ਅਥਰਵਵੇਦ · ਸੂਕਤ 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
नडमा रोह न ते अत्र लोक इदं सीसं भागधेयं त एहि ।
यो गोषु यक्ष्मः पुरुषेषु यक्ष्मस्तेन त्वं साकमधराङ्परेहि ॥ १२.२.१ ॥
ਨਰਕਟ ਉੱਤੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹ; ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੀਸਾ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਆ। ਜੋ ਯਕਸ਼ਮਾ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਯਕਸ਼ਮਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ — ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ।
12.2.2
अघशंसदुःशंसाभ्यां करेणानुकरेण च ।
यक्ष्मं च सर्वं तेनेतो मृत्युं च निरजामसि ॥ १२.२.२ ॥
ਅਘਸ਼ੰਸ ਅਤੇ ਦੁਃਸ਼ੰਸ ਰਾਹੀਂ, ਕਰੇਣ ਅਤੇ ਅਨੁਕਰੇਣ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼ਮਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
12.2.3
निरितो मृत्युं निर्ऋतिं निररातिमजामसि ।
यो नो द्वेष्टि तमद्ध्यग्ने अक्रव्याद्यमु द्विष्मस्तमु ते प्र सुवामसि ॥ १२.२.३ ॥
ਇੱਥੋਂ ਮੌਤ, ਨਿਰਰਤਿ, ਨਿਰਰਾਤਿ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਉਸ ਅਕ੍ਰਵਯਾਦ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖਾ ਜਾ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ।
12.2.4
यद्यग्निः क्रव्याद्यदि वा व्याघ्र इमं गोष्ठं प्रविवेशान्योकाः ।
तं माषाज्यं कृत्वा प्र हिणोमि दूरं स गच्छत्वप्सुषदोऽप्यग्नीन् ॥ १२.२.४ ॥
ਜੇ ਅਗਨੀ ਅਕ੍ਰਵਯਾਦ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਬਾਘ ਇਸ ਗੋਠ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਂਹ ਤੇ ਘਿਓ ਦੀ ਭੇਟ ਬਣਾ ਕੇ ਮੈਂ ਦੂਰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀਆਂ ਅਗਨੀਆਂ ਤੱਕ ਵੀ ਜਾਵੇ।
12.2.5
यत्त्वा क्रुद्धाः प्रचक्रुर्मन्युना पुरुषे मृते ।
सुकल्पमग्ने तत्त्वया पुनस्त्वोद्दीपयामसि ॥ १२.२.५ ॥
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਾਲਿਆ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਸੁਕਲਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਾਲਦੇ ਹਾਂ।
12.2.6
पुनस्त्वादित्या रुद्रा वसवः पुनर्ब्रह्मा वसुनीतिरग्ने ।
पुनस्त्वा ब्रह्मणस्पतिराधाद्दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ॥ १२.२.६ ॥
ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਵਸੂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ; ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ; ਸੌ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
12.2.7
यो अग्निः क्रव्यात्प्रविवेश नो गृहमिमं पश्यन्न् इतरं जातवेदसम् ।
तं हरामि पितृयज्ञाय दूरं स घर्ममिन्धां परमे सधस्थे ॥ १२.२.७ ॥
ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੜੇ ਮਾਸਭਕਸ਼ੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਦੂਜੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਪਿਤਰ ਯਗ ਲਈ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਪਰਮ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਘਰਮ ਨੂੰ ਬਾਲੇ।
12.2.8
क्रव्यादमग्निं प्र हिणोमि दूरं यमराज्ञो गच्छतु रिप्रवाहः ।
इहायमितरो जातवेदा देवो देवेभ्यो हव्यं वहतु प्रजानन् ॥ १२.२.८ ॥
ਮਾਸਭਕਸ਼ੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਯਮ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਉਹ ਮਲ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਜਾਵੇ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਦੂਜਾ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇਵ, ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਿ ਢੋਵੇ।
12.2.9
क्रव्यादमग्निमिषितो हरामि जनान् दृंहन्तं वज्रेण मृत्युम् ।
नि तं शास्मि गार्हपत्येन विद्वान् पितॄणां लोकेऽपि भागो अस्तु ॥ १२.२.९ ॥
