Atharvaveda · Sūkta 12.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.3.1
पुमान् पुंसोऽधि तिष्ठ चर्मेहि तत्र ह्वयस्व यतमा प्रिया ते ।
यावन्तावग्रे प्रथमं समेयथुस्तद्वां वयो यमराज्ये समानम् ॥ १२.३.१ ॥
Hombre, sube sobre la mujer; ven al cuero y llama allí a tu amada. La vida que ambos compartisteis al unirse al principio es igual para los dos en el reino de Yama.
12.3.2
तावद्वां चक्षुस्तति वीर्याणि तावत्तेजस्ततिधा वाजिनानि ।
अग्निः शरीरं सचते यदैधोऽधा पक्वान् मिथुना सं भवाथः ॥ १२.३.२ ॥
Hasta donde alcanza la vista de ambos, hasta allí se extienden vuestras fuerzas y vuestro resplandor. Cuando el fuego, con su combustible, se adhiere al cuerpo, entonces, maduros, os unís como pareja.
12.3.3
समस्मिंल्लोके समु देवयाने सं स्मा समेतं यमराज्येषु ।
पूतौ पवित्रैरुप तद्ध्वयेथां यद्यद्रेतो अधि वां संबभूव ॥ १२.३.३ ॥
Estad juntos en este mundo, juntos también en el camino de los dioses; venid juntos a los reinos de Yama. Purificados por los purificadores, llegad vosotros dos allí, cualquiera que sea la semilla que surgió entre vosotros dos.
12.3.4
आपस्पुत्रासो अभि सं विशध्वमिमं जीवं जीवधन्याः समेत्य ।
तासां भजध्वममृतं यमाहुरोदनं पचति वां जनित्री ॥ १२.३.४ ॥
Hijos de las aguas, entrad juntos en este ser viviente, bendecidos con la vida, reunidos. De ellas disfrutad aquel néctar que llaman odana; vuestra madre lo cocina para vosotros dos.
12.3.5
यं वां पिता पचति यं च माता रिप्रान् निर्मुक्त्यै शमलाच्च वाचः ।
स ओदनः शतधारः स्वर्ग उभे व्याप नभसी महित्वा ॥ १२.३.५ ॥
Aquello que cocina tu padre y que cocina tu madre, para liberación de las impurezas y de la impureza de la palabra, ese odana es el cielo de cien corrientes; por su grandeza impregnó ambos cielos.
12.3.6
उभे नभसी उभयांश्च लोकान् ये यज्वनामभिजिताः स्वर्गाः ।
तेषां ज्योतिष्मान् मधुमान् यो अग्रे तस्मिन् पुत्रैर्जरसि सं श्रयेथाम् ॥ १२.३.६ ॥
Ambos cielos y ambos mundos, los reinos celestiales conquistados por los que sacrifican; en aquel que es luminoso, dulce y el primero, allí, con vuestros hijos hasta la vejez, buscad refugio juntos.
12.3.7
प्राचींप्राचीं प्रदिशमा रभेथामेतं लोकं श्रद्दधानाः सचन्ते ।
यद्वां पक्वं परिविष्टमग्नौ तस्य गुप्तये दंपती सं श्रयेथाम् ॥ १२.३.७ ॥
Comenzad cada uno desde la dirección del este; los fieles alcanzan este mismo mundo. Para la protección de lo cocido y servido en el fuego, esposos, buscad refugio juntos.
12.3.8
दक्षिणां दिशमभि नक्षमाणौ पर्यावर्तेथामभि पात्रमेतत् ।
तस्मिन् वां यमः पितृभिः संविदानः पक्वाय शर्म बहुलं नि यच्छात् ॥ १२.३.८ ॥
Dirigiéndoos hacia la dirección del sur, volved hacia esta vasija; en ella, que Yama, de acuerdo con los padres, conceda abundante refugio a lo cocido.
12.3.9
प्रतीची दिशामियमिद्वरं यस्यां सोमो अधिपा मृडिता च ।
तस्यां श्रयेथां सुकृतः सचेथामधा पक्वान् मिथुना सं भवाथः ॥ १२.३.९ ॥
Esta dirección occidental es la mejor, cuyo señor es Soma, el benévolo. Buscad refugio allí, permaneced juntos como hacedores del bien, y luego uníos como pareja con lo cocido.
