أثارفافيدا · سوكتا 12.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.4.1
ददामीत्येव ब्रूयादनु चैनामभुत्सत ।
वशां ब्रह्मभ्यो याचद्भ्यस्तत्प्रजावदपत्यवत् ॥ १२.४.१ ॥
ينبغي أن يُقال: «أنا أعطي»، ثم لا يُحتقر ذلك الأمر. ينبغي أن تُعطى البراهمة السائلين الفاشا (البقرة)؛ فتصبح ذات ذرية ونسل.
12.4.2
प्रजया स वि क्रीणीते पशुभिश्चोप दस्यति ।
य आर्षेयेभ्यो याचद्भ्यो देवानां गां न दित्सति ॥ १२.४.२ ॥
يشتري نفسه بالذرية، ويهلك أيضًا بالماشية — من لا يريد أن يعطي بقرة الآلهة للبراهمة السائلين من نسل الرishis (آرشية).
12.4.3
कूटयास्य सं शीर्यन्ते श्लोणया काटमर्दति ।
बण्डया दह्यन्ते गृहाः काणया दीयते स्वम् ॥ १२.४.३ ॥
بسبب (البقرة) المعوجة (كوطا) يُهلك ماله؛ وبسبب العرجاء (شلكنا) يحفر حفرة؛ وبسبب العاقر (بنديا) تحترق البيوت؛ وبسبب العوراء (كانا) يُعطى ماله الخاص.
12.4.4
विलोहितो अधिष्ठानाच्छक्नो विन्दति गोपतिम् ।
तथा वशायाः संविद्यं दुरदभ्ना ह्युच्यसे ॥ १२.४.४ ॥
الشَّكْنا (كائن ضار) الأحمر يجد سيد البقرة من مكانه؛ وكذلك توجد معرفة بالفاشا — فإنك تُدعين صعبة الخداع (دُرَدَبْنا).
12.4.5
पदोरस्या अधिष्ठानाद्विक्लिन्दुर्नाम विन्दति ।
अनामनात्सं शीर्यन्ते या मुखेनोपजिघ्रति ॥ १२.४.५ ॥
من موضع قدمها يجده المسمّى فِكْلِندُو؛ وبسبب غير المنحني (أنامانا) تهلك الأشياء — تلك التي تشمّ بفمها.
12.4.6
यो अस्याः कर्णावास्कुनोत्या स देवेषु वृश्चते ।
लक्ष्म कुर्व इति मन्यते कनीयः कृणुते स्वम् ॥ १२.४.६ ॥
من يقطع أذنيها يُقطع بين الآلهة؛ يظن أنه «يضع علامة» — فيصير أدنى، فيُلحق بنفسه (الخسارة).
12.4.7
यदस्याः कस्मै चिद्भोगाय बालान् कश्चित्प्रकृन्तति ।
ततः किशोरा म्रियन्ते वत्सांश्च घातुको वृकः ॥ १२.४.७ ॥
عندما يقطع أحدٌ عجول هذه (البقرة) لأي متعة، عندئذٍ يموت الفتيان، ويقتل الذئب القاتل العجول.
12.4.8
यदस्या गोपतौ सत्या लोम ध्वाङ्क्षो अजीहिडत् ।
ततः कुमारा म्रियन्ते यक्ष्मो विन्दत्यनामनात् ॥ १२.४.८ ॥
عندما يحرّك الغراب بغضب شعر هذه (البقرة) وهي عند صاحب الماشية، فعندئذٍ يموت الفتيان؛ يصيب الداء المُنهِك (يكشما) من لا ينحني.
12.4.9
यदस्याः पल्पूलनं शकृद्दासी समस्यति ।
ततोऽपरूपं जायते तस्मादव्येष्यदेनसः ॥ १२.४.९ ॥
عندما تخلط الخادمة فَلْ-بولانَ هذه (البقرة)، أي تحريك الروث، بالروث، عندئذٍ يولد التشوّه؛ ولذلك لا يُعتَق المرءُ من الإثم.
12.4.10
जायमानाभि जायते देवान्त्सब्राह्मणान् वशा ।
तस्माद्ब्रह्मभ्यो देयैषा तदाहुः स्वस्य गोपनम् ॥ १२.४.१० ॥
تولد الفَشا وهي تولد مع الآلهة والبراهمة؛ ولذلك ينبغي أن تُعطى هذه (البقرة) للبراهمة؛ ويقولون إن ذلك حفظ للذات.
