Atharvaveda · Sūkta 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
नडमा रोह न ते अत्र लोक इदं सीसं भागधेयं त एहि ।
यो गोषु यक्ष्मः पुरुषेषु यक्ष्मस्तेन त्वं साकमधराङ्परेहि ॥ १२.२.१ ॥
Steig nicht auf das Schilf; hier in dieser Welt ist dieses Blei dein Anteil, komm. Die Auszehrung, die unter den Rindern ist, und die Auszehrung unter den Menschen — mit ihr zusammen geh abwärts in die Ferne.
12.2.2
अघशंसदुःशंसाभ्यां करेणानुकरेण च ।
यक्ष्मं च सर्वं तेनेतो मृत्युं च निरजामसि ॥ १२.२.२ ॥
Durch Aghaśaṃsa und Duḥśaṃsa, durch Kareṇa und Anukareṇa treiben wir alle Auszehrung samt ihr und auch den Tod von hier fort.
12.2.3
निरितो मृत्युं निर्ऋतिं निररातिमजामसि ।
यो नो द्वेष्टि तमद्ध्यग्ने अक्रव्याद्यमु द्विष्मस्तमु ते प्र सुवामसि ॥ १२.२.३ ॥
Von hier treiben wir Tod, Verderben und Feindschaft fort. Wer uns hasst, o Agni, den verzehre, den Fleischfresser; den wir hassen, den senden wir dir zu.
12.2.4
यद्यग्निः क्रव्याद्यदि वा व्याघ्र इमं गोष्ठं प्रविवेशान्योकाः ।
तं माषाज्यं कृत्वा प्र हिणोमि दूरं स गच्छत्वप्सुषदोऽप्यग्नीन् ॥ १२.२.४ ॥
Ist es Agni, der Fleischfresser, oder ist ein Tiger aus einer anderen Behausung in diesen Kuhstall eingedrungen — ihn, zur Gabe aus Bohne und Schmalz gemacht, sende ich fort; er gehe auch zu den Feuern, die in den Wassern wohnen.
12.2.5
यत्त्वा क्रुद्धाः प्रचक्रुर्मन्युना पुरुषे मृते ।
सुकल्पमग्ने तत्त्वया पुनस्त्वोद्दीपयामसि ॥ १२.२.५ ॥
Als dich die Zornigen im toten Mann mit Wut entfachten, o Agni, das machen wir durch dich wohlgeordnet; wieder entzünden wir dich.
12.2.6
पुनस्त्वादित्या रुद्रा वसवः पुनर्ब्रह्मा वसुनीतिरग्ने ।
पुनस्त्वा ब्रह्मणस्पतिराधाद्दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ॥ १२.२.६ ॥
O Agni, mögen dich die Ādityas, Rudras und Vasus wieder einsetzen; mögen dich Brahmā, der Führer der Vasus, und Brahmaṇaspati für ein langes Leben von hundert Herbsten wieder setzen.
12.2.7
यो अग्निः क्रव्यात्प्रविवेश नो गृहमिमं पश्यन्न् इतरं जातवेदसम् ।
तं हरामि पितृयज्ञाय दूरं स घर्ममिन्धां परमे सधस्थे ॥ १२.२.७ ॥
Den fleischfressenden Agni, der in unser Haus eingedrungen ist, während ich den anderen Jātavedas betrachte, bringe ich für das Ahnenopfer weit fort; er entzünde die Glut an der höchsten Stätte.
12.2.8
क्रव्यादमग्निं प्र हिणोमि दूरं यमराज्ञो गच्छतु रिप्रवाहः ।
इहायमितरो जातवेदा देवो देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १२.२.८ ॥
Den fleischfressenden Agni sende ich weit fort; der Träger der Unreinheit gehe zu König Yama. Hier trage dieser andere Jātavedas, ein wissender Gott, die Opfergabe zu den Göttern.