12.3.10
उत्तरं राष्ट्रं प्रजयोत्तरावद्दिशामुदीची कृणवन् नो अग्रम् ।
पाङ्क्तं छन्दः पुरुषो बभूव विश्वैर्विश्वाङ्गैः सह सं भवेम ॥ १२.३.१० ॥
El reino del norte, con su descendencia, es más elevado; la dirección norte nos hizo el lugar primero. El metro pankti se hizo persona; que nos unamos con todos nuestros miembros y con todos.
12.3.11
ध्रुवेयं विराण्नमो अस्त्वस्यै शिवा पुत्रेभ्य उत मह्यमस्तु ।
सा नो देव्यदिते विश्ववार इर्य इव गोपा अभि रक्ष पक्वम् ॥ १२.३.११ ॥
Esta es firme y soberana; sea homenaje para ella. Que sea propicia para los hijos y para mí. Que la diosa Aditi, la de todas las elecciones, proteja el alimento cocido como un guardián activo para nosotros.
12.3.12
पितेव पुत्रान् अभि सं स्वजस्व नः शिवा नो वाता इह वान्तु भूमौ ।
यमोदनं पचतो देवते इह तं नस्तप उत सत्यं च वेत्तु ॥ १२.३.१२ ॥
Como un padre abraza a sus hijos, abrázanos por completo. Que soplen aquí en la tierra vientos propicios para nosotros. Oh dioses, que Yama conozca el calor y la verdad del odana que aquí se cocina.
12.3.13
यद्यद्कृष्णः शकुन एह गत्वा त्सरन् विषक्तं बिल आससाद ।
यद्वा दास्यार्द्रहस्ता समङ्क्त उलूखलं मुसलं शुम्भतापः ॥ १२.३.१३ ॥
Lo que un pájaro negro vino aquí a reptar y se posó adherido en el agujero, o lo que la sirvienta de manos mojadas unta sobre el mortero y la mano de mortero, purificadlo con agua.
12.3.14
अयं ग्रावा पृथुबुध्नो वयोधाः पूतः पवित्रैरप हन्तु रक्षः ।
आ रोह चर्म महि शर्म यच्छ मा दंपती पौत्रमघं नि गाताम् ॥ १२.३.१४ ॥
Esta piedra de molienda, de base ancha y dadora de vigor, purificada con purificadores, aleje al demonio. Sube a la piel, otorga gran refugio; que el esposo y la esposa no caigan en la culpa del nieto.
12.3.15
वनस्पतिः सह देवैर्न आगन् रक्षः पिशाचामपबाधमानः ।
स उच्छ्रयातै प्र वदाति वाचं तेन लोकामभि सर्वान् जयेम ॥ १२.३.१५ ॥
Que el señor del bosque venga a nosotros junto con los dioses, ahuyentando a los demonios y a los pisācas. Que se alce y proclame la palabra; por ella conquistemos todos los mundos.
12.3.16
सप्त मेधान् पशवः पर्यगृह्णन् य एषां ज्योतिष्माँ उत यश्चकर्श ।
त्रयस्त्रिंशद्देवतास्तान्त्सचन्ते स नः स्वर्गमभि नेष लोकम् ॥ १२.३.१६ ॥
Aquel que rodeó y asió estas siete ofrendas y ganados, y que entre ellos es luminoso y trazó el surco, con él moran los treinta y tres dioses; que nos conduzca hacia el mundo celeste.
12.3.17
स्वर्गं लोकमभि नो नयासि सं जायया सह पुत्रैः स्याम ।
गृह्णामि हस्तमनु मैत्वत्र मा नस्तारीन् निर्ऋतिर्मो अरातिः ॥ १२.३.१७ ॥
Condúcenos hacia el mundo celeste; que estemos juntos con la esposa y los hijos. Tomo la mano (de mi esposa); que venga aquí tras de mí. Que Nirṛti y Arāti no nos venzan.