ਮਾਸਭਕਸ਼ੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਉਹੀ ਹੈ। ਜਾਣ ਕੇ ਗਾਰ੍ਹਪਤਯ ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇ।
12.2.10
क्रव्यादमग्निं शशमानमुक्थ्यं प्र हिणोमि पथिभिः पितृयाणैः ।
मा देवयानैः पुनरा गा अत्रैवैधि पितृषु जागृहि त्वम् ॥ १२.२.१० ॥
ਮਾਸਭਕਸ਼ੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਉਸਤਤ ਯੋਗ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਯਾਨ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਦੇਵਯਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵੇ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿ।
12.2.11
समिन्धते संकसुकं स्वस्तये शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
जहाति रिप्रमत्येन एति समिद्धो अग्निः सुपुना पुनाति ॥ १२.२.११ ॥
ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਉਹ ਸੰਕਸੁਕ ਨੂੰ ਬਾਲਦੇ ਹਨ; ਸ਼ੁੱਧ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਪਾਵਨ ਹੋ ਕੇ। ਮਲੀਨਤਾ ਨੂੰ ਉਹ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ; ਬਲਦੀ ਅਗਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ।
12.2.12
देवो अग्निः संकसुको दिवस्पृष्ठान्यारुहत् ।
मुच्यमानो निरेणसोऽमोगस्मामशस्त्याः ॥ १२.२.१२ ॥
ਦੇਵ ਅਗਨੀ ਸੰਕਸੁਕ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੇਕਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਨਿੰਦਿਤ (ਸਰਾਪ) ਤੋਂ ਵੀ।
12.2.13
अस्मिन् वयं संकसुके अग्नौ रिप्राणि मृज्महे ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १२.२.१३ ॥
ਇਸ ਸੰਕਸੁਕ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਲੀਨਤਾ ਪੂੰਝਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਯੱਗ-ਯੋਗ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾਵੇ।
12.2.14
संकसुको विकसुको निर्ऋथो यश्च निस्वरः ।
ते ते यक्ष्मं सवेदसो दूराद्दूरमनीनशन् ॥ १२.२.१४ ॥
ਸੰਕਸੁਕ, ਵਿਕਸੁਕ, ਨਿਰ੍ਰਿਥ ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਸ੍ਵਰ ਹੈ — ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਯਕ੍ਸ਼ਮ (ਤਪਦਿਕ) ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾਉਣ।
12.2.15
यो नो अश्वेषु वीरेषु यो नो गोष्वजाविषु ।
क्रव्यादं निर्णुदामसि यो अग्निर्जनयोपनः ॥ १२.२.१५ ॥
ਸਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਵਾਂ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਤੇ ਭੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਮਾਸਖੋਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਹਾਂ; ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ।
12.2.16
अन्येभ्यस्त्वा पुरुषेभ्यो गोभ्यो अश्वेभ्यस्त्वा ।
निः क्रव्यादं नुदामसि यो अग्निर्जीवितयोपनः ॥ १२.२.१६ ॥
ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਗਾਵਾਂ ਲਈ, ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਤੈਨੂੰ; ਅਸੀਂ ਮਾਸਖੋਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਹਾਂ; ਜੀਵਨ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ।
12.2.17
यस्मिन् देवा अमृजत यस्मिन् मनुष्या उत ।
तस्मिन् घृतस्तावो मृष्ट्वा त्वमग्ने दिवं रुह ॥ १२.२.१७ ॥
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕੀਤੀ, ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਘਿਓ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ।
12.2.18
समिद्धो अग्न आहुत स नो माभ्यपक्रमीः ।
अत्रैव दीदिहि द्यवि ज्योक्च सूर्यं दृशे ॥ १२.२.१८ ॥
ਹੇ ਅਗਨੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲ ਕੇ, ਆਹੂਤੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਨਾ ਮੋੜ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ; ਸੂਰਜ ਵੇਖਣ ਲਈ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ (ਸਾਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ)।
12.2.19
सीसे मृड्ढ्वं नडे मृड्ढ्वमग्नौ संकसुके च यत् ।
