Atharvaveda · Sūkta 12.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.3.1
पुमान् पुंसोऽधि तिष्ठ चर्मेहि तत्र ह्वयस्व यतमा प्रिया ते ।
यावन्तावग्रे प्रथमं समेयथुस्तद्वां वयो यमराज्ये समानम् ॥ १२.३.१ ॥
Mann, steh auf der Frau; komm auf das Fell und rufe dort deine Geliebte. Die Lebenskraft, die ihr beide zu Beginn gemeinsam erlangtet, als ihr euch vereinigtet, ist im Reich Yamas euch beiden gleich.
12.3.2
तावद्वां चक्षुस्तति वीर्याणि तावत्तेजस्ततिधा वाजिनानि ।
अग्निः शरीरं सचते यदैधोऽधा पक्वान् मिथुना सं भवाथः ॥ १२.३.२ ॥
So weit euer beider Blick reicht, so weit reichen eure Kräfte und euer Glanz. Wenn das Feuer, mit Brennstoff versehen, am Körper haftet, dann werdet ihr, gereift, als Paar vereint.
12.3.3
समस्मिंल्लोके समु देवयाने सं स्मा समेतं यमराज्येषु ।
पूतौ पवित्रैरुप तद्ध्वयेथां यद्यद्रेतो अधि वां संबभूव ॥ १२.३.३ ॥
Seid gemeinsam in dieser Welt, gemeinsam auch auf dem Pfad der Götter; kommt gemeinsam in die Reiche Yamas. Gereinigt durch die Reinigungsmittel, naht euch beide dorthin, welcher Same auch immer zwischen euch beiden entstanden ist.
12.3.4
आपस्पुत्रासो अभि सं विशध्वमिमं जीवं जीवधन्याः समेत्य ।
तासां भजध्वममृतं यमाहुरोदनं पचति वां जनित्री ॥ १२.३.४ ॥
Ihr Söhne der Wasser, tretet gemeinsam in dieses lebende Wesen ein, gesegnet mit Leben, vereint. Genießt von ihnen jenes Nektar, das man Odana nennt; eure Mutter kocht es für euch beide.
12.3.5
यं वां पिता पचति यं च माता रिप्रान् निर्मुक्त्यै शमलाच्च वाचः ।
स ओदनः शतधारः स्वर्ग उभे व्याप नभसी महित्वा ॥ १२.३.५ ॥
Was dein Vater kocht und was deine Mutter kocht, zur Befreiung von Verunreinigung und von der Unreinheit der Rede, jenes Odana ist der Himmel der hundert Ströme; durch seine Größe durchdrang es beide Himmel.
12.3.6
उभे नभसी उभयांश्च लोकान् ये यज्वनामभिजिताः स्वर्गाः ।
तेषां ज्योतिष्मान् मधुमान् यो अग्रे तस्मिन् पुत्रैर्जरसि सं श्रयेथाम् ॥ १२.३.६ ॥
Beide Himmel und beide Welten, die himmlischen Reiche, die die Opfernden gewonnen haben; in dem, das leuchtend, süß und das vorderste ist, dort mit euren Söhnen bis ins Alter sucht gemeinsam Zuflucht.
12.3.7
प्राचींप्राचीं प्रदिशमा रभेथामेतं लोकं श्रद्दधानाः सचन्ते ।
यद्वां पक्वं परिविष्टमग्नौ तस्य गुप्तये दंपती सं श्रयेथाम् ॥ १२.३.७ ॥
Beginnt, jeder von euch, aus der östlichen Richtung; die Gläubigen erreichen eben diese Welt. Zum Schutz dessen, was im Feuer gekocht und aufgetragen ist, ihr Ehegatten, sucht gemeinsam Zuflucht.
12.3.8
दक्षिणां दिशमभि नक्षमाणौ पर्यावर्तेथामभि पात्रमेतत् ।
तस्मिन् वां यमः पितृभिः संविदानः पक्वाय शर्म बहुलं नि यच्छात् ॥ १२.३.८ ॥
Den südlichen Richtung zustrebend, wendet euch diesem Gefäß zu; in ihm gewähre Yama, einverstanden mit den Vätern, dem Gekochten reichlichen Schutz.