12.3.18
ग्राहिं पाप्मानमति तामयाम तमो व्यस्य प्र वदासि वल्गु ।
वानस्पत्य उद्यतो मा जिहिंसीर्मा तण्डुलं वि शरीर्देवयन्तम् ॥ १२.३.१८ ॥
Que superemos el mal que aprisiona; apartando la oscuridad, pronuncias palabras dulces. Oh nacido del árbol, cuando seas alzado no hagas daño; no esparzas el grano de arroz que anhela a los dioses.
12.3.19
विश्वव्यचा घृतपृष्ठो भविष्यन्त्सयोनिर्लोकमुप याह्येतम् ।
वर्षवृद्धमुप यच्छ शूर्पं तुषं पलावान् अप तद्विनक्तु ॥ १२.३.१९ ॥
Oh omnipresente, que llevas manteca sobre tu espalda, a punto de ser del mismo origen, acércate a este mundo. Pon el grano crecido por la lluvia sobre el cesto de aventar; que separe la cáscara y la paja.
12.3.20
त्रयो लोकाः संमिता ब्राह्मणेन द्यौरेवासौ पृथिव्यन्तरिक्षम् ।
अंशून् गृभीत्वान्वारभेथामा प्यायन्तां पुनरा यन्तु शूर्पम् ॥ १२.३.२० ॥
Los tres mundos han sido medidos por el brahmán: aquel cielo, esta tierra y la región intermedia. Habiendo tomado los brotes, comenzad; que vuelvan a crecer y regresen al cesto de aventar.
12.3.21
पृथग्रूपाणि बहुधा पशूनामेकरूपो भवसि सं समृद्ध्या ।
एतां त्वचं लोहिनीं तां नुदस्व ग्रावा शुम्भाति मलग इव वस्त्रा ॥ १२.३.२१ ॥
Los ganados tienen formas diversas, pero por la prosperidad te haces de una sola forma. Aparta esta piel rojiza; la piedra la hace brillar como el lavandero hace brillar la tela.
12.3.22
पृथिवीं त्वा पृथिव्यामा वेशयामि तनूः समानी विकृता त एषा ।
यद्यद्द्युत्तं लिखितमर्पणेन तेन मा सुस्रोर्ब्रह्मणापि तद्वपामि ॥ १२.३.२२ ॥
Te establezco en la tierra, dentro de la tierra. Tus cuerpos son semejantes, pero éste ha sido alterado. Lo que brilló marcado por el instrumento de corte, eso también lo corto con la fórmula sagrada.
12.3.23
जनित्रीव प्रति हर्यासि सूनुं सं त्वा दधामि पृथिवीं पृथिव्या ।
उखा कुम्भी वेद्यां मा व्यथिष्ठा यज्ञायुधैराज्येनातिषक्ता ॥ १२.३.२३ ॥
Como una madre te inclinas con alegría hacia el hijo; te uno con la tierra en la tierra. Oh olla y tinaja, sobre el altar, bien untadas con mantequilla clarificada y con los utensilios del sacrificio, no sufráis.
12.3.24
अग्निः पचन् रक्षतु त्वा पुरस्तादिन्द्रो रक्षतु दक्षिणतो मरुत्वान् ।
वरुणस्त्वा दृंहाद्धरुणे प्रतीच्या उत्तरात्त्वा सोमः सं ददातै ॥ १२.३.२४ ॥
Que Agni, el cocinero, te proteja por el este; que Indra con los Marutas te proteja por el sur. Que Varuna te afirme en el soporte por el oeste; que Soma te entregue desde el norte.
12.3.25
पूताः पवित्रैः पवन्ते अभ्राद्दिवं च यन्ति पृथिवीं च लोकान् ।
ता जीवला जीवधन्याः प्रतिष्ठाः पात्र आसिक्ताः पर्यग्निरिन्धाम् ॥ १२.३.२५ ॥
Purificadas por los filtros, las aguas fluyen de la nube y van al cielo y a los mundos de la tierra. Son vivificantes, bendecidas con vida, establecidas; vertidas en la vasija, que el fuego arda en torno a ellas.
12.3.26
आ यन्ति दिवः पृथिवीं सचन्ते भूम्याः सचन्ते अध्यन्तरिक्षम् ।
शुद्धाः सतीस्ता उ शुम्भन्त एव ता नः स्वर्गमभि लोकं नयन्तु ॥ १२.३.२६ ॥
Vienen del cielo, se adhieren a la tierra, y desde la tierra se adhieren hacia el espacio intermedio. Siendo puros, verdaderamente resplandecen; que nos conduzcan hacia el mundo celestial, Svarga.
