Atharvaveda · Sūkta 12.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.4.1
ददामीत्येव ब्रूयादनु चैनामभुत्सत ।
वशां ब्रह्मभ्यो याचद्भ्यस्तत्प्रजावदपत्यवत् ॥ १२.४.१ ॥
Man soll sprechen: »Ich gebe« — und danach soll man sie nicht verschmähen. Den bittenden Brahmanen soll man die vaśā (Kuh) geben; sie wird reich an Nachkommen und Nachwuchs.
12.4.2
प्रजया स वि क्रीणीते पशुभिश्चोप दस्यति ।
य आर्षेयेभ्यो याचद्भ्यो देवानां गां न दित्सति ॥ १२.४.२ ॥
Er kauft sich mit Nachkommen frei und verkommt auch durch Vieh — wer den bittenden Brahmanen arṣeya-Abstammung die Kuh der Götter nicht geben will.
12.4.3
कूटयास्य सं शीर्यन्ते श्लोणया काटमर्दति ।
बण्डया दह्यन्ते गृहाः काणया दीयते स्वम् ॥ १२.४.३ ॥
Durch die krumme (kūṭā) gehen seine Güter zugrunde; durch die lahme (ślokṇā) gräbt er eine Grube; durch die unfruchtbare (baṇḍyā) brennen die Häuser; durch die einäugige (kāṇā) wird sein eigener Besitz verschenkt.
12.4.4
विलोहितो अधिष्ठानाच्छक्नो विन्दति गोपतिम् ।
तथा वशायाः संविद्यं दुरदभ्ना ह्युच्यसे ॥ १२.४.४ ॥
Der blutrote śakna (ein schädliches Wesen) findet den Herrn der Kühe von seinem Standort aus; ebenso besteht Vertrautheit mit der vaśā — denn du heißt schwer zu täuschen (durad-bhnā).
12.4.5
पदोरस्या अधिष्ठानाद्विक्लिन्दुर्नाम विन्दति ।
अनामनात्सं शीर्यन्ते या मुखेनोपजिघ्रति ॥ १२.४.५ ॥
Von der Stelle ihres Fußes findet ihn der Namens viklindu; durch die Unbeugsame (anāmanā) gehen die Dinge zugrunde — sie, die mit dem Maul wittert.
12.4.6
यो अस्याः कर्णावास्कुनोत्या स देवेषु वृश्चते ।
लक्ष्म कुर्व इति मन्यते कनीयः कृणुते स्वम् ॥ १२.४.६ ॥
Wer ihr die Ohren abschneidet, wird unter den Göttern abgeschnitten; er denkt: »Ich mache ein Zeichen« — geringer geworden, schafft er sich seinen eigenen (Verlust).
12.4.7
यदस्याः कस्मै चिद्भोगाय बालान् कश्चित्प्रकृन्तति ।
ततः किशोरा म्रियन्ते वत्सांश्च घातुको वृकः ॥ १२.४.७ ॥
Wenn jemand die Kälber dieser (Kuh) zu irgendeinem Genuss zerschneidet, dann sterben die Jungen, und der mordende Wolf tötet die Kälber.
12.4.8
यदस्या गोपतौ सत्या लोम ध्वाङ्क्षो अजीहिडत् ।
ततः कुमारा म्रियन्ते यक्ष्मो विन्दत्यनामनात् ॥ १२.४.८ ॥
Wenn die Krähe, während sie im Besitz des Viehherrn ist, das Haar dieser (Kuh) zornig bewegt, dann sterben die Knaben; die Schwindsucht (yakṣma) ergreift den, der sich nicht beugt.
12.4.9
यदस्याः पल्पूलनं शकृद्दासी समस्यति ।
ततोऽपरूपं जायते तस्मादव्येष्यदेनसः ॥ १२.४.९ ॥
Wenn die Magd das Pal-pūlana dieser (Kuh), das Rühren des Mistes, mit dem Mist vermengt, dann entsteht Missgestalt; darum wäre man von der Sünde nicht befreit.
12.4.10
जायमानाभि जायते देवान्त्सब्राह्मणान् वशा ।
तस्माद्ब्रह्मभ्यो देयैषा तदाहुः स्वस्य गोपनम् ॥ १२.४.१० ॥
Die Vaśā wird geboren und entsteht zusammen mit den Göttern und den Brahmanen; darum soll diese (Kuh) den Brahmanen gegeben werden; man nennt dies den Schutz des eigenen Selbst.