12.2.9
क्रव्यादमग्निमिषितो हरामि जनान् दृंहन्तं वज्रेण मृत्युम् ।
नि तं शास्मि गार्हपत्येन विद्वान् पितॄणां लोकेऽपि भागो अस्तु ॥ १२.२.९ ॥
Ausgesandt führe ich den fleischfressenden Agni hinweg, jenen Tod, der die Menschen mit dem Donnerkeil schlägt; wissend bezwinge ich ihn mit dem Hausherrenfeuer; auch in der Welt der Ahnen sei ihm ein Anteil.
12.2.10
क्रव्यादमग्निं शशमानमुक्थ्यं प्र हिणोमि पथिभिः पितृयाणैः ।
मा देवयानैः पुनरा गा अत्रैवैधि पितृषु जागृहि त्वम् ॥ १२.२.१० ॥
Den fleischfressenden Agni, den Lobenswerten, sende ich auf den Pfaden der Väter; er komme nicht auf den Pfaden der Götter zurück. Bleibe hier und sei wachsam unter den Ahnen.
12.2.11
समिन्धते संकसुकं स्वस्तये शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
जहाति रिप्रमत्येन एति समिद्धो अग्निः सुपुना पुनाति ॥ १२.२.११ ॥
Zum Wohl entzünden sie den Saṃkasuka; rein, leuchtend und reinigend seiend. Er verlässt die Befleckung durch das Hinübergehen; das entzündete Feuer reinigt gut.
12.2.12
देवो अग्निः संकसुको दिवस्पृष्ठान्यारुहत् ।
मुच्यमानो निरेणसोऽमोगस्मामशस्त्याः ॥ १२.२.१२ ॥
Der Gott Agni Saṃkasuka stieg auf den Rücken des Himmels, befreit von Sünde, vom Nicht-Fruchtlosen und vom Unlobenswerten (Fluch).
12.2.13
अस्मिन् वयं संकसुके अग्नौ रिप्राणि मृज्महे ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १२.२.१३ ॥
In diesem Saṃkasuka-Feuer wischen wir unsere Befleckungen ab. Opferwürdig und rein geworden, möge er unsere Lebensspannen verlängern.
12.2.14
संकसुको विकसुको निर्ऋथो यश्च निस्वरः ।
ते ते यक्ष्मं सवेदसो दूराद्दूरमनीनशन् ॥ १२.२.१४ ॥
Saṃkasuka, Vikasuka, Nirṛtha und wer der Stimmlose ist – ihr alle zusammen, treibt eure Yakṣma (Schwindsucht) weit, weit fort.
12.2.15
यो नो अश्वेषु वीरेषु यो नो गोष्वजाविषु ।
क्रव्यादं निर्णुदामसि यो अग्निर्जनयोपनः ॥ १२.२.१५ ॥
Wir treiben den Fleischfresser aus, der unter unseren Pferden, unter unseren Männern, unter unserem Vieh, Ziegen und Schafen ist – das Feuer, das uns durch Menschen schadet.
12.2.16
अन्येभ्यस्त्वा पुरुषेभ्यो गोभ्यो अश्वेभ्यस्त्वा ।
निः क्रव्यादं नुदामसि यो अग्निर्जीवितयोपनः ॥ १२.२.१६ ॥
Für andere, für die Männer, für die Kühe, für die Pferde – dich, Fleischfresser, treiben wir aus; das Feuer, das uns durch das Leben schadet.
12.2.17
यस्मिन् देवा अमृजत यस्मिन् मनुष्या उत ।
तस्मिन् घृतस्तावो मृष्ट्वा त्वमग्ने दिवं रुह ॥ १२.२.१७ ॥
Worin die Götter und worin die Menschen sich reinigten, dort den ghee-getränkten Löffel reinigend, o Agni, steige zum Himmel empor.
12.2.18
समिद्धो अग्न आहुत स नो माभ्यपक्रमीः ।
अत्रैव दीदिहि द्यवि ज्योक्च सूर्यं दृशे ॥ १२.२.१८ ॥
O Agni, wohl entzündet und mit der Opfergabe gesättigt, wende dich nicht von uns ab; leuchte hier am Himmel, und lange, damit wir die Sonne sehen.