12.3.9
प्रतीची दिशामियमिद्वरं यस्यां सोमो अधिपा मृडिता च ।
तस्यां श्रयेथां सुकृतः सचेथामधा पक्वान् मिथुना सं भवाथः ॥ १२.३.९ ॥
Diese westliche Richtung ist die beste, deren Herr Soma ist, der Gnädige. Sucht dort Zuflucht, bleibt als Tatkräftige des Guten zusammen, und dann werdet ein Paar mit dem Gekochten.
12.3.10
उत्तरं राष्ट्रं प्रजयोत्तरावद्दिशामुदीची कृणवन् नो अग्रम् ।
पाङ्क्तं छन्दः पुरुषो बभूव विश्वैर्विश्वाङ्गैः सह सं भवेम ॥ १२.३.१० ॥
Das nördliche Reich mit seinen Nachkommen ist höher; die nördliche Richtung hat uns den vordersten Ort bereitet. Das Versmaß Pankti wurde zur Person; mögen wir mit allen Gliedern und mit allen vereint werden.
12.3.11
ध्रुवेयं विराण्नमो अस्त्वस्यै शिवा पुत्रेभ्य उत मह्यमस्तु ।
सा नो देव्यदिते विश्ववार इर्य इव गोपा अभि रक्ष पक्वम् ॥ १२.३.११ ॥
Diese ist fest und herrschend; ihr sei Verehrung. Sie sei gütig für die Söhne und für mich. Die Göttin Aditi, die alles Wählende, möge das gekochte Mahl wie ein tätiger Hirte für uns bewachen.
12.3.12
पितेव पुत्रान् अभि सं स्वजस्व नः शिवा नो वाता इह वान्तु भूमौ ।
यमोदनं पचतो देवते इह तं नस्तप उत सत्यं च वेत्तु ॥ १२.३.१२ ॥
Wie ein Vater seine Söhne umarmt, so umarmt uns ganz. Mögen gütige Winde hier auf der Erde für uns wehen. Ihr Götter, möge Yama die Glut und die Wahrheit des hier gekochten Odana erkennen.
12.3.13
यद्यद्कृष्णः शकुन एह गत्वा त्सरन् विषक्तं बिल आससाद ।
यद्वा दास्यार्द्रहस्ता समङ्क्त उलूखलं मुसलं शुम्भतापः ॥ १२.३.१३ ॥
Was immer ein schwarzer Vogel hierher kriechend gekommen ist und sich im Loch festgeklammert niedergelassen hat, oder was die Magd mit nassen Händen auf Mörser und Stößel schmiert, reinigt es mit Wasser.
12.3.14
अयं ग्रावा पृथुबुध्नो वयोधाः पूतः पवित्रैरप हन्तु रक्षः ।
आ रोह चर्म महि शर्म यच्छ मा दंपती पौत्रमघं नि गाताम् ॥ १२.३.१४ ॥
Dieser Mahlstein, breitbasig und Kraft gebend, von Reinigern gereinigt, möge den Dämon vertreiben. Steig auf das Fell, gewähre großen Schutz; Mann und Frau mögen nicht in die Schuld des Enkels fallen.
12.3.15
वनस्पतिः सह देवैर्न आगन् रक्षः पिशाचामपबाधमानः ।
स उच्छ्रयातै प्र वदाति वाचं तेन लोकामभि सर्वान् जयेम ॥ १२.३.१५ ॥
Der Herr des Waldes komme mit den Göttern zu uns und treibe Dämonen und Piśācas fort. Er erhebe sich und verkünde das Wort; dadurch mögen wir alle Welten erobern.
