres, el Agni que ha entrado en nuestros corazones, inmortal entre los mortales: a ese dios lo tomo dentro de mí. Que no nos odie, y que nosotros no lo odiemos.
12.2.34
अपावृत्य गार्हपत्यात्क्रव्यादा प्रेत दक्षिणा ।
प्रियं पितृभ्य आत्मने ब्रह्मभ्यः कृणुता प्रियम् ॥ १२.२.३४ ॥
Apartándoos del fuego doméstico (gārhapatya), id hacia el sur, oh demonios devoradores de carne; haced lo querido para los padres, para uno mismo y para los sacerdotes.
12.2.35
द्विभागधनमादाय प्र क्षिणात्यवर्त्या ।
अग्निः पुत्रस्य ज्येष्ठस्य यः क्रव्यादनिराहितः ॥ १२.२.३५ ॥
El demonio devorador de carne que no ha sido colocado en el fuego, tomando la riqueza de dos partes, la destruye por engaño; el fuego del hijo mayor (la protege).
12.2.36
यत्कृषते यद्वनुते यच्च वस्नेन विन्दते ।
सर्वं मर्त्यस्य तन् नास्ति क्रव्याच्चेदनिराहितः ॥ १२.२.३६ ॥
Todo lo que el mortal ara, todo lo que gana y todo lo que obtiene a cambio de un precio: si el demonio devorador de carne no ha sido colocado en el fuego, nada de eso es ya del mortal.
12.2.37
अयज्ञियो हतवर्चा भवति नैनेन हविरत्तवे ।
छिनत्ति कृष्या गोर्धनाद्यं क्रव्यादनुवर्तते ॥ १२.२.३७ ॥
Se vuelve indigno del sacrificio, su esplendor es destruido, y la ofrenda no es comida por medio de él. El demonio devorador de carne que lo persigue lo corta de la labranza y de la riqueza en ganado.
12.2.38
मुहुर्गृध्यैः प्र वदत्यार्तिं मर्त्यो नीत्य ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.३८ ॥
El mortal, una y otra vez, habla de la angustia junto a los buitres codiciosos; pero el fuego, que los conoce de cerca, aleja a los devoradores de carne.
12.2.39
ग्राह्या गृहाः सं सृज्यन्ते स्त्रिया यन् म्रियते पतिः ।
ब्रह्मैव विद्वान् एष्यो यः क्रव्यादं निरादधत् ॥ १२.२.३९ ॥
Cuando el esposo muere a causa de la esposa, las casas quedan atadas en captura; el sabio Brahman mismo es quien aparta al Kravyād.
12.2.40
यद्रिप्रं शमलं चकृम यच्च दुष्कृतम् ।
आपो मा तस्माच्छुम्भन्त्वग्नेः संकसुकाच्च यत् ॥ १२.२.४० ॥
De cualquier mancha, suciedad y mala acción que hayamos cometido, de eso que me purifiquen las aguas; y del fuego de Agni que consume.
12.2.41
ता अधरादुदीचीराववृत्रन् प्रजानैतीः पथिभिर्देवयानैः ।
पर्वतस्य वृषभस्याधि पृष्ठे नवाश्चरन्ति सरितः पुराणीः ॥ १२.२.४१ ॥
Ellas se volvieron desde abajo hacia arriba, yendo por los caminos de los dioses, conociendo el camino; sobre el lomo del monte, el toro, se mueven ríos nuevos y antiguos.
12.2.42
अग्ने अक्रव्यान् निः क्रव्यादं नुदा देवयजनं वह ॥ १२.२.४२ ॥
¡Oh Agni, no devorador de carne tú mismo, expulsa al Kravyād y llévalo al lugar de sacrificio de los dioses!
12.2.43
इमं क्रव्यादा विवेशायं क्रव्यादमन्वगात् ।
व्याघ्रौ कृत्वा नानानं तं हरामि शिवापरम् ॥ १२.२.४३ ॥
En este ha entrado la devoradora de carne; este siguió al devorador de carne. Haciendo dos tigres, lo arrebato de muchas maneras; el otro es auspicioso.
12.2.44
अन्तर्धिर्देवानां परिधिर्मनुष्याणामग्निर्गार्हपत्य उभयान् अन्तरा श्रितः ॥ १२.२.४४ ॥
El límite interior de los dioses, el cercado de los hombres; Agni, el fuego del hogar doméstico, se asienta entre ambos.