12.2.19
सीसे मृड्ढ्वं नडे मृड्ढ्वमग्नौ संकसुके च यत् ।
अथो अव्यां रामायां शीर्षक्तिमुपबर्हणे ॥ १२.२.१९ ॥
Reinigt euch im Blei, reinigt euch im Schilfrohr, im Feuer und in dem, was im Sieb ist; dann in der Wolle, im schwarzen Tuch und im Kopfkissen reinigt die Kopfkrankheit.
12.2.20
सीसे मलं सादयित्वा शीर्षक्तिमुपबर्हणे ।
अव्यामसिक्न्यां मृष्ट्वा शुद्धा भवत यज्ञियाः ॥ १२.२.२० ॥
Nachdem ihr den Schmutz ins Blei und die Kopfkrankheit ins Kopfkissen gelegt und in der Wolle und schwarzen Wolle gereinigt habt, werdet rein und opferwürdig.
12.2.21
परं मृत्यो अनु परेहि पन्थां यस्त एष इतरो देवयानात् ।
चक्षुष्मते शृण्वते ते ब्रवीमीहेमे वीरा बहवो भवन्तु ॥ १२.२.२१ ॥
O Tod, geh weit fort auf deinem Pfad, der anders ist als der Pfad der Götter. Ich sage dir, der du siehst und hörst: Mögen hier diese Helden zahlreich sein.
12.2.22
इमे जीवा वि मृतैराववृत्रन्न् अभूद्भद्रा देवहूतिर्नो अद्य ।
प्राञ्चो अगाम नृतये हसाय सुवीरासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.२२ ॥
Diese Lebenden sind zurückgekehrt, getrennt von den Toten; heute ist der Anruf der Götter für uns verheißungsvoll geworden. Wir sind vorangeschritten zu Tanz und Lachen; mit guten Helden wollen wir in der Versammlung sprechen.
12.2.23
इमं जीवेभ्यः परिधिं दधामि मैषां नु गादपरो अर्थमेतम् ।
शतं जीवन्तः शरदः पुरूचीस्तिरो मृत्युं दधतां पर्वतेन ॥ १२.२.२३ ॥
Für die Lebenden setze ich diesen Zaun; keiner von ihnen soll einen anderen Weg gehen. Hundert Herbste lebend, viele Jahre, mögen sie den Tod durch den Berg fernhalten.
12.2.24
आ रोहतायुर्जरसं वृणाना अनुपूर्वं यतमाना यति स्थ ।
तान् वस्त्वष्टा सुजनिमा सजोषाः सर्वमायुर्नयतु जीवनाय ॥ १२.२.२४ ॥
Das Leben wählend, steigt bis ins Alter; einer nach dem anderen strebend, geht ihr. Mögen Tvaṣṭṛ, der gute Erzeuger, gewogen, ihnen das ganze Leben zum Leben führen.
12.2.25
यथाहान्यनुपूर्वं भवन्ति यथ र्तव ऋतुभिर्यन्ति साकम् ।
यथा न पूर्वमपरो जहात्येवा धातरायूंषि कल्पयैषाम् ॥ १२.२.२५ ॥
Wie die Tage der Reihe nach kommen, wie die Jahreszeiten mit den Jahreszeiten gehen, so dass das Spätere das Frühere nicht zurücklässt; so ordne, o Dhātṛ, ihre Lebenszeiten.
12.2.26
अश्मन्वती रीयते सं रभध्वं वीरयध्वं प्र तरता सखायः ।
अत्रा जहीत ये असन् दुरेवा अनमीवान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२६ ॥
Der steinige Fluss fließt; greift zusammen, handelt wie Helden, Freunde, setzt über. Hier lasst zurück, die auf bösem Weg sind, damit wir, krankheitsfrei, zu den Preisen hinübergelangen.
12.2.27
उत्तिष्ठता प्र तरता सखायोऽश्मन्वती नदी स्यन्दत इयम् ।
अत्रा जहीत ये असन्न् अशिवाः शिवान्त्स्योनान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२७ ॥
Erhebt euch, Freunde, setzt über; dieser steinige Fluss fließt. Hier lasst die Unheilvollen zurück, und mit den Heilvollen und Behaglichen wollen wir zu den Preisen hinübergelangen.