12.4.11
य एनां वनिमायन्ति तेषां देवकृता वशा ।
ब्रह्मज्येयं तदब्रुवन् य एनां निप्रियायते ॥ १२.४.११ ॥
Denen, die zu ihr um Almosen kommen, ist die Vaśā von den Göttern geschaffen; wer sie missbraucht, so sagen sie, begeht ein Vergehen gegen die Brahmanen.
12.4.12
य आर्षेयेभ्यो याचद्भ्यो देवानां गां न दित्सति ।
आ स देवेषु वृश्चते ब्राह्मणानां च मन्यवे ॥ १२.४.१२ ॥
Wer die Kuh der Götter den bittenden Nachkommen der Seher nicht geben will, wird unter den Göttern abgeschnitten und wird zum Ziel des Zorns der Brahmanen.
12.4.13
यो अस्य स्याद्वशाभोगो अन्यामिछेत तर्हि सः ।
हिंस्ते अदत्ता पुरुषं याचितां च न दित्सति ॥ १२.४.१३ ॥
Wer diese vaśā genießt und eine andere begehrt, den verletzt sie; sie verletzt auch den Mann, der nicht gibt, obwohl man ihn bittet.
12.4.14
यथा शेवधिर्निहितो ब्राह्मणानां तथा वशा ।
तामेतदछायन्ति यस्मिन् कस्मिंश्च जायते ॥ १२.४.१४ ॥
Wie der verborgene Schatz der Brahmanen, so ist die vaśā; wo immer sie geboren wird, dort hüten sie sie.
12.4.15
स्वमेतदछायन्ति यद्वशां ब्राह्मणा अभि ।
यथैनान् अन्यस्मिन् जिनीयादेवास्या निरोधनम् ॥ १२.४.१५ ॥
Die Brahmanen gehen zur vaśā und halten sie für ihr Eigentum, damit die Götter sie durch ihre Zurückhaltung über andere siegen lassen.
12.4.16
चरेदेवा त्रैहायणादविज्ञातगदा सती ।
वशां च विद्यान् नारद ब्राह्मणास्तर्ह्येष्याः ॥ १२.४.१६ ॥
O Götter, möge die vaśā, deren Leiden unbekannt ist, vom dreijährigen Kalb an umherziehen; o Nārada, erkenne die vaśā; dann sollen die Brahmanen zu ihr kommen.
12.4.17
य एनामवशामाह देवानां निहितं निधिम् ।
उभौ तस्मै भवाशर्वौ परिक्रम्येषुमस्यतः ॥ १२.४.१७ ॥
Wer sie 'nicht unfruchtbar' nennt, (verhöhnt) den verborgenen Schatz der Götter; ihn umkreisend, schießen Bhava und Śarva beide ihren Pfeil auf ihn.
12.4.18
यो अस्या ऊधो न वेदाथो अस्या स्तनान् उत ।
उभयेनैवास्मै दुहे दातुं चेदशकद्वशाम् ॥ १२.४.१८ ॥
Wer ihr Euter und ihre Zitzen nicht kennt: Wenn die vaśā geben kann, gibt sie ihm Milch aus beiden.
12.4.19
दुरदभ्नैनमा शये याचितां च न दित्सति ।
नास्मै कामाः समृध्यन्ते यामदत्त्वा चिकीर्षति ॥ १२.४.१९ ॥
Die Unbezwingbare streckt den nieder, der nicht geben will, wenn man ihn bittet. Seine Wünsche erfüllen sich nicht, wer ohne zu geben etwas tun will.
12.4.20
देवा वशामयाचन् मुखं कृत्वा ब्राह्मणम् ।
तेषां सर्वेषामददद्धेडं न्येति मानुषः ॥ १२.४.२० ॥
Die Götter, mit dem Brahmanen als Mund, erbaten die unfruchtbare Kuh Vaśā. Der Mensch, der sie allen gibt, gerät unter den Zorn (heḍa).
12.4.21
हेडं पशूनां न्येति ब्राह्मणेभ्योऽददद्वशाम् ।
देवानां निहितं भागं मर्त्यश्चेन् निप्रियायते ॥ १२.४.२१ ॥
Der Mensch, der die Kuh Vaśā den Brahmanen gibt, gerät unter den Zorn (heḍa) des Viehs. Wenn der Sterbliche den für die Götter bestimmten Anteil zurückhält und missfällt...