12.2.45
जीवानामायुः प्र तिर त्वमग्ने पितॄणां लोकमपि गच्छन्तु ये मृताः ।
सुगार्हपत्यो वितपन्न् अरातिमुषामुषां श्रेयसीं धेह्यस्मै ॥ १२.२.४५ ॥
¡Oh Agni, prolonga la vida de los vivos; que también los muertos vayan al mundo de los padres. Como buen fuego gārhapatya que abrasa al enemigo, establece para éste un bien mayor en cada aurora.
12.2.46
सर्वान् अग्ने सहमानः सपत्नान् ऐषामूर्जं रयिमस्मासु धेहि ॥ १२.२.४६ ॥
¡Oh Agni, venciendo a todos los rivales, establece en nosotros su vigor y su riqueza!
12.2.47
इममिन्द्रं वह्निं पप्रिमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
तेनाप हत शरुमापतन्तं तेन रुद्रस्य परि पातास्ताम् ॥ १२.२.४७ ॥
Aferraos a este Indra, el portador, el pleno; que él os saque de la desgracia y de la falta reprochable. Apartad la flecha que vuela hacia vosotros con ese mismo poder; que ambos seáis protegidos por el amparo de Rudra.
12.2.48
अनड्वाहं प्लवमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
आ रोहत सवितुर्नावमेतां षड्भिरुर्वीभिरमतिं तरेम ॥ १२.२.४८ ॥
Aferraos a este buey de carga y a esta balsa; que os saque de la desgracia y de la falta reprochable. Subid a esta barca de Savitṛ; con las seis anchas regiones crucemos la aflicción.
12.2.49
अहोरात्रे अन्वेषि बिभ्रत्क्षेम्यस्तिष्ठन् प्रतरणः सुवीरः ।
अनातुरान्त्सुमनसस्तल्प बिभ्रज्ज्योगेव नः पुरुषगन्धिरेधि ॥ १२.२.४९ ॥
Tú sigues al día y a la noche, portando seguridad, firme, que pasas a otros, rico en buenos varones; portando en el lecho a los no enfermos y de buen ánimo, sé para nosotros por largo tiempo el aroma de los hombres.
12.2.50
ते देवेभ्य आ वृश्चन्ते पापं जीवन्ति सर्वदा ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादश्व इवानुवपते नडम् ॥ १२.२.५० ॥
Apartan de los dioses el pecado y viven siempre. Agni, desde cerca, dispersa a los demonios devoradores de carne, como el caballo dispersa la caña.
12.2.51
येऽश्रद्धा धनकाम्या क्रव्यादा समासते ।
ते वा अन्येषां कुम्भीं पर्यादधति सर्वदा ॥ १२.२.५१ ॥
Quienes carecen de fe y se sientan juntos, ansiosos de riqueza, como demonios carnívoros, siempre colocan a su alrededor la olla de otro.
12.2.52
प्रेव पिपतिषति मनसा मुहुरा वर्तते पुनः ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.५२ ॥
Deseando en la mente alzar el vuelo, vuelve una y otra vez; Agni, cercano y sabedor, aleja a los demonios carnívoros.
12.2.53
अविः कृष्णा भागधेयं पशूनां सीसं क्रव्यादपि चन्द्रं त आहुः ।
माषाः पिष्टा भागधेयं ते हव्यमरण्यान्या गह्वरं सचस्व ॥ १२.२.५३ ॥
La oveja negra es la porción de los animales; el plomo y la plata, dicen, son la porción del devorador de carne. Las judías molidas son tu porción y oblación; habitante del bosque, adhiérete a la espesura.
12.2.54
इषीकां जरतीमिष्ट्वा तिल्पिञ्जं दण्डनं नडम् ।
तमिन्द्र इध्मं कृत्वा यमस्याग्निं निरादधौ ॥ १२.२.५४ ॥
Tras ofrendar la caña marchita, el tallo de sésamo, el bastón y la caña, Indra hizo de ello leña y la colocó en el fuego de Yama.
12.2.55
प्रत्यञ्चमर्कं प्रत्यर्पयित्वा प्रविद्वान् पन्थां वि ह्याविवेश ।
परामीषामसून् दिदेश दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.५५ ॥
Devolviendo la llama que mira al otro lado, sabedor, entró en el camino; envió lejos sus alientos; con larga vida los libero a todos juntos.