12.3.27
उतेव प्रभ्वीरुत संमितास उत शुक्राः शुचयश्चामृतासः ।
ता ओदनं दंपतिभ्यां प्रशिष्टा आपः शिक्षन्तीः पचता सुनाथाः ॥ १२.३.२७ ॥
Son como poderosas y bien medidas, brillantes, puras e inmortales. Que estas aguas, bien guiadas y bien protegidas, cocinen el odana para el esposo y la esposa.
12.3.28
संख्याता स्तोकाः पृथिवीं सचन्ते प्राणापानैः संमिता ओषधीभिः ।
असंख्याता ओप्यमानाः सुवर्णाः सर्वं व्यापुः शुचयः शुचित्वम् ॥ १२.३.२८ ॥
Las gotas contadas se adhieren a la tierra, medidas por el aliento inspirado y espirado y por las hierbas. Innumerables, esparcidas, doradas, las puras lo penetraron todo y alcanzaron la pureza.
12.3.29
उद्योधन्त्यभि वल्गन्ति तप्ताः फेनमस्यन्ति बहुलांश्च बिन्दून् ।
योषेव दृष्ट्वा पतिमृत्वियायैतैस्तण्डुलैर्भवता समापः ॥ १२.३.२९ ॥
Las aguas calentadas hierven y saltan, arrojando espuma y muchas gotas. Como una mujer en su estación, al ver a su esposo, se acerca a él, así que las aguas se unan con estos granos de arroz.
12.3.30
उत्थापय सीदतो बुध्न एनान् अद्भिरात्मानमभि सं स्पृशन्ताम् ।
अमासि पात्रैरुदकं यदेतन् मितास्तण्डुलाः प्रदिशो यदीमाः ॥ १२.३.३० ॥
Levanta a los que están sentados en el fondo; que se toquen a sí mismos juntos con el agua. En la casa, con las vasijas, está esta agua; estos granos de arroz medidos están en las direcciones.
12.3.31
प्र यच्छ पर्शुं त्वरया हरौषमहिंसन्त ओषधीर्दान्तु पर्वन् ।
यासां सोमः परि राज्यं बभूवामन्युता नो वीरुधो भवन्तु ॥ १२.३.३१ ॥
Entrega pronto el hacha; sin dañarlas, que las hierbas sean cortadas por sus nudos. Que aquellas sobre las que Soma obtuvo el dominio sean para nosotros libres de ira.
12.3.32
नवं बर्हिरोदनाय स्तृणीत प्रियं हृदश्चक्षुषो वल्ग्वस्तु ।
तस्मिन् देवाः सह दैवीर्विशन्त्विमं प्राश्नन्त्वृतुभिर्निषद्य ॥ १२.३.३२ ॥
Extiende hierba barhis nueva para el odana; que sea querida y hermosa para el corazón y los ojos. Que en ella entren los dioses junto con los poderes divinos, y que, sentados según las estaciones, coman esto.
12.3.33
वनस्पते स्तीर्णमा सीद बर्हिरग्निष्टोमैः संमितो देवताभिः ।
त्वष्ट्रेव रूपं सुकृतं स्वधित्यैना एहाः परि पात्रे ददृश्राम् ॥ १२.३.३३ ॥
Oh señor de la selva, siéntate sobre el barhis extendido, debidamente medido por los ritos del Agniṣṭoma y las deidades. Como Tvaṣṭṛ forma una bella figura, así veamos estos bien hechos con el hacha alrededor del recipiente.
12.3.34
षष्ट्यां शरत्सु निधिपा अभीच्छात्स्वः पक्वेनाभ्यश्नवातै ।
उपैनं जीवान् पितरश्च पुत्रा एतं स्वर्गं गमयान्तमग्नेः ॥ १२.३.३४ ॥
En sesenta otoños, que el guardián de los tesoros desee el cielo y lo alcance con alimento cocido. Que los padres vivos y los hijos lo acerquen, a este que Agni conduce al cielo.