12.4.22
यदन्ये शतं याचेयुर्ब्राह्मणा गोपतिं वशाम् ।
अथैनां देवा अब्रुवन्न् एवं ह विदुषो वशा ॥ १२.४.२२ ॥
Wenn hundert andere Brahmanen den Herrn der Rinder um die Kuh Vaśā bitten, sprachen die Götter zu ihr: »So gehört Vaśā dem Wissenden.«
12.4.23
य एवं विदुषेऽदत्त्वाथान्येभ्यो ददद्वशाम् ।
दुर्गा तस्मा अधिष्ठाने पृथिवी सहदेवता ॥ १२.४.२३ ॥
Wer sie nicht dem Wissenden gibt, sondern die Kuh Vaśā anderen gibt, dem wird in seiner Wohnstätte die Erde schwer zu durchqueren, zusammen mit den Gottheiten.
12.4.24
देवा वशामयाचन् यस्मिन्न् अग्रे अजायत ।
तामेतां विद्यान् नारदः सह देवैरुदाजत ॥ १२.४.२४ ॥
Die Götter erbaten Vaśā, die am Anfang geboren wurde. Der wissende Nārada führte sie zusammen mit den Göttern empor.
12.4.25
अनपत्यमल्पपशुं वशा कृणोति पूरुषम् ।
ब्राह्मणैश्च याचितामथैनां निप्रियायते ॥ १२.४.२५ ॥
Die Vaśā macht den Mann kinderlos und arm an Vieh; wenn die Brahmanen sie erbitten, wird sie ihm lieb.
12.4.26
अग्नीषोमाभ्यां कामाय मित्राय वरुणाय च ।
तेभ्यो याचन्ति ब्राह्मणास्तेष्वा वृश्चतेऽददत् ॥ १२.४.२६ ॥
Für Agni und Soma, für Kāma, für Mitra und für Varuṇa: Die Brahmanen erbitten von ihnen, und unter ihnen schneidet der Gebende (seinen Anteil) ab, indem er gibt.
12.4.27
यावदस्या गोपतिर्नोपशृणुयादृचः स्वयम् ।
चरेदस्य तावद्गोषु नास्य श्रुत्वा गृहे वसेत् ॥ १२.४.२७ ॥
Solange der Herr der Kühe die Verse dieser Vaśā nicht selbst hört, soll er unter den Kühen umherziehen; hat er sie gehört, soll er nicht im Hause wohnen.
12.4.28
यो अस्या ऋच उपश्रुत्याथ गोष्वचीचरत् ।
आयुश्च तस्य भूतिं च देवा वृश्चन्ति हीडिताः ॥ १२.४.२८ ॥
Wer, nachdem er diesen Vers der Vaśā gehört hat, dann unter den Kühen umherzieht, dem schneiden die erzürnten Götter Leben und Wohlstand ab.
12.4.29
वशा चरन्ती बहुधा देवानां निहितो निधिः ।
आविष्कृणुष्व रूपाणि यदा स्थाम जिघांसति ॥ १२.४.२९ ॥
Die Vaśā, die sich in vielen Gestalten bewegt, ist der von den Göttern niedergelegte Schatz. Wenn sie töten will, offenbare deine Gestalten.
12.4.30
आविरात्मानं कृणुते यदा स्थाम जिघांसति ।
अथो ह ब्रह्मभ्यो वशा याञ्च्याय कृणुते मनः ॥ १२.४.३० ॥
Wenn sie töten will, offenbart sie sich offen; dann macht die Vaśā ihren Sinn bereit, von den Brahmanen erbeten zu werden.
12.4.31
मनसा सं कल्पयति तद्देवामपि गच्छति ।
ततो ह ब्रह्माणो वशामुपप्रयन्ति याचितुम् ॥ १२.४.३१ ॥
Was man mit dem Geist beschließt, gelangt sogar zu den Göttern. Dann kommen die Brahmanen zu Vaśā, um sie zu erbitten.