12.4.11
य एनां वनिमायन्ति तेषां देवकृता वशा ।
ब्रह्मज्येयं तदब्रुवन् य एनां निप्रियायते ॥ १२.४.११ ॥
لمن يأتون إليها طلبًا للصدقة، الفَشا صنعتها الآلهة؛ ومن يسيء استعمالها، قالوا إنه يرتكب إيذاء البراهمة.
12.4.12
य आर्षेयेभ्यो याचद्भ्यो देवानां गां न दित्सति ।
आ स देवेषु वृश्चते ब्राह्मणानां च मन्यवे ॥ १२.४.१२ ॥
من لا يريد أن يعطي بقرة الآلهة لذرّيّة الرائين السائلين، يُقطع بين الآلهة، ويصير هدفًا لغضب البراهمة.
12.4.13
यो अस्य स्याद्वशाभोगो अन्यामिछेत तर्हि सः ।
हिंस्ते अदत्ता पुरुषं याचितां च न दित्सति ॥ १२.४.१३ ॥
من يتمتع بهذه الفاشا ويشتهي غيرها، فإنها تؤذيه؛ وتؤذي أيضًا من لا يعطي حين يُسأل.
12.4.14
यथा शेवधिर्निहितो ब्राह्मणानां तथा वशा ।
तामेतदछायन्ति यस्मिन् कस्मिंश्च जायते ॥ १२.४.१४ ॥
كما أن كنز البراهمة مخبوء، كذلك الفاشا؛ أينما وُلدت، فإنهم يعتنون بها.
12.4.15
स्वमेतदछायन्ति यद्वशां ब्राह्मणा अभि ।
यथैनान् अन्यस्मिन् जिनीयादेवास्या निरोधनम् ॥ १२.४.१५ ॥
يذهب البراهمة إلى الفاشا معتبرينها ملكهم، لكي تُمكّنهم الآلهة بكبحها من الغلبة على غيرهم.
12.4.16
चरेदेवा त्रैहायणादविज्ञातगदा सती ।
वशां च विद्यान् नारद ब्राह्मणास्तर्ह्येष्याः ॥ १२.४.१६ ॥
أيها الآلهة، لتجُل الفاشا التي لا يُعرف مرضها منذ العجل ذي الثلاث سنين؛ يا نارادا، اعرف الفاشا؛ فحينئذ يقترب منها البراهمة.
12.4.17
य एनामवशामाह देवानां निहितं निधिम् ।
उभौ तस्मै भवाशर्वौ परिक्रम्येषुमस्यतः ॥ १२.४.१७ ॥
من يسميها غير عاقر، فإنه يزدري كنز الآلهة المخبوء؛ فيطوف حوله بهافا وشارفا فيرميانه بسهمهما.
12.4.18
यो अस्या ऊधो न वेदाथो अस्या स्तनान् उत ।
उभयेनैवास्मै दुहे दातुं चेदशकद्वशाम् ॥ १२.४.१८ ॥
من لا يعرف ضرعها وحلمتيها: إن كانت الفاشا قادرة على العطاء، فإنها تدرّ له اللبن من كليهما.
12.4.19
दुरदभ्नैनमा शये याचितां च न दित्सति ।
नास्मै कामाः समृध्यन्ते यामदत्त्वा चिकीर्षति ॥ १२.४.१९ ॥
تُسقِط الَّتي لا تُقهر من يأبى العطاء حين يُسأل. ولا تتحقق رغبات من يريد أن يفعل دون أن يعطي.
12.4.20
देवा वशामयाचन् मुखं कृत्वा ब्राह्मणम् ।
तेषां सर्वेषामददद्धेडं न्येति मानुषः ॥ १२.४.२० ॥
طلب الآلهةُ البقرةَ العاقر فَشَا (وشا) متخذين البرهمن فمًا لهم. فالإنسان الذي يعطيها لهم جميعًا يقع تحت الغضب (heḍa).