12.2.28
वैश्वदेवीं वर्चसा आ रभध्वं शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
अतिक्रामन्तो दुरिता पदानि शतं हिमाः सर्ववीरा मदेम ॥ १२.२.२८ ॥
Ergreift mit Glanz diese allen Göttern gehörende Kraft; rein, lauter und reinigend geworden, die Pfade des Unheils überschreitend, mögen wir hundert Winter lang mit all unseren Helden frohlocken.
12.2.29
उदीचीनैः पथिभिर्वायुमद्भिरतिक्रामन्तोऽवरान् परेभिः ।
त्रिः सप्त कृत्व ऋषयः परेता मृत्युं प्रत्यौहन् पदयोपनेन ॥ १२.२.२९ ॥
Auf den nördlichen Wegen mit Winden, die Niederen überschreitend, gingen die Seher siebenmal dreimal hinüber; mit dem Fuß trieben sie den Tod zurück.
12.2.30
मृत्योः पदं योपयन्त एत द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः ।
आसीना मृत्युं नुदता सधस्थेऽथ जीवासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.३० ॥
Den Schritt des Todes hemmend, dieses längere Leben weiter tragend, am selben Ort sitzend und den Tod vertreibend, dann lebend, mögen wir hier in der Versammlung sprechen.
12.2.31
इमा नारीरविधवाः सुपत्नीराञ्जनेन सर्पिषा सं स्पृशन्ताम् ।
अनश्रवो अनमीवाः सुरत्ना आ रोहन्तु जनयो योनिमग्रे ॥ १२.२.३१ ॥
Diese Frauen, nicht verwitwet, mit guten Gatten, mögen sich mit Salbe und Ghee berühren; tränenlos, krankheitsfrei, mit schönem Schmuck, mögen die Mütter zuerst das Haus besteigen.
12.2.32
व्याकरोमि हविषाहमेतौ तौ ब्रह्मणा व्यहं कल्पयामि ।
स्वधां पितृभ्यो अजरां कृणोमि दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.३२ ॥
Mit dem Opfergut trenne ich diese beiden; mit dem heiligen Wort ordne ich jene beiden; die Spende svadhā mache ich den Vätern unvergänglich; mit langem Leben vereine ich diese.
12.2.33
यो नो अग्निः पितरो हृत्स्वन्तराविवेशामृतो मर्त्येषु ।
मय्यहं तं परि गृह्णामि देवं मा सो अस्मान् द्विक्षत मा वयं तम् ॥ १२.२.३३ ॥
O Väter, den Agni, der in unsere Herzen eingetreten ist, unsterblich unter den Sterblichen — diesen Gott nehme ich in mir auf. Möge er uns nicht hassen, und mögen wir ihn nicht hassen.
12.2.34
अपावृत्य गार्हपत्यात्क्रव्यादा प्रेत दक्षिणा ।
प्रियं पितृभ्य आत्मने ब्रह्मभ्यः कृणुता प्रियम् ॥ १२.२.३४ ॥
Abgewandt vom Haushaltsfeuer (gārhapatya), zieht fort nach Süden, ihr fleischfressenden Dämonen; schafft das Liebe für die Väter, für sich selbst und für die Priester.
12.2.35
द्विभागधनमादाय प्र क्षिणात्यवर्त्या ।
अग्निः पुत्रस्य ज्येष्ठस्य यः क्रव्यादनिराहितः ॥ १२.२.३५ ॥
Der fleischfressende Dämon, der nicht ins Feuer gelegt wurde, nimmt den Reichtum zweier Anteile und zerstört ihn durch Trug; das Feuer des ältesten Sohnes (beschützt ihn).
12.2.36
यत्कृषते यद्वनुते यच्च वस्नेन विन्दते ।
सर्वं मर्त्यस्य तन् नास्ति क्रव्याच्चेदनिराहितः ॥ १२.२.३६ ॥
Was der Sterbliche pflügt, was er gewinnt und was er für einen Preis erlangt — wenn der fleischfressende Dämon nicht ins Feuer gelegt ist, gehört nichts davon mehr dem Sterblichen.