12.3.35
धर्ता ध्रियस्व धरुणे पृथिव्या अच्युतं त्वा देवताश्च्यावयन्तु ।
तं त्वा दंपती जीवन्तौ जीवपुत्रावुद्वासयातः पर्यग्निधानात् ॥ १२.३.३५ ॥
Oh sustentador, permanece firme en el sostén de la tierra; que los dioses no te desplacen, inconmovible. Que el marido y la mujer vivos, con hijos vivos, te saquen del hogar del fuego.
12.3.36
सर्वान्त्समागा अभिजित्य लोकान् यावन्तः कामाः समतीतृपस्तान् ।
वि गाहेथामायवनं च दर्विरेकस्मिन् पात्रे अध्युद्धरैनम् ॥ १२.३.३६ ॥
Tras conquistar todos los mundos, plenamente saciados de cuantos deseos existen, entrad vosotros dos en el āyavana; en una sola vasija alzad esto con la darvi.
12.3.37
उप स्तृणीहि प्रथय पुरस्ताद्घृतेन पात्रमभि घारयैतत् ।
वाश्रेवोस्रा तरुणं स्तनस्युमिमं देवासो अभिहिङ्कृणोत ॥ १२.३.३७ ॥
Extiéndelo y ensánchalo por delante; vierte ghee sobre esta vasija. Como la vaca que muge con sus ubres para su tierno ternero, así, oh dioses, llamad a esto.
12.3.38
उपास्तरीरकरो लोकमेतमुरुः प्रथतामसमः स्वर्गः ।
तस्मिं छ्रयातै महिषः सुपर्णो देवा एनं देवताभ्यः प्र यछान् ॥ १२.३.३८ ॥
Tú extendiste este mundo debajo; sea amplio y se extienda, cielo sin igual. En él descansen el búfalo y el águila; que los dioses lo entreguen a las deidades.
12.3.39
यद्यज्जाया पचति त्वत्परःपरः पतिर्वा जाये त्वत्तिरः ।
सं तत्सृजेथां सह वां तदस्तु संपादयन्तौ सह लोकमेकम् ॥ १२.३.३९ ॥
Lo que la esposa cocine, y aunque el marido o la mujer estén lejos de ti, uníos ambos en eso; que sea común a los dos, cumpliendo juntos un solo mundo.
12.3.40
यावन्तो अस्याः पृथिवीं सचन्ते अस्मत्पुत्राः परि ये संबभूवुः ।
सर्वांस्तामुप पात्रे ह्वयेथां नाभिं जानानाः शिशवः समायान् ॥ १२.३.४० ॥
Cuantos de nuestros hijos se aferran a esta tierra y han nacido en torno, llamadlos a todos junto a la vasija; que vengan juntos los niños que conocen el ombligo.
12.3.41
वसोर्या धारा मधुना प्रपीना घृतेन मिश्रा अमृतस्य नाभयः ।
सर्वास्ता अव रुन्धे स्वर्गः षष्ट्यां शरत्सु निधिपा अभीछात् ॥ १२.३.४१ ॥
Las corrientes de riqueza, hinchadas de miel, mezcladas con ghee, ombligos de la inmortalidad: a todas ellas aquí las retengo. Que el Svarga y los guardianes del tesoro me deseen en el sexagésimo otoño.
12.3.42
निधिं निधिपा अभ्येनमिछादनीश्वरा अभितः सन्तु येऽन्ये ।
अस्माभिर्दत्तो निहितः स्वर्गस्त्रिभिः काण्डैस्त्रीन्त्स्वर्गान् अरुक्षत् ॥ १२.३.४२ ॥
Que los guardianes del tesoro lo deseen; que los demás alrededor sean impotentes. El cielo dado y depositado por nosotros alcanzó tres cielos a través de tres secciones.
12.3.43
अग्नी रक्षस्तपतु यद्विदेवं क्रव्याद्पिशाच इह मा प्र पास्त ।
नुदाम एनमप रुध्मो अस्मदादित्या एनमङ्गिरसः सचन्ताम् ॥ १२.३.४३ ॥
Que Agni queme a ese rākṣasa, el demonio sin dioses; que el piśāca devorador de carne no me alcance aquí. Lo expulsamos, lo apartamos de nosotros; que los Ādityas y los Aṅgirasas lo sigan.