अथो अव्यां रामायां शीर्षक्तिमुपबर्हणे ॥ १२.२.१९ ॥
ਸਿੱਕੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੋ, ਨੜ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੋ, ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ, ਸੰਕਸੁਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੋ; ਫਿਰ ਊਨ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੇ ਵਸਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਦੀ ਪੀੜ (ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੋ)।
12.2.20
सीसे मलं सादयित्वा शीर्षक्तिमुपबर्हणे ।
अव्यामसिक्न्यां मृष्ट्वा शुद्धा भवत यज्ञियाः ॥ १२.२.२० ॥
ਸਿੱਕੇ ਵਿੱਚ ਮਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਦੀ ਪੀੜ; ਊਨ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੇ ਊਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਯੱਗ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੋ।
12.2.21
परं मृत्यो अनु परेहि पन्थां यस्त एष इतरो देवयानात् ।
चक्षुष्मते शृण्वते ते ब्रवीमीहेमे वीरा बहवो भवन्तु ॥ १२.२.२१ ॥
ਹੇ ਮੌਤ, ਦੇਵਯਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਆਪਣੇ ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ। ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਇੱਥੇ ਇਹ ਵੀਰ ਬਹੁਤੇ ਹੋਣ।
12.2.22
इमे जीवा वि मृतैराववृत्रन्न् अभूद्भद्रा देवहूतिर्नो अद्य ।
प्राञ्चो अगाम नृतये हसाय सुवीरासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.२२ ॥
ਇਹ ਜੀਵ ਮੁਰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਏ ਹਨ; ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੱਦਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋਇਆ। ਨੱਚਣ ਤੇ ਹੱਸਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਚੰਗੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀਏ।
12.2.23
इमं जीवेभ्यः परिधिं दधामि मैषां नु गादपरो अर्थमेतम् ।
शतं जीवन्तः शरदः पुरूचीस्तिरो मृत्युं दधतां पर्वतेन ॥ १२.२.२३ ॥
ਜੀਵਿਤਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਵਾੜ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਰਾਹ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਸੌ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤਾਂ ਜੀਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਰਬਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਰੱਖਣ।
12.2.24
आ रोहतायुर्जरसं वृणाना अनुपूर्वं यतमाना यति स्थ ।
तान् वस्त्वष्टा सुजनिमा सजोषाः सर्वमायुर्नयतु जीवनाय ॥ १२.२.२४ ॥
ਉਮਰ ਚੁਣ ਕੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹੋ; ਇੱਕ ਮਗਰੋਂ ਇੱਕ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤਵਸ਼ਟਾ, ਸੁਜਨਿਮਾ, ਸਹਾਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਲੈ ਜਾਣ।
12.2.25
यथाहान्यनुपूर्वं भवन्ति यथ र्तव ऋतुभिर्यन्ति साकम् ।
यथा न पूर्वमपरो जहात्येवा धातरायूंषि कल्पयैषाम् ॥ १२.२.२५ ॥
ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤਾਂ ਰੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ; ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਹੇ ਧਾਤਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਮਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰ।
12.2.26
अश्मन्वती रीयते सं रभध्वं वीरयध्वं प्र तरता सखायः ।
अत्रा जहीत ये असन् दुरेवा अनमीवान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२६ ॥
ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਇਕੱਠੇ ਫੜੋ, ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤੋ, ਹੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਪਾਰ ਲੰਘੋ। ਬੁਰੇ ਰਾਹ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਇਨਾਮਾਂ ਵੱਲ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ।
12.2.27