12.3.16
सप्त मेधान् पशवः पर्यगृह्णन् य एषां ज्योतिष्माँ उत यश्चकर्श ।
त्रयस्त्रिंशद्देवतास्तान्त्सचन्ते स नः स्वर्गमभि नेष लोकम् ॥ १२.३.१६ ॥
Der diese sieben Opfergaben und Tiere umfasst und ergriffen hat, und der unter ihnen leuchtend ist und die Furche gezogen hat, mit ihm weilen die dreiunddreißig Götter; er führe uns zur himmlischen Welt.
12.3.17
स्वर्गं लोकमभि नो नयासि सं जायया सह पुत्रैः स्याम ।
गृह्णामि हस्तमनु मैत्वत्र मा नस्तारीन् निर्ऋतिर्मो अरातिः ॥ १२.३.१७ ॥
Führe uns zur himmlischen Welt; mögen wir mit Gattin und Söhnen vereint sein. Ich ergreife die Hand (meiner Gattin); sie komme hier hinter mir her. Mögen Nirṛti und Arāti uns nicht überwinden.
12.3.18
ग्राहिं पाप्मानमति तामयाम तमो व्यस्य प्र वदासि वल्गु ।
वानस्पत्य उद्यतो मा जिहिंसीर्मा तण्डुलं वि शरीर्देवयन्तम् ॥ १२.३.१८ ॥
Mögen wir das ergreifende Übel überwinden; die Finsternis abwerfend sprichst du süße Worte. O baumgeborener, wenn du erhoben bist, schade nicht; zerstreue nicht das Reiskorn, das nach den Göttern verlangt.
12.3.19
विश्वव्यचा घृतपृष्ठो भविष्यन्त्सयोनिर्लोकमुप याह्येतम् ।
वर्षवृद्धमुप यच्छ शूर्पं तुषं पलावान् अप तद्विनक्तु ॥ १२.३.१९ ॥
Du alles Umfassender, der Ghee auf seinem Rücken trägt, der im Begriff ist, gleichen Ursprungs zu sein, komm zu dieser Welt. Lege das vom Regen gewachsene Korn auf die Worfschaufel; es trenne Spreu und Hülse.
12.3.20
त्रयो लोकाः संमिता ब्राह्मणेन द्यौरेवासौ पृथिव्यन्तरिक्षम् ।
अंशून् गृभीत्वान्वारभेथामा प्यायन्तां पुनरा यन्तु शूर्पम् ॥ १२.३.२० ॥
Die drei Welten sind vom Brahmanen ausgemessen: jener Himmel, diese Erde und der Luftraum dazwischen. Nachdem du die Halme ergriffen hast, beginne; mögen sie wieder schwellen und zur Worfschaufel zurückkehren.
12.3.21
पृथग्रूपाणि बहुधा पशूनामेकरूपो भवसि सं समृद्ध्या ।
एतां त्वचं लोहिनीं तां नुदस्व ग्रावा शुम्भाति मलग इव वस्त्रा ॥ १२.३.२१ ॥
Die Rinder haben vielerlei Gestalten, doch durch Wohlstand wirst du von einer Gestalt. Stoße diese rötliche Haut fort; der Stein lässt sie glänzen, wie der Wäscher das Gewand glänzen lässt.
12.3.22
पृथिवीं त्वा पृथिव्यामा वेशयामि तनूः समानी विकृता त एषा ।
यद्यद्द्युत्तं लिखितमर्पणेन तेन मा सुस्रोर्ब्रह्मणापि तद्वपामि ॥ १२.३.२२ ॥
Ich setze dich auf die Erde, in die Erde hinein. Deine Leiber sind gleich, doch dieser ist verändert. Was durch das Schneidegerät gezeichnet glänzte, das schneide ich mit der heiligen Formel ebenfalls ab.
12.3.23
जनित्रीव प्रति हर्यासि सूनुं सं त्वा दधामि पृथिवीं पृथिव्या ।
उखा कुम्भी वेद्यां मा व्यथिष्ठा यज्ञायुधैराज्येनातिषक्ता ॥ १२.३.२३ ॥
Wie eine Mutter neigst du dich dem Sohn freudig zu; ich verbinde dich mit der Erde in der Erde. O Topf und Krug, auf dem Altar, gut bestrichen mit Schmalz und den Opfergeräten, sollt ihr nicht leiden.