12.2.37
अयज्ञियो हतवर्चा भवति नैनेन हविरत्तवे ।
छिनत्ति कृष्या गोर्धनाद्यं क्रव्यादनुवर्तते ॥ १२.२.३७ ॥
Er wird für das Opfer untauglich, sein Glanz wird vernichtet, und durch ihn wird das Opfer nicht verzehrt. Der fleischfressende Dämon, der ihm folgt, trennt ihn von Ackerbau und Viehreichtum.
12.2.38
मुहुर्गृध्यैः प्र वदत्यार्तिं मर्त्यो नीत्य ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.३८ ॥
Der Sterbliche spricht immer wieder von seiner Not, zusammen mit den gierigen Geiern; das Feuer aber, das sie genau kennt, treibt die Fleischfresser weit fort.
12.2.39
ग्राह्या गृहाः सं सृज्यन्ते स्त्रिया यन् म्रियते पतिः ।
ब्रह्मैव विद्वान् एष्यो यः क्रव्यादं निरादधत् ॥ १२.२.३९ ॥
Wenn der Gatte durch die Frau stirbt, werden die Häuser im Griff zusammengebunden; der wissende Brahman selbst ist es, der den Kravyād fernhält.
12.2.40
यद्रिप्रं शमलं चकृम यच्च दुष्कृतम् ।
आपो मा तस्माच्छुम्भन्त्वग्नेः संकसुकाच्च यत् ॥ १२.२.४० ॥
Von jeder Befleckung, jedem Schmutz und jeder bösen Tat, die wir begangen haben, mögen die Wasser mich reinigen; und vom verzehrenden Feuer Agnis, was immer es sei.
12.2.41
ता अधरादुदीचीराववृत्रन् प्रजानैतीः पथिभिर्देवयानैः ।
पर्वतस्य वृषभस्याधि पृष्ठे नवाश्चरन्ति सरितः पुराणीः ॥ १२.२.४१ ॥
Sie wandten sich von unten nach oben, gingen auf den Pfaden der Götter und kannten den Weg; auf dem Rücken des Berges, des Stieres, ziehen neue und alte Flüsse dahin.
12.2.42
अग्ने अक्रव्यान् निः क्रव्यादं नुदा देवयजनं वह ॥ १२.२.४२ ॥
O Agni, du, der nicht fleischfressend bist, treibe den Kravyād hinaus und bring ihn zum Opferplatz der Götter!
12.2.43
इमं क्रव्यादा विवेशायं क्रव्यादमन्वगात् ।
व्याघ्रौ कृत्वा नानानं तं हरामि शिवापरम् ॥ १२.२.४३ ॥
In diesen ist die fleischfressende Frau eingetreten; dieser folgte dem Fleischfresser. Zwei Tiger machend, raube ich ihn auf vielerlei Weise; der andere ist heilsam.
12.2.44
अन्तर्धिर्देवानां परिधिर्मनुष्याणामग्निर्गार्हपत्य उभयान् अन्तरा श्रितः ॥ १२.२.४४ ॥
Die innere Grenze der Götter, die Umfriedung der Menschen; Agni, das Feuer des Hausherrn, steht zwischen beiden gegründet.
12.2.45
जीवानामायुः प्र तिर त्वमग्ने पितॄणां लोकमपि गच्छन्तु ये मृताः ।
सुगार्हपत्यो वितपन्न् अरातिमुषामुषां श्रेयसीं धेह्यस्मै ॥ १२.२.४५ ॥
O Agni, verlängere das Leben der Lebenden; auch die Toten sollen zur Welt der Väter gehen. Als wohlgehütetes Hausfeuer, den Feind verbrennend, lege für diesen Mann jeden Morgen ein größeres Glück hin.