12.4.21
हेडं पशूनां न्येति ब्राह्मणेभ्योऽददद्वशाम् ।
देवानां निहितं भागं मर्त्यश्चेन् निप्रियायते ॥ १२.४.२१ ॥
الإنسان الذي يعطي البرهمن البقرة فَشَا يقع تحت غضب (heḍa) الماشية. وإن كان الفاني، بحجبه النصيب المعيَّن للآلهة، مكروهًا...
12.4.22
यदन्ये शतं याचेयुर्ब्राह्मणा गोपतिं वशाम् ।
अथैनां देवा अब्रुवन्न् एवं ह विदुषो वशा ॥ १२.४.२२ ॥
حين يطلب مئةُ برهمنٍ آخرين من سيّد الماشية البقرةَ العاقر فَشَا، قالت لها الآلهة: «هكذا تكون فَشَا لِلعالِم.»
12.4.23
य एवं विदुषेऽदत्त्वाथान्येभ्यो ददद्वशाम् ।
दुर्गा तस्मा अधिष्ठाने पृथिवी सहदेवता ॥ १२.४.२३ ॥
لمن لا يعطيها للعالِم، بل يعطي البقرة فَشَا لغيره، تصبح الأرضُ في مسكنه عسيرةَ العبور مع الآلهة.
12.4.24
देवा वशामयाचन् यस्मिन्न् अग्रे अजायत ।
तामेतां विद्यान् नारदः सह देवैरुदाजत ॥ १२.४.२४ ॥
طلبت الآلهة فَشَا التي وُلدت في البداية. فرفعها الحكيمُ ناراداهُ مع الآلهة إلى الأعلى.
12.4.25
अनपत्यमल्पपशुं वशा कृणोति पूरुषम् ।
ब्राह्मणैश्च याचितामथैनां निप्रियायते ॥ १२.४.२५ ॥
تجعل البقرة العاقر الرجلَ بلا نسل وقليلَ الماشية، وإذا التمسها البراهمة صارت محبوبةً له.
12.4.26
अग्नीषोमाभ्यां कामाय मित्राय वरुणाय च ।
तेभ्यो याचन्ति ब्राह्मणास्तेष्वा वृश्चतेऽददत् ॥ १२.४.२६ ॥
لأغني وسوما، ولكاما، وميترا وفارونا؛ يلتمس البراهمة منهم، ومن بينهم يقطع المعطي (حصته) وهو يعطي.
12.4.27
यावदस्या गोपतिर्नोपशृणुयादृचः स्वयम् ।
चरेदस्य तावद्गोषु नास्य श्रुत्वा गृहे वसेत् ॥ १२.४.२७ ॥
ما دام سيد الماشية لم يسمع بنفسه أبيات هذه الوشا، فليَطُفْ بين البقر؛ وبعد أن يسمعها فلا يسكن في البيت.
12.4.28
यो अस्या ऋच उपश्रुत्याथ गोष्वचीचरत् ।
आयुश्च तस्य भूतिं च देवा वृश्चन्ति हीडिताः ॥ १२.४.२८ ॥
من سمع هذا البيت من الوشا ثم طاف بين البقر، فإن الآلهة الغاضبة تقطع عمره وازدهاره.
12.4.29
वशा चरन्ती बहुधा देवानां निहितो निधिः ।
आविष्कृणुष्व रूपाणि यदा स्थाम जिघांसति ॥ १२.४.२९ ॥
الوشا، التي تتحرك في أشكال كثيرة، هي الكنز الذي أودعته الآلهة. فإذا أرادت أن تقتل، فأظهر صورك.
12.4.30
आविरात्मानं कृणुते यदा स्थाम जिघांसति ।
अथो ह ब्रह्मभ्यो वशा याञ्च्याय कृणुते मनः ॥ १२.४.३० ॥
فإذا أرادت أن تقتل، كشفت عن نفسها علنًا؛ ثم تُهيّئ الوشا قلبها ليلتمسها البراهمة.
12.4.31
मनसा सं कल्पयति तद्देवामपि गच्छति ।
ततो ह ब्रह्माणो वशामुपप्रयन्ति याचितुम् ॥ १२.४.३१ ॥
ما يُعزم عليه بالعقل يصل حتى إلى الآلهة. ثم يأتي البراهمة إلى الفاشا ليطلبوها.