उत्तिष्ठता प्र तरता सखायोऽश्मन्वती नदी स्यन्दत इयम् ।
अत्रा जहीत ये असन्न् अशिवाः शिवान्त्स्योनान् उत्तरेमाभि वाजान् ॥ १२.२.२७ ॥
ਉੱਠੋ, ਹੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਪਾਰ ਲੰਘੋ; ਇਹ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ੁਭਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਨਾਮਾਂ ਵੱਲ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ।
12.2.28
वैश्वदेवीं वर्चसा आ रभध्वं शुद्धा भवन्तः शुचयः पावकाः ।
अतिक्रामन्तो दुरिता पदानि शतं हिमाः सर्ववीरा मदेम ॥ १२.२.२८ ॥
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰੋ; ਸ਼ੁੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਵਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅਸੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
12.2.29
उदीचीनैः पथिभिर्वायुमद्भिरतिक्रामन्तोऽवरान् परेभिः ।
त्रिः सप्त कृत्व ऋषयः परेता मृत्युं प्रत्यौहन् पदयोपनेन ॥ १२.२.२९ ॥
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੇ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇਠਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਤ ਵਾਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਪੈਰ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਿਆ।
12.2.30
मृत्योः पदं योपयन्त एत द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः ।
आसीना मृत्युं नुदता सधस्थेऽथ जीवासो विदथमा वदेम ॥ १२.२.३० ॥
ਮੌਤ ਦਾ ਪੈਰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਧਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਬੈਠ ਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿ ਕੇ ਇੱਥੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀਏ।
12.2.31
इमा नारीरविधवाः सुपत्नीराञ्जनेन सर्पिषा सं स्पृशन्ताम् ।
अनश्रवो अनमीवाः सुरत्ना आ रोहन्तु जनयो योनिमग्रे ॥ १२.२.३१ ॥
ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿਧਵਾ ਨਾ ਹੋਣ, ਚੰਗੇ ਪਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ; ਸੁਰਮੇ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੂਹਣ; ਅੱਥਰੂ-ਰਹਿਤ, ਰੋਗ-ਰਹਿਤ, ਸੁੰਦਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਨ।
12.2.32
व्याकरोमि हविषाहमेतौ तौ ब्रह्मणा व्यहं कल्पयामि ।
स्वधां पितृभ्यो अजरां कृणोमि दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.३२ ॥
ਮੈਂ ਹਵਿ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮ (ਮੰਤਰ) ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਵਧਾ ਨੂੰ ਅਜਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਰਚਦਾ ਹਾਂ।
12.2.33
यो नो अग्निः पितरो हृत्स्वन्तराविवेशामृतो मर्त्येषु ।
मय्यहं तं परि गृह्णामि देवं मा सो अस्मान् द्विक्षत मा वयं तम् ॥ १२.२.३३ ॥
ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਾ ਕਰੀਏ।
12.2.34
अपावृत्य गार्हपत्यात्क्रव्यादा प्रेत दक्षिणा ।
प्रियं पितृभ्य आत्मने ब्रह्मभ्यः कृणुता प्रियम् ॥ १२.२.३४ ॥
ਗਾਰਹਪਤਯ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਓ ਰਾਖਸ਼ੋ, ਦੱਖਣ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾਓ; ਪਿਤਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਕਾਰਜ ਕਰੋ।
12.2.35
द्विभागधनमादाय प्र क्षिणात्यवर्त्या ।
अग्निः पुत्रस्य ज्येष्ठस्य यः क्रव्यादनिराहितः ॥ १२.२.३५ ॥
ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਛਲ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੇਠੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਗਨੀ (ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ)।
12.2.36
यत्कृषते यद्वनुते यच्च वस्नेन विन्दते ।
सर्वं मर्त्यस्य तन् नास्ति क्रव्याच्चेदनिराहितः ॥ १२.२.३६ ॥
ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਵਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੁੱਲ ਦੇ ਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਰਤੂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
12.2.37
अयज्ञियो हतवर्चा भवति नैनेन हविरत्तवे ।
छिनत्ति कृष्या गोर्धनाद्यं क्रव्यादनुवर्तते ॥ १२.२.३७ ॥
ਉਹ ਯੱਗ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸਦਾ ਤੇਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਹਵਿ ਨਹੀਂ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ ਜਿਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਗਊਧਨ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
12.2.38
मुहुर्गृध्यैः प्र वदत्यार्तिं मर्त्यो नीत्य ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.३८ ॥
ਮਰਤੂ ਲਾਲਚੀ ਗਿਰਝਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਨੇੜਿਓਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਗਨੀ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
12.2.39
ग्राह्या गृहाः सं सृज्यन्ते स्त्रिया यन् म्रियते पतिः ।
ब्रह्मैव विद्वान् एष्यो यः क्रव्यादं निरादधत् ॥ १२.२.३९ ॥
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਘਰ ਗ੍ਰਹਣ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
12.2.40
यद्रिप्रं शमलं चकृम यच्च दुष्कृतम् ।
आपो मा तस्माच्छुम्भन्त्वग्नेः संकसुकाच्च यत् ॥ १२.२.४० ॥
ਅਸਾਂ ਜੋ ਮਲੀਨਤਾ, ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਬੁਰਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਜਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ; ਅਗਨੀ ਦੇ ਸੰਕਸੁਕ ਤੋਂ ਵੀ ਜੋ ਹੈ ਉਸ ਤੋਂ।
12.2.41
ता अधरादुदीचीराववृत्रन् प्रजानैतीः पथिभिर्देवयानैः ।
पर्वतस्य वृषभस्याधि पृष्ठे नवाश्चरन्ति सरितः पुराणीः ॥ १२.२.४१ ॥
ਉਹ ਹੇਠੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਮੁੜੀਆਂ; ਦੇਵਯਾਨ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਨਵੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚਰਦੀਆਂ ਹਨ।
12.2.42
अग्ने अक्रव्यान् निः क्रव्यादं नुदा देवयजनं वह ॥ १२.२.४२ ॥
ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮਾਸਭੋਜੀ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਮਾਸਭੋਜੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਦੇਵਯਜਨ ਵੱਲ ਲੈ ਆ।
12.2.43
इमं क्रव्यादा विवेशायं क्रव्यादमन्वगात् ।
व्याघ्रौ कृत्वा नानानं तं हरामि शिवापरम् ॥ १२.२.४३ ॥
ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸਭੋਜਣੀ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਈ, ਇਹ ਮਾਸਭੋਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ; ਦੋ ਬਾਘ ਬਣਾ ਕੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਹਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਦੂਜੇ ਨੂੰ।
12.2.44
अन्तर्धिर्देवानां परिधिर्मनुष्याणामग्निर्गार्हपत्य उभयान् अन्तरा श्रितः ॥ १२.२.४४ ॥
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅੰਤਰਧਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਰਿਧੀ; ਗਾਰਹਪਤਯ ਅਗਨੀ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਹੈ।
12.2.45
जीवानामायुः प्र तिर त्वमग्ने पितॄणां लोकमपि गच्छन्तु ये मृताः ।
सुगार्हपत्यो वितपन्न् अरातिमुषामुषां श्रेयसीं धेह्यस्मै ॥ १२.२.४५ ॥
ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਾਓ; ਜੋ ਮਰ ਗਏ ਹਨ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣ। ਉੱਤਮ ਗਾਰਹਪਤਯ ਅਗਨੀ ਬਣ ਕੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਤਪਾਓ, ਅਤੇ ਹਰ ਉਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲਈ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਲਾਈ ਰੱਖੋ।
12.2.46
सर्वान् अग्ने सहमानः सपत्नान् ऐषामूर्जं रयिमस्मासु धेहि ॥ १२.२.४६ ॥
ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਲ ਤੇ ਧਨ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