12.3.24
अग्निः पचन् रक्षतु त्वा पुरस्तादिन्द्रो रक्षतु दक्षिणतो मरुत्वान् ।
वरुणस्त्वा दृंहाद्धरुणे प्रतीच्या उत्तरात्त्वा सोमः सं ददातै ॥ १२.३.२४ ॥
Möge Agni, der Kocher, dich von Osten schützen; möge Indra mit den Maruts dich von Süden schützen. Möge Varuṇa dich vom Westen her in der Stütze festigen; möge Soma dich vom Norden her vereinen und geben.
12.3.25
पूताः पवित्रैः पवन्ते अभ्राद्दिवं च यन्ति पृथिवीं च लोकान् ।
ता जीवला जीवधन्याः प्रतिष्ठाः पात्र आसिक्ताः पर्यग्निरिन्धाम् ॥ १२.३.२५ ॥
Durch die Seiher gereinigt, fließen die Wasser aus der Wolke und gehen zum Himmel und zu den Welten der Erde. Sie sind lebenspendend, mit Leben gesegnet, gegründet; in das Gefäß gegossen, möge das Feuer rings um sie entzünden.
12.3.26
आ यन्ति दिवः पृथिवीं सचन्ते भूम्याः सचन्ते अध्यन्तरिक्षम् ।
शुद्धाः सतीस्ता उ शुम्भन्त एव ता नः स्वर्गमभि लोकं नयन्तु ॥ १२.३.२६ ॥
Sie kommen vom Himmel, haften an der Erde und haften von der Erde aufwärts bis in den Luftraum. Da sie rein sind, glänzen sie wahrlich; mögen sie uns zur Welt des Himmels, Svarga, führen.
12.3.27
उतेव प्रभ्वीरुत संमितास उत शुक्राः शुचयश्चामृतासः ।
ता ओदनं दंपतिभ्यां प्रशिष्टा आपः शिक्षन्तीः पचता सुनाथाः ॥ १२.३.२७ ॥
Sie sind gleichsam mächtig und wohlgemessen, glänzend, rein und lebensspendend. Mögen diese Wasser, wohl geleitet und wohl beschützt, den Odana für Gatten und Gattin kochen.
12.3.28
संख्याता स्तोकाः पृथिवीं सचन्ते प्राणापानैः संमिता ओषधीभिः ।
असंख्याता ओप्यमानाः सुवर्णाः सर्वं व्यापुः शुचयः शुचित्वम् ॥ १२.३.२८ ॥
Gezählte Tropfen haften an der Erde, gemessen durch Ein- und Ausatem und durch die Kräuter. Unzählbar, verstreut, golden durchdrangen die Reinen alles und erlangten Reinheit.
12.3.29
उद्योधन्त्यभि वल्गन्ति तप्ताः फेनमस्यन्ति बहुलांश्च बिन्दून् ।
योषेव दृष्ट्वा पतिमृत्वियायैतैस्तण्डुलैर्भवता समापः ॥ १२.३.२९ ॥
Die erhitzten Wasser wallen auf und springen, schleudern Schaum und viele Tropfen. Wie eine Frau in ihrer Zeit, die ihren Gatten sieht, zu ihm geht, so mögen sich die Wasser mit diesen Reiskörnern vereinen.
12.3.30
उत्थापय सीदतो बुध्न एनान् अद्भिरात्मानमभि सं स्पृशन्ताम् ।
अमासि पात्रैरुदकं यदेतन् मितास्तण्डुलाः प्रदिशो यदीमाः ॥ १२.३.३० ॥
Hebe jene empor, die unten sitzen; mögen sie sich selbst mit dem Wasser zusammen berühren. Im Haus, bei den Gefäßen, ist dieses Wasser; diese abgemessenen Reiskörner sind in den Richtungen.