12.4.32
स्वधाकारेण पितृभ्यो यज्ञेन देवताभ्यः ।
दानेन राजन्यो वशाया मातुर्हेडं न गच्छति ॥ १२.४.३२ ॥
بقربان سفادا للآباء، وبالذبيحة للآلهة، وبالعطاء، لا يقع الملك المحارب تحت غضب أم الفاشا.
12.4.33
वशा माता राजन्यस्य तथा संभूतमग्रशः ।
तस्या आहुरनर्पणं यद्ब्रह्मभ्यः प्रदीयते ॥ १२.४.३३ ॥
الفاشا أم المحارب، وكذلك وُجدت أولاً. يقال إن ما يُعطى للبراهمة هو بالنسبة إليها «أنرپانا» أي عدم التقديم.
12.4.34
यथाज्यं प्रगृहीतमालुम्पेत्स्रुचो अग्नये ।
एवा ह ब्रह्मभ्यो वशामग्नय आ वृश्चतेऽददत् ॥ १२.४.३४ ॥
كما يُسكب السمن المأخوذ لأغني من الملعقة، كذلك من يعطي الفاشا للبراهمة يُقطع عن أغني.
12.4.35
पुरोडाशवत्सा सुदुघा लोकेऽस्मा उप तिष्ठति ।
सास्मै सर्वान् कामान् वशा प्रददुषे दुहे ॥ १२.४.३५ ॥
الفاشا التي جعلت البوراداشا عِجلها وسهلة الحلب، تقف عنده في هذا العالم؛ فلمن يعطي تحلب كل الرغبات.
12.4.36
सर्वान् कामान् यमराज्ये वशा प्रददुषे दुहे ।
अथाहुर्नारकं लोकं निरुन्धानस्य याचिताम् ॥ १२.४.३६ ॥
في مملكة ياما تحلب الفاشا لمن يعطي كل الرغبات. ثم يقال إن لمن يمنع السائل عالم الجحيم (ناراكا).
12.4.37
प्रवीयमाना चरति क्रुद्धा गोपतये वशा ।
वेहतं मा मन्यमानो मृत्योः पाशेषु बध्यताम् ॥ १२.४.३७ ॥
تتجول الفاشا الغاضبة المدفوعة إلى الأمام من أجل سيد الماشية. ليُقيَّد في أغلال الموت من يظنني شريرًا.
12.4.38
यो वेहतं मन्यमानोऽमा च पचते वशाम् ।
अप्यस्य पुत्रान् पौत्रांश्च याचयते बृहस्पतिः ॥ १२.४.३८ ॥
من يظنني شريرًا فيطبخ الفاشا مع اللحم النيء، فليجعل برهسباتي أبناءه وأحفاده يتسولون.
12.4.39
महदेषाव तपति चरन्ती गोषु गौरपि ।
अथो ह गोपतये वशाददुषे विषं दुहे ॥ १२.४.३९ ॥
هذه الفاشا، إذ تتجول بين الأبقار، تحترق بشدة؛ ولسيد الماشية تحلب السم لمن يعطي الفاشا.
12.4.40
प्रियं पशूनां भवति यद्ब्रह्मभ्यः प्रदीयते ।
अथो वशायास्तत्प्रियं यद्देवत्रा हविः स्यात् ॥ १२.४.४० ॥
ما يُعطى للكهنة محبوب للماشية؛ ومحبوب للفاشا ما يصير قربانًا بين الآلهة.
12.4.41
या वशा उदकल्पयन् देवा यज्ञादुदेत्य ।
तासां विलिप्त्यं भीमामुदाकुरुत नारदः ॥ १२.४.४१ ॥
الفاشا التي جعلتها الآلهة كالماء بعد أن نهضت من القربان — رفع نارادا تلوثها المروع.
12.4.42
तां देवा अमीमांसन्त वशेया३ अवशेति ।
तामब्रवीन् नारद एषा वशानां वशतमेति ॥ १२.४.४२ ॥
تداول الآلهة بشأنها: «أهي فاشا أم ليست فاشا؟» فقال لها نارادا: «هذه تمضي إلى أعقم الفاشا.»