12.3.44
आदित्येभ्यो अङ्गिरोभ्यो मध्विदं घृतेन मिश्रं प्रति वेदयामि ।
शुद्धहस्तौ ब्राह्मणस्यानिहत्यैतं स्वर्गं सुकृतावपीतम् ॥ १२.३.४४ ॥
A los Ādityas y a los Aṅgirasas les devuelvo esta miel mezclada con ghee. Por las manos puras del brahmán, sin dañarlo, este cielo ha sido bebido por las buenas acciones.
12.3.45
इदं प्रापमुत्तमं काण्डमस्य यस्माल्लोकात्परमेष्ठी समाप ।
आ सिञ्च सर्पिर्घृतवत्समङ्ग्ध्येष भागो अङ्गिरसो नो अत्र ॥ १२.३.४५ ॥
He obtenido esta sección suprema, del mundo desde el cual el Supremo la alcanzó. Vierte mantequilla clarificada, unge con ghee; esta porción aquí pertenece a los Aṅgirasas, a nosotros.
12.3.46
सत्याय च तपसे देवताभ्यो निधिं शेवधिं परि दद्म एतम् ।
मा नो द्यूतेऽव गान् मा समित्यां मा स्मान्यस्मा उत्सृजता पुरा मत् ॥ १२.३.४६ ॥
Por la verdad y por el ascetismo, a los dioses entregamos este tesoro y este depósito. No nos hagas caer en el juego de dados ni en la asamblea; no me entregues a otro antes de tiempo.
12.3.47
अहं पचाम्यहं ददामि ममेदु कर्मन् करुणेऽधि जाया ।
कौमारो लोको अजनिष्ट पुत्रोऽन्वारभेथां वय उत्तरावत् ॥ १२.३.४७ ॥
Yo cocino, yo doy; en mi propia obra, oh compasiva, la esposa depende de mí. En el mundo juvenil nació un hijo; que ambos alcancéis una vida más alta.
12.3.48
न किल्बिषमत्र नाधारो अस्ति न यन् मित्रैः समममान एति ।
अनूनं पात्रं निहितं न एतत्पक्तारं पक्वः पुनरा विशाति ॥ १२.३.४८ ॥
Aquí no hay falta ni carece de apoyo; nada se va sin compartirse por igual con los amigos. Este recipiente lleno está puesto para nosotros; el alimento cocido vuelve a entrar en el cocinero.
12.3.49
प्रियं प्रियाणां कृणवाम तमस्ते यन्तु यतमे द्विषन्ति ।
धेनुरनड्वान् वयोवय आयदेव पौरुषेयमप मृत्युं नुदन्तु ॥ १२.३.४९ ॥
Hacemos querido lo querido entre los queridos; que vayan allá los que nos odian. Que la vaca y el buey, viniendo con cada vida, alejen la muerte del ser humano.
12.3.50
समग्नयः विदुरन्यो अन्यं य ओषधीः सचते यश्च सिन्धून् ।
यावन्तो देवा दिव्यातपन्ति हिरण्यं ज्योतिः पचतो बभूव ॥ १२.३.५० ॥
Los fuegos se conocen unos a otros; quien se une a las hierbas y a los ríos; cuantos dioses brillan en el cielo, la luz del cocinero se ha vuelto dorada.
12.3.51
एषा त्वचां पुरुषे सं बभूवानग्नाः सर्वे पशवो ये अन्ये ।
क्षत्रेणात्मानं परि धापयाथोऽमोतं वासो मुखमोदनस्य ॥ १२.३.५१ ॥
Esto se ha reunido como piel en el hombre, de modo que todos los animales y los demás no estén desnudos. Con fuerza envuelve tu ātman por completo; cubre la boca del odana con una vestidura indestructible.
12.3.52
यदक्षेषु वदा यत्समित्यां यद्वा वदा अनृतं वित्तकाम्या ।
समानं तन्तुमभि सम्वसानौ तस्मिन्त्सर्वं शमलं सादयाथः ॥ १२.३.५२ ॥
Lo que hablas en el juego de dados, lo que hablas en la asamblea, o la falsedad que dices por deseo de riqueza: envueltos en el mismo hilo, ustedes dos depositan en él toda esa impureza.