12.3.31
प्र यच्छ पर्शुं त्वरया हरौषमहिंसन्त ओषधीर्दान्तु पर्वन् ।
यासां सोमः परि राज्यं बभूवामन्युता नो वीरुधो भवन्तु ॥ १२.३.३१ ॥
Reiche schnell die Axt; ohne ihnen zu schaden, mögen die Kräuter an ihren Gelenken geschnitten werden. Mögen jene Ranken, über die Soma die Herrschaft gewann, uns zornfrei sein.
12.3.32
नवं बर्हिरोदनाय स्तृणीत प्रियं हृदश्चक्षुषो वल्ग्वस्तु ।
तस्मिन् देवाः सह दैवीर्विशन्त्विमं प्राश्नन्त्वृतुभिर्निषद्य ॥ १२.३.३२ ॥
Breite frisches Barhis-Gras für das Odana aus; es sei lieb und schön für Herz und Auge. Darauf mögen die Götter zusammen mit den göttlichen Mächten eintreten, und nach den Jahreszeiten sitzend mögen sie dies essen.
12.3.33
वनस्पते स्तीर्णमा सीद बर्हिरग्निष्टोमैः संमितो देवताभिः ।
त्वष्ट्रेव रूपं सुकृतं स्वधित्यैना एहाः परि पात्रे ददृश्राम् ॥ १२.३.३३ ॥
O Herr des Waldes, setze dich auf das ausgebreitete Barhis, wohlbemessen durch die Agniṣṭoma-Riten und die Gottheiten. Wie Tvaṣṭṛ eine schöne Gestalt formt, so mögen wir diese mit der Axt gut gefertigten rings um das Gefäß sehen.
12.3.34
षष्ट्यां शरत्सु निधिपा अभीच्छात्स्वः पक्वेनाभ्यश्नवातै ।
उपैनं जीवान् पितरश्च पुत्रा एतं स्वर्गं गमयान्तमग्नेः ॥ १२.३.३४ ॥
In sechzig Herbsten möge der Schatzhüter den Himmel begehren und ihn mit gekochter Speise erlangen. Mögen die lebenden Väter und Söhne ihn herbeibringen, diesen, den Agni zum Himmel führt.
12.3.35
धर्ता ध्रियस्व धरुणे पृथिव्या अच्युतं त्वा देवताश्च्यावयन्तु ।
तं त्वा दंपती जीवन्तौ जीवपुत्रावुद्वासयातः पर्यग्निधानात् ॥ १२.३.३५ ॥
O Stütze, stehe fest auf dem festen Halt der Erde; mögen die Götter dich, den Unerschütterlichen, nicht verrücken. Mögen das lebende Ehepaar mit lebenden Söhnen dich aus dem Feuerherd hinausführen.
12.3.36
सर्वान्त्समागा अभिजित्य लोकान् यावन्तः कामाः समतीतृपस्तान् ।
वि गाहेथामायवनं च दर्विरेकस्मिन् पात्रे अध्युद्धरैनम् ॥ १२.३.३६ ॥
Nachdem ihr alle Welten erobert und an allen Wünschen, so viele es gibt, gesättigt seid, taucht ihr beide in den Āyavana ein; in einem einzigen Gefäß hebt dies mit der Darvi empor.
12.3.37
उप स्तृणीहि प्रथय पुरस्ताद्घृतेन पात्रमभि घारयैतत् ।
वाश्रेवोस्रा तरुणं स्तनस्युमिमं देवासो अभिहिङ्कृणोत ॥ १२.३.३७ ॥
Breite es vorn aus und mach es weit; gieße dieses Gefäß voll mit Ghee. Wie eine brüllende Kuh mit Euter ihr junges Kalb ruft, so, ihr Götter, ruft diesem zu.
12.3.38
उपास्तरीरकरो लोकमेतमुरुः प्रथतामसमः स्वर्गः ।
तस्मिं छ्रयातै महिषः सुपर्णो देवा एनं देवताभ्यः प्र यछान् ॥ १२.३.३८ ॥
Du hast diese Welt darunter ausgebreitet; möge sie weit sein und sich ausdehnen, ein unvergleichlicher Himmel. Darin mögen Büffel und Adler ruhen; die Götter mögen diesen den Gottheiten übergeben.