12.2.47
इममिन्द्रं वह्निं पप्रिमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
तेनाप हत शरुमापतन्तं तेन रुद्रस्य परि पातास्ताम् ॥ १२.२.४७ ॥
ਇਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਵਾਹਕ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਨੂੰ ਫੜੋ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਰਿਤ ਅਤੇ ਨਿੰਦਨੀਯ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਸੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬਚਾਏ ਜਾਓ।
12.2.48
अनड्वाहं प्लवमन्वारभध्वं स वो निर्वक्षद्दुरितादवद्यात् ।
आ रोहत सवितुर्नावमेतां षड्भिरुर्वीभिरमतिं तरेम ॥ १२.२.४८ ॥
ਇਸ ਬਲਦ ਅਤੇ ਬੇੜੀ ਨੂੰ ਫੜੋ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਰਿਤ ਅਤੇ ਨਿੰਦਨੀਯ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕੱਢੇ। ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਇਸ ਬੇੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਛੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
12.2.49
अहोरात्रे अन्वेषि बिभ्रत्क्षेम्यस्तिष्ठन् प्रतरणः सुवीरः ।
अनातुरान्त्सुमनसस्तल्प बिभ्रज्ज्योगेव नः पुरुषगन्धिरेधि ॥ १२.२.४९ ॥
ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਖੇਮ ਧਾਰਦਾ, ਟਿਕਿਆ, ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ; ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਬਣ।
12.2.50
ते देवेभ्य आ वृश्चन्ते पापं जीवन्ति सर्वदा ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादश्व इवानुवपते नडम् ॥ १२.२.५० ॥
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਪ ਕੱਟਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਜੀਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਨੇੜਿਓਂ ਮਾਸਭੱਖੀ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਘੋੜਾ ਜਿਵੇਂ ਨਰਕਟ ਨੂੰ ਖਿਲਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਖਿਲਾਰਦਾ ਹੈ।
12.2.51
येऽश्रद्धा धनकाम्या क्रव्यादा समासते ।
ते वा अन्येषां कुम्भीं पर्यादधति सर्वदा ॥ १२.२.५१ ॥
ਜੋ ਸ਼ਰਧਾਹੀਣ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਂਡੀ ਦੁਆਲੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
12.2.52
प्रेव पिपतिषति मनसा मुहुरा वर्तते पुनः ।
क्रव्याद्यान् अग्निरन्तिकादनुविद्वान् वितावति ॥ १२.२.५२ ॥
ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਡ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਨੇੜੇ ਦਾ ਅਗਨੀ, ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।
12.2.53
अविः कृष्णा भागधेयं पशूनां सीसं क्रव्यादपि चन्द्रं त आहुः ।
माषाः पिष्टा भागधेयं ते हव्यमरण्यान्या गह्वरं सचस्व ॥ १२.२.५३ ॥
ਕਾਲੀ ਭੇਡ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਸੀਸਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵੀ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਸੀ ਹੋਈ ਉੜਦ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਹਵਿ ਹੈ; ਹੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸਿਨੀ, ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ।
12.2.54
इषीकां जरतीमिष्ट्वा तिल्पिञ्जं दण्डनं नडम् ।
तमिन्द्र इध्मं कृत्वा यमस्याग्निं निरादधौ ॥ १२.२.५४ ॥
ਸੁੱਕੀ ਕਾਨੇ ਦੀ ਸਲੀ, ਤਿਲ ਦਾ ਡੰਡਾ, ਦੰਡ ਅਤੇ ਨਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਮਿੱਧ ਬਣਾ ਕੇ ਯਮ ਦੀ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
12.2.55
प्रत्यञ्चमर्कं प्रत्यर्पयित्वा प्रविद्वान् पन्थां वि ह्याविवेश ।
परामीषामसून् दिदेश दीर्घेणायुषा समिमान्त्सृजामि ॥ १२.२.५५ ॥
ਉਲਟੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਲਾਟ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦੂਰ ਭੇਜੇ; ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।