12.3.53
वर्षं वनुष्वापि गच्छ देवांस्त्वचो धूमं पर्युत्पातयासि ।
विश्वव्यचा घृतपृष्ठो भविष्यन्त्सयोनिर्लोकमुप याह्येतम् ॥ १२.३.५३ ॥
Da lluvia, y ve también a los dioses; haz que el humo se eleve por todos lados desde la piel. Omnipresente, con mantequilla sobre el lomo, convirtiéndote en uno de la misma fuente, alcanza este mundo.
12.3.54
तन्वं स्वर्गो बहुधा वि चक्रे यथा विद आत्मन्न् अन्यवर्णाम् ।
अपाजैत्कृष्णां रुशतीं पुनानो या लोहिनी तां ते अग्नौ जुहोमि ॥ १२.३.५४ ॥
Svarga dividió el cuerpo de muchas maneras, para que en el ātman se conociera lo de otro color. Purificando, alejó lo negro y lo brillante; a lo rojo, eso lo ofrezco al fuego por ti.
12.3.55
प्राच्यै त्वा दिशेऽग्नयेऽधिपतयेऽसिताय रक्षित्र आदित्यायेषुमते ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.५५ ॥
Te ofrezco a la región oriental, a Agni, al señor Asita, al protector Āditya que porta flechas. A este lo damos alrededor; que guarde nuestro ir y venir. Aquí que nuestra vida asignada llegue a la vejez; que la decrepitud no nos lleve hacia la muerte; luego que estemos juntos con la madurez.
12.3.56
दक्षिणायै त्वा दिश इन्द्रायाधिपतये तिरश्चिराजये रक्षित्रे यमायेषुमते ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.५६ ॥
Te ofrezco a la región meridional, a Indra, al señor Tiraścirāji, al protector Yama que porta flechas. A este lo damos alrededor; que guarde nuestro ir y venir. Aquí que nuestra vida asignada llegue a la vejez; que la decrepitud no nos lleve hacia la muerte; luego que estemos juntos con la madurez.
12.3.57
प्रतीच्यै त्वा दिशे वरुणायाधिपतये पृदाकवे रक्षित्रेऽन्नायेषुमते ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.५७ ॥
Te ofrezco a la región occidental, a Varuṇa, al señor Pṛdāku, al protector Anna que porta flechas. A este lo damos alrededor; que guarde nuestro ir y venir. Aquí que nuestra vida asignada llegue a la vejez; que la decrepitud no nos lleve hacia la muerte; luego que estemos juntos con la madurez.
12.3.58
उदीच्यै त्वा दिशे सोमायाधिपतये स्वजाय रक्षित्रेऽशन्या इषुमत्यै ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.५८ ॥
Para el cuarto norte, bajo el señorío de Soma, el protector nacido de sí mismo, para el rayo y la rica en flechas, te entregamos. Colocamos esto alrededor; protégenos de nuestro camino. Que la vejez destinada a nosotros aquí nos conduzca a la decrepitud; que la vejez no nos entregue a la muerte, sino que nos mantenga unidos a la madurez.
12.3.59
ध्रुवायै त्वा दिशे विष्णवेऽधिपतये कल्माषग्रीवाय रक्षित्र ओषधीभ्य इषुमतीभ्यः ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.५९ ॥
Para el cuarto fijo, bajo el señorío de Viṣṇu, para el guardián del de cuello moteado, para las plantas ricas en flechas, te entregamos. Colocamos esto alrededor; protégenos de nuestro camino. Que la vejez destinada a nosotros aquí nos conduzca a la decrepitud; que la vejez no nos entregue a la muerte, sino que nos mantenga unidos a la madurez.
12.3.60
ऊर्ध्वायै त्वा दिशे बृहस्पतयेऽधिपतये श्वित्राय रक्षित्रे वर्षायेषुमते ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.६० ॥
Para el cuarto superior, bajo el señorío de Bṛhaspati, para el guardián de la lepra blanca, para la lluvia rica en flechas, te entregamos. Colocamos esto alrededor; protégenos de nuestro camino. Que la vejez destinada a nosotros aquí nos conduzca a la decrepitud; que la vejez no nos entregue a la muerte, sino que nos mantenga unidos a la madurez.