12.3.39
यद्यज्जाया पचति त्वत्परःपरः पतिर्वा जाये त्वत्तिरः ।
सं तत्सृजेथां सह वां तदस्तु संपादयन्तौ सह लोकमेकम् ॥ १२.३.३९ ॥
Was die Frau kocht, und mag Mann oder Frau auch fern von dir stehen, das führt ihr beide zusammen; es sei euch beiden gemeinsam, und gemeinsam vollendet ihr eine einzige Welt.
12.3.40
यावन्तो अस्याः पृथिवीं सचन्ते अस्मत्पुत्राः परि ये संबभूवुः ।
सर्वांस्तामुप पात्रे ह्वयेथां नाभिं जानानाः शिशवः समायान् ॥ १२.३.४० ॥
So viele unserer Söhne, die an dieser Erde hängen und ringsum geboren wurden, ruft sie alle zu dem Gefäß; mögen die Kinder, die den Nabel kennen, zusammenkommen.
12.3.41
वसोर्या धारा मधुना प्रपीना घृतेन मिश्रा अमृतस्य नाभयः ।
सर्वास्ता अव रुन्धे स्वर्गः षष्ट्यां शरत्सु निधिपा अभीछात् ॥ १२.३.४१ ॥
Die Ströme des Reichtums, von Honig geschwellt, mit Ghee vermischt, die Nabel der Unsterblichkeit — sie alle halte ich hier zurück. Der Svarga und die Hüter des Schatzes mögen mich im sechzigsten Herbst begehren.
12.3.42
निधिं निधिपा अभ्येनमिछादनीश्वरा अभितः सन्तु येऽन्ये ।
अस्माभिर्दत्तो निहितः स्वर्गस्त्रिभिः काण्डैस्त्रीन्त्स्वर्गान् अरुक्षत् ॥ १२.३.४२ ॥
Mögen die Hüter des Schatzes ihn begehren; mögen die anderen ringsum machtlos sein. Der von uns gegebene und niedergelegte Svarga erreichte durch drei Abschnitte drei Himmel.
12.3.43
अग्नी रक्षस्तपतु यद्विदेवं क्रव्याद्पिशाच इह मा प्र पास्त ।
नुदाम एनमप रुध्मो अस्मदादित्या एनमङ्गिरसः सचन्ताम् ॥ १२.३.४३ ॥
Agni möge jenen Rākṣas verbrennen, der gottlos ist; der fleischfressende Piśāca möge mich hier nicht überschreiten. Wir treiben ihn fort, wir halten ihn von uns fern; die Ādityas und Aṅgirases mögen ihm folgen.
12.3.44
आदित्येभ्यो अङ्गिरोभ्यो मध्विदं घृतेन मिश्रं प्रति वेदयामि ।
शुद्धहस्तौ ब्राह्मणस्यानिहत्यैतं स्वर्गं सुकृतावपीतम् ॥ १२.३.४४ ॥
Den Ādityas und den Aṅgirases bringe ich diesen mit Ghee vermischten Honig zurück. Durch die reinen Hände des Brahmanen, ohne ihn zu verletzen, wurde dieser Svarga durch gute Werke getrunken.
12.3.45
इदं प्रापमुत्तमं काण्डमस्य यस्माल्लोकात्परमेष्ठी समाप ।
आ सिञ्च सर्पिर्घृतवत्समङ्ग्ध्येष भागो अङ्गिरसो नो अत्र ॥ १२.३.४५ ॥
Ich habe diesen höchsten Abschnitt erlangt, aus der Welt, aus der der Höchste ihn erreichte. Gieße geklärte Butter hinein, salbe mit Ghee; dieser Anteil hier gehört den Aṅgirases, uns.
12.3.46
सत्याय च तपसे देवताभ्यो निधिं शेवधिं परि दद्म एतम् ।
मा नो द्यूतेऽव गान् मा समित्यां मा स्मान्यस्मा उत्सृजता पुरा मत् ॥ १२.३.४६ ॥
Für Wahrheit und Askese geben wir den Göttern diesen Schatz und Hort. Stürze uns nicht beim Würfelspiel oder in der Versammlung; gib mich nicht vorzeitig einem anderen preis.