12.4.32
स्वधाकारेण पितृभ्यो यज्ञेन देवताभ्यः ।
दानेन राजन्यो वशाया मातुर्हेडं न गच्छति ॥ १२.४.३२ ॥
Durch die Svadhā-Opfergabe an die Väter, durch das Opfer an die Götter und durch eine Gabe gerät der Krieger nicht in den Zorn von Vaśās Mutter.
12.4.33
वशा माता राजन्यस्य तथा संभूतमग्रशः ।
तस्या आहुरनर्पणं यद्ब्रह्मभ्यः प्रदीयते ॥ १२.४.३३ ॥
Vaśā ist die Mutter des Kriegers; ebenso ist sie zuerst entstanden. Man sagt, dass das, was den Brahmanen gegeben wird, für sie ein Nicht-Opfern (anarpaṇa) ist.
12.4.34
यथाज्यं प्रगृहीतमालुम्पेत्स्रुचो अग्नये ।
एवा ह ब्रह्मभ्यो वशामग्नय आ वृश्चतेऽददत् ॥ १२.४.३४ ॥
Wie das für Agni entnommene Butterschmalz vom Löffel verschüttet wird, so wird derjenige, der den Brahmanen Vaśā gibt, von Agni abgeschnitten.
12.4.35
पुरोडाशवत्सा सुदुघा लोकेऽस्मा उप तिष्ठति ।
सास्मै सर्वान् कामान् वशा प्रददुषे दुहे ॥ १२.४.३५ ॥
Vaśā, die den Purodāśa als Kalb hat und leicht zu melken ist, steht ihm in dieser Welt bei; für den Gebenden melkt sie alle Wünsche.
12.4.36
सर्वान् कामान् यमराज्ये वशा प्रददुषे दुहे ।
अथाहुर्नारकं लोकं निरुन्धानस्य याचिताम् ॥ १२.४.३६ ॥
Im Reich Yamas melkt Vaśā für den Gebenden alle Wünsche. Dann heißt es, dass für den, der dem Bittenden etwas vorenthält, die höllische Welt bestimmt ist.
12.4.37
प्रवीयमाना चरति क्रुद्धा गोपतये वशा ।
वेहतं मा मन्यमानो मृत्योः पाशेषु बध्यताम् ॥ १२.४.३७ ॥
Vorangetrieben wandert die zornige Vaśā für den Herrn des Viehs. Wer mich für einen Frevler hält, werde in die Fesseln des Mṛtyu gebunden.
12.4.38
यो वेहतं मन्यमानोऽमा च पचते वशाम् ।
अप्यस्य पुत्रान् पौत्रांश्च याचयते बृहस्पतिः ॥ १२.४.३८ ॥
Wer mich für einen Frevler haltend die Vaśā samt Rohem kocht — Bṛhaspati möge seine Söhne und Enkel betteln lassen.
12.4.39
महदेषाव तपति चरन्ती गोषु गौरपि ।
अथो ह गोपतये वशाददुषे विषं दुहे ॥ १२.४.३९ ॥
Diese Vaśā, unter den Kühen wandernd, brennt gewaltig; und für den Herrn des Viehs melkt sie Gift für den, der die Vaśā gibt.
12.4.40
प्रियं पशूनां भवति यद्ब्रह्मभ्यः प्रदीयते ।
अथो वशायास्तत्प्रियं यद्देवत्रा हविः स्यात् ॥ १२.४.४० ॥
Was den Priestern gegeben wird, ist dem Vieh lieb; und lieb der Vaśā ist, was unter den Göttern zur Opfergabe wird.
12.4.41
या वशा उदकल्पयन् देवा यज्ञादुदेत्य ।
तासां विलिप्त्यं भीमामुदाकुरुत नारदः ॥ १२.४.४१ ॥
Die Vaśā, die die Götter, aus dem Opfer aufgestiegen, wie Wasser machten — Nārada ließ ihre schreckliche Beschmierung emporsteigen.
12.4.42
तां देवा अमीमांसन्त वशेया३ अवशेति ।
तामब्रवीन् नारद एषा वशानां वशतमेति ॥ १२.४.४२ ॥
Die Götter berieten über sie: 'Ist sie eine Vaśā oder keine Vaśā?' Nārada sprach zu ihr: 'Diese geht zur unfruchtbarsten der Vaśā.'