12.4.43
कति नु वशा नारद यास्त्वं वेत्थ मनुष्यजाः ।
तास्त्वा पृच्छामि विद्वांसं कस्या नाश्नीयादब्राह्मणः ॥ १२.४.४३ ॥
يا ناراضا، كم عدد الفاشاءات المولودة من البشر التي تعرفها؟ أيها العالِم، أسألك: من أي فاشا لا ينبغي لغير البراهمي أن يأكل؟
12.4.44
विलिप्त्या बृहस्पते या च सूतवशा वशा ।
तस्या नाश्नीयादब्राह्मणो य आशंसेत भूत्याम् ॥ १२.४.४४ ॥
يا برهاسباتي، الفاشا الملطّخة وفاشا السوتا — لا يأكل منها غير البراهمي الراغب في الازدهار.
12.4.45
नमस्ते अस्तु नारदानुष्ठु विदुषे वशा ।
कतमासां भीमतमा यामदत्त्वा पराभवेत् ॥ १२.४.४५ ॥
سلام لك يا ناراضا، يا أنوشتوبها العالِم: أي الفاشات أشدها رعبًا، التي من لم يعطها هلك؟
12.4.46
विलिप्ती या बृहस्पतेऽथो सूतवशा वशा ।
तस्या नाश्नीयादब्राह्मणो य आशंसेत भूत्याम् ॥ १२.४.४६ ॥
يا برهاسباتي، الفاشا الملطّخة وفاشا السوتا — لا يأكل منها غير البراهمي الراغب في الازدهار.
12.4.47
त्रीणि वै वशाजातानि विलिप्ती सूतवशा वशा ।
ताः प्र यच्छेद्ब्रह्मभ्यः सोऽनाव्रस्कः प्रजापतौ ॥ १२.४.४७ ॥
ثلاث تولد من الفاشا: الملطّخة وفاشا السوتا والفاشا؛ من أعطاها للبراهمة بقي سالمًا عند برجابati.
12.4.48
एतद्वो ब्राह्मणा हविरिति मन्वीत याचितः ।
वशां चेदेनं याचेयुर्या भीमाददुषो गृहे ॥ १२.४.४८ ॥
إذا طُلب منه، فليفكّر: «أيها البراهمة، هذا هو هافِس لكم». فإن طلب البراهمة الفاشا، فليُعطِها في بيت من أعطى الفاشا المرعبة.
12.4.49
देवा वशां पर्यवदन् न नोऽदादिति हीडिताः ।
एताभिर्ऋग्भिर्भेदं तस्माद्वै स पराभवत् ॥ १२.४.४९ ॥
لام الآلهة البقرة فاشا قائلين: «لم تعطنا»، وغاضبين عاقبوا بهذه الرِّكْ الرجل بهيدا، فلذلك هُزم.
12.4.50
उतैनां भेदो नाददाद्वशामिन्द्रेण याचितः ।
तस्मात्तं देवा आगसोऽवृश्चन्न् अहमुत्तरे ॥ १२.४.५० ॥
ولم يُعطِ بهيدا هذه الفاشا حين طلبها إندرا؛ لذلك قطعته الآلهة عن ذنبه — (في الأبيات التالية) «أنا الأعلى».
12.4.51
ये वशाया अदानाय वदन्ति परिरापिणः ।
इन्द्रस्य मन्यवे जाल्मा आ वृश्चन्ते अचित्त्या ॥ १२.४.५१ ॥
الذين يتكلمون بالافتراء عن عدم إعطاء الفاشا يُقطعون بغضب إندرا، بالجهل، كأشرار.
12.4.52
ये गोपतिं पराणीयाथाहुर्मा ददा इति ।
रुद्रस्यास्तां ते हेतीं परि यन्त्यचित्त्या ॥ १२.४.५२ ॥
الذين يبعدون سيد الماشية (الفاشا) ويقولون «لا تعطِ»، حولهم يدور سلاح رودرا، بالجهل.
12.4.53
यदि हुतां यद्यहुताममा च पचते वशाम् ।
देवान्त्सब्राह्मणान् ऋत्वा जिह्मो लोकान् निर्ऋच्छति ॥ १२.४.५३ ॥
إن طبخ الفاشا نيئة، سواء قُدِّمت قربانًا أو لم تُقدَّم، فإنه يضر الآلهة مع البراهمة، ويسقط من العوالم وهو معوجّ.