12.3.47
अहं पचाम्यहं ददामि ममेदु कर्मन् करुणेऽधि जाया ।
कौमारो लोको अजनिष्ट पुत्रोऽन्वारभेथां वय उत्तरावत् ॥ १२.३.४७ ॥
Ich koche, ich gebe; in meinem eigenen Werk, o Mitfühlende, hängt die Gattin von mir ab. In der knabenhaften Welt wurde ein Sohn geboren; möget ihr beide ein höheres Lebensalter erlangen.
12.3.48
न किल्बिषमत्र नाधारो अस्ति न यन् मित्रैः समममान एति ।
अनूनं पात्रं निहितं न एतत्पक्तारं पक्वः पुनरा विशाति ॥ १२.३.४८ ॥
Hier gibt es weder Schuld noch fehlende Stütze; nichts geht fort, ohne gleichmäßig mit Freunden geteilt zu sein. Dieses volle Gefäß ist für uns bereitgestellt; die gekochte Speise tritt wieder in den Koch ein.
12.3.49
प्रियं प्रियाणां कृणवाम तमस्ते यन्तु यतमे द्विषन्ति ।
धेनुरनड्वान् वयोवय आयदेव पौरुषेयमप मृत्युं नुदन्तु ॥ १२.३.४९ ॥
Wir machen das Liebe unter den Lieben lieb; mögen die, die uns hassen, dorthin gehen. Mögen Kuh und Ochse, mit jeder Lebensspanne kommend, den Tod vom Menschen fortreiben.
12.3.50
समग्नयः विदुरन्यो अन्यं य ओषधीः सचते यश्च सिन्धून् ।
यावन्तो देवा दिव्यातपन्ति हिरण्यं ज्योतिः पचतो बभूव ॥ १२.३.५० ॥
Die Feuer kennen einander; wer sich mit den Kräutern und Flüssen verbindet; so viele Götter am Himmel leuchten, das Licht des Kochs ist golden geworden.
12.3.51
एषा त्वचां पुरुषे सं बभूवानग्नाः सर्वे पशवो ये अन्ये ।
क्षत्रेणात्मानं परि धापयाथोऽमोतं वासो मुखमोदनस्य ॥ १२.३.५१ ॥
Dies ist im Menschen als Haut zusammengekommen, so dass alle Tiere und die anderen nicht nackt sind. Mit Kraft hülle dein Selbst ringsum ein; bedecke den Mund des Odana mit einem unzerstörbaren Gewand.
12.3.52
यदक्षेषु वदा यत्समित्यां यद्वा वदा अनृतं वित्तकाम्या ।
समानं तन्तुमभि सम्वसानौ तस्मिन्त्सर्वं शमलं सादयाथः ॥ १२.३.५२ ॥
Was du beim Würfelspiel sprichst, was du in der Versammlung sprichst, oder die Lüge, die du aus Begierde nach Reichtum sprichst — in denselben Faden gehüllt, legt ihr beide all diese Unreinheit darin ab.
12.3.53
वर्षं वनुष्वापि गच्छ देवांस्त्वचो धूमं पर्युत्पातयासि ।
विश्वव्यचा घृतपृष्ठो भविष्यन्त्सयोनिर्लोकमुप याह्येतम् ॥ १२.३.५३ ॥
Gib Regen, und geh auch zu den Göttern; lass den Rauch von der Haut ringsum emporsteigen. Allgegenwärtig, mit Schmalz auf dem Rücken, aus demselben Ursprung werdend, erreiche diese Welt.
12.3.54
तन्वं स्वर्गो बहुधा वि चक्रे यथा विद आत्मन्न् अन्यवर्णाम् ।
अपाजैत्कृष्णां रुशतीं पुनानो या लोहिनी तां ते अग्नौ जुहोमि ॥ १२.३.५४ ॥
Svarga hat den Leib auf vielerlei Weise geteilt, damit man im Selbst das Andersfarbige erkenne. Reinigend trieb er das Schwarze und das Glänzende fort; das Rote, das opfere ich für dich ins Feuer.