12.2.46
सर्वान् अग्ने सहमानः सपत्नान् ऐषामूर्जं रयिमस्मासु धेहि ॥ १२.२.४६ ॥
O Agni, alle Feinde überwältigend, lege ihre Kraft und ihren Reichtum in uns.
12.2.47
इममिन्द्रं वह्निं पप्रिमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
तेनाप हत शरुमापतन्तं तेन रुद्रस्य परि पातास्ताम् ॥ १२.२.४७ ॥
Ergreift diesen Indra, den Träger, den Vollen; er bringe euch hinüber aus Unheil und tadelnswerter Schuld. Durch ihn wehrt den heranfliegenden Pfeil ab; durch Rudras Schutz mögt ihr beide bewahrt werden.
12.2.48
अनड्वाहं प्लवमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
आ रोहत सवितुर्नावमेतां षड्भिरुर्वीभिरमतिं तरेम ॥ १२.२.४८ ॥
Ergreift diesen Zugochsen und dieses Floß; es führe euch hinaus aus Unheil und tadelnswerter Schuld. Besteigt dieses Boot des Savitṛ; mit den sechs weiten Richtungen mögen wir die Not überqueren.
12.2.49
अहोरात्रे अन्वेषि बिभ्रत्क्षेम्यस्तिष्ठन् प्रतरणः सुवीरः ।
अनातुरान्त्सुमनसस्तल्प बिभ्रज्ज्योगेव नः पुरुषगन्धिरेधि ॥ १२.२.४९ ॥
Du folgst Tag und Nacht, Sicherheit bringend, feststehend, hinüberführend, reich an guten Helden; die Nichtkranken und Wohlgesinnten auf dem Lager tragend, sei uns lange Zeit der Duft der Menschen.
12.2.50
ते देवेभ्य आ वृश्चन्ते पापं जीवन्ति सर्वदा ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादश्व इवानुवपते नडम् ॥ १२.२.५० ॥
Sie schneiden die Sünde von den Göttern ab und leben immerdar. Agni zerstreut aus der Nähe die fleischfressenden Dämonen, wie das Pferd das Schilfrohr verstreut.
12.2.51
येऽश्रद्धा धनकाम्या क्रव्यादा समासते ।
ते वा अन्येषां कुम्भीं पर्यादधति सर्वदा ॥ १२.२.५१ ॥
Die Glaubenslosen, die sich, nach Reichtum verlangend, wie fleischfressende Dämonen zusammensetzen, stellen stets den Topf anderer um sich.
12.2.52
प्रेव पिपतिषति मनसा मुहुरा वर्तते पुनः ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.५२ ॥
Im Geist fortfliegen wollend, kehrt es immer wieder zurück; Agni, nah und wissend, vertreibt die fleischfressenden Dämonen.
12.2.53
अविः कृष्णा भागधेयं पशूनां सीसं क्रव्यादपि चन्द्रं त आहुः ।
माषाः पिष्टा भागधेयं ते हव्यमरण्यान्या गह्वरं सचस्व ॥ १२.२.५३ ॥
Das schwarze Schaf ist der Anteil der Tiere; Blei und Silber, so sagt man, sind der Anteil des Fleischfressers. Zerstoßene Bohnen sind dein Anteil und Opfer; Waldbewohnerin, halte dich an das dichte Dickicht.
12.2.54
इषीकां जरतीमिष्ट्वा तिल्पिञ्जं दण्डनं नडम् ।
तमिन्द्र इध्मं कृत्वा यमस्याग्निं निरादधौ ॥ १२.२.५४ ॥
Nachdem er den verdorrten Schilfhalm, den Sesamstängel, den Stab und das Rohr geopfert hatte, machte Indra es zum Brennholz und legte es in Yamas Feuer.
12.2.55
प्रत्यञ्चमर्कं प्रत्यर्पयित्वा प्रविद्वान् पन्थां वि ह्याविवेश ।
परामीषामसून् दिदेश दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.५५ ॥
Die entgegengesetzt gerichtete Flamme zurückwendend, wissend, betrat er den Pfad; ihre Atemzüge sandte er weit fort; mit langem Leben entlasse ich diese alle zusammen.