12.4.43
कति नु वशा नारद यास्त्वं वेत्थ मनुष्यजाः ।
तास्त्वा पृच्छामि विद्वांसं कस्या नाश्नीयादब्राह्मणः ॥ १२.४.४३ ॥
Nārada, wie viele menschengeborene Vaśās kennst du? Wissender, ich frage dich: Von welcher Vaśā soll ein Nicht-Brahmane nicht essen?
12.4.44
विलिप्त्या बृहस्पते या च सूतवशा वशा ।
तस्या नाश्नीयादब्राह्मणो य आशंसेत भूत्याम् ॥ १२.४.४४ ॥
O Bṛhaspati, die beschmierte Vaśā und die Sūta-Vaśā — ein Nicht-Brahmane, der nach Wohlstand strebt, soll davon nicht essen.
12.4.45
नमस्ते अस्तु नारदानुष्ठु विदुषे वशा ।
कतमासां भीमतमा यामदत्त्वा पराभवेत् ॥ १२.४.४५ ॥
Gruß dir, Nārada, o wissende Anuṣṭubh: Welche der Vaśās ist die furchtbarste, deren Verweigerung ins Verderben führt?
12.4.46
विलिप्ती या बृहस्पतेऽथो सूतवशा वशा ।
तस्या नाश्नीयादब्राह्मणो य आशंसेत भूत्याम् ॥ १२.४.४६ ॥
O Bṛhaspati, die beschmierte Vaśā und die Sūta-Vaśā — ein Nicht-Brahmane, der nach Wohlstand strebt, soll davon nicht essen.
12.4.47
त्रीणि वै वशाजातानि विलिप्ती सूतवशा वशा ।
ताः प्र यच्छेद्ब्रह्मभ्यः सोऽनाव्रस्कः प्रजापतौ ॥ १२.४.४७ ॥
Drei sind aus der Vaśā geboren: die beschmierte, die Sūta-Vaśā und die Vaśā; wer sie den Brahmanen gibt, bleibt in Prajāpati unversehrt.
12.4.48
एतद्वो ब्राह्मणा हविरिति मन्वीत याचितः ।
वशां चेदेनं याचेयुर्या भीमाददुषो गृहे ॥ १२.४.४८ ॥
Wenn er gebeten wird, soll er denken: 'Brahmanen, dies ist euer Opfergabe.' Bitten die Brahmanen um eine Vaśā, soll er sie im Haus desjenigen geben, der die furchtbare Vaśā gab.
12.4.49
देवा वशां पर्यवदन् न नोऽदादिति हीडिताः ।
एताभिर्ऋग्भिर्भेदं तस्माद्वै स पराभवत् ॥ १२.४.४९ ॥
Die Götter tadelten die Vaśā: »Sie hat uns nicht gegeben«; erzürnt bestraften sie Bheda mit diesen Versen, und deshalb wurde er besiegt.
12.4.50
उतैनां भेदो नाददाद्वशामिन्द्रेण याचितः ।
तस्मात्तं देवा आगसोऽवृश्चन्न् अहमुत्तरे ॥ १२.४.५० ॥
Und Bheda gab diese Vaśā nicht, als Indra sie verlangte; deshalb trennten die Götter ihn von seiner Schuld — (in den folgenden Versen) »Ich bin der Höchste«.
12.4.51
ये वशाया अदानाय वदन्ति परिरापिणः ।
इन्द्रस्य मन्यवे जाल्मा आ वृश्चन्ते अचित्त्या ॥ १२.४.५१ ॥
Die lästernden Verleumder, die vom Nichtgeben der Vaśā reden, werden durch Indras Zorn aus Unbedachtheit als Frevler abgeschnitten.
12.4.52
ये गोपतिं पराणीयाथाहुर्मा ददा इति ।
रुद्रस्यास्तां ते हेतीं परि यन्त्यचित्त्या ॥ १२.४.५२ ॥
Wer den Herrn des Viehs (die Vaśā) wegführt und sagt »gib nicht«, um den kreist Rudras Geschoss, aus Unbedachtheit.
12.4.53
यदि हुतां यद्यहुताममा च पचते वशाम् ।
देवान्त्सब्राह्मणान् ऋत्वा जिह्मो लोकान् निर्ऋच्छति ॥ १२.४.५३ ॥
Wenn er die Vaśā geopfert hat oder nicht, und sie roh kocht, verletzt er die Götter samt den Brahmanen, krumm, und fällt aus den Welten.