12.3.55
प्राच्यै त्वा दिशेऽग्नयेऽधिपतयेऽसिताय रक्षित्र आदित्यायेषुमते ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.५५ ॥
Dich gebe ich der östlichen Richtung, dem Agni, dem Herrscher Asita, dem schützenden Āditya, der Pfeile trägt. Diesen geben wir ringsum; er möge unser Gehen behüten. Hier möge unsere bestimmte Lebenszeit bis ins Alter reichen; das Alter möge uns nicht dem Tod übergeben; dann mögen wir mit der Reife zusammen sein.
12.3.56
दक्षिणायै त्वा दिश इन्द्रायाधिपतये तिरश्चिराजये रक्षित्रे यमायेषुमते ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.५६ ॥
Dich gebe ich der südlichen Richtung, dem Indra, dem Herrscher Tiraścirāji, dem schützenden Yama, der Pfeile trägt. Diesen geben wir ringsum; er möge unser Gehen behüten. Hier möge unsere bestimmte Lebenszeit bis ins Alter reichen; das Alter möge uns nicht dem Tod übergeben; dann mögen wir mit der Reife zusammen sein.
12.3.57
प्रतीच्यै त्वा दिशे वरुणायाधिपतये पृदाकवे रक्षित्रेऽन्नायेषुमते ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.५७ ॥
Dich gebe ich der westlichen Richtung, dem Varuṇa, dem Herrscher Pṛdāku, dem schützenden Anna, der Pfeile trägt. Diesen geben wir ringsum; er möge unser Gehen behüten. Hier möge unsere bestimmte Lebenszeit bis ins Alter reichen; das Alter möge uns nicht dem Tod übergeben; dann mögen wir mit der Reife zusammen sein.
12.3.58
उदीच्यै त्वा दिशे सोमायाधिपतये स्वजाय रक्षित्रेऽशन्या इषुमत्यै ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.५८ ॥
Für die nördliche Richtung, unter der Herrschaft Somas, den selbstgeborenen Beschützer, für den Donnerkeil und die pfeilreiche, geben wir dich. Wir stellen dies ringsum; schütze uns auf unserem Weg. Möge das uns hier bestimmte Alter uns zur Hinfälligkeit führen; möge das Alter uns nicht dem Tod übergeben, sondern uns mit der Reife verbunden halten.
12.3.59
ध्रुवायै त्वा दिशे विष्णवेऽधिपतये कल्माषग्रीवाय रक्षित्र ओषधीभ्य इषुमतीभ्यः ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.५९ ॥
Für die feste Richtung, unter der Herrschaft Viṣṇus, für den Beschützer des Gefleckthalsigen, für die pfeilreichen Kräuter, geben wir dich. Wir stellen dies ringsum; schütze uns auf unserem Weg. Möge das uns hier bestimmte Alter uns zur Hinfälligkeit führen; möge das Alter uns nicht dem Tod übergeben, sondern uns mit der Reife verbunden halten.
12.3.60
ऊर्ध्वायै त्वा दिशे बृहस्पतयेऽधिपतये श्वित्राय रक्षित्रे वर्षायेषुमते ।
एतं परि दद्मस्तं नो गोपायतास्माकमैतोः ।
दिष्टं नो अत्र जरसे नि नेषज्जरा मृत्यवे परि णो ददात्वथ पक्वेन सह सं भवेम ॥ १२.३.६० ॥
Für die obere Richtung, unter der Herrschaft Bṛhaspatis, für den Beschützer des weißen Aussatzes, für den pfeilreichen Regen, geben wir dich. Wir stellen dies ringsum; schütze uns auf unserem Weg. Möge das uns hier bestimmte Alter uns zur Hinfälligkeit führen; möge das Alter uns nicht dem Tod übergeben, sondern uns mit der Reife verbunden halten.