Atharvaveda · Sūkta 12.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.4.1
ददामीत्येव ब्रूयादनु चैनामभुत्सत ।
वशां ब्रह्मभ्यो याचद्भ्यस्तत्प्रजावदपत्यवत् ॥ १२.४.१ ॥
Debe decirse «Doy»; y después no debe rechazarla. A los brahmanes que piden hay que dar la vaśā (vaca); ella se llena de descendencia y de progenie.
12.4.2
प्रजया स वि क्रीणीते पशुभिश्चोप दस्यति ।
य आर्षेयेभ्यो याचद्भ्यो देवानां गां न दित्सति ॥ १२.४.२ ॥
Se redime con descendencia y también se arruina por el ganado: quien no quiere dar la vaca de los dioses a los brahmanes de linaje arsheya que la piden.
12.4.3
कूटयास्य सं शीर्यन्ते श्लोणया काटमर्दति ।
बण्डया दह्यन्ते गृहाः काणया दीयते स्वम् ॥ १२.४.३ ॥
Por su (vaca) torcida (kūṭā) se destruye su hacienda; por la cojа (ślokṇā) cava un hoyo; por la estéril (baṇḍyā) las casas arden; por la tuerta (kāṇā) se entrega su propia riqueza.
12.4.4
विलोहितो अधिष्ठानाच्छक्नो विन्दति गोपतिम् ।
तथा वशायाः संविद्यं दुरदभ्ना ह्युच्यसे ॥ १२.४.४ ॥
El śakna (un insecto dañino) rojo encuentra al señor de la vaca desde su lugar; así hay familiaridad con la vaśā — pues se te llama difícil de engañar (durad-bhnā).
12.4.5
पदोरस्या अधिष्ठानाद्विक्लिन्दुर्नाम विन्दति ।
अनामनात्सं शीर्यन्ते या मुखेनोपजिघ्रति ॥ १२.४.५ ॥
Desde el lugar de su pie, el llamado viklindu lo encuentra; por la inflexible (anāmanā) se destruyen las cosas — ella que huele con la boca.
12.4.6
यो अस्याः कर्णावास्कुनोत्या स देवेषु वृश्चते ।
लक्ष्म कुर्व इति मन्यते कनीयः कृणुते स्वम् ॥ १२.४.६ ॥
Quien le corta las orejas queda cortado entre los dioses; piensa: «Hago una marca» — volviéndose inferior, se causa a sí mismo su propia (pérdida).
12.4.7
यदस्याः कस्मै चिद्भोगाय बालान् कश्चित्प्रकृन्तति ।
ततः किशोरा म्रियन्ते वत्सांश्च घातुको वृकः ॥ १२.४.७ ॥
Cuando alguien despedaza a los terneros de esta (vaca) para algún disfrute, entonces mueren los jóvenes, y el lobo asesino mata a los terneros.
12.4.8
यदस्या गोपतौ सत्या लोम ध्वाङ्क्षो अजीहिडत् ।
ततः कुमारा म्रियन्ते यक्ष्मो विन्दत्यनामनात् ॥ १२.४.८ ॥
Cuando, estando en poder del señor del ganado, el cuervo agita con ira el pelo de esta (vaca), entonces mueren los muchachos; la enfermedad consuntiva (yakṣma) alcanza al que no se inclina.
12.4.9
यदस्याः पल्पूलनं शकृद्दासी समस्यति ।
ततोऽपरूपं जायते तस्मादव्येष्यदेनसः ॥ १२.४.९ ॥
Cuando la sirvienta mezcla el pal-pūlana de esta (vaca), el removido del estiércol, con el estiércol, entonces nace la deformidad; por eso no quedaría libre del pecado.
12.4.10
जायमानाभि जायते देवान्त्सब्राह्मणान् वशा ।
तस्माद्ब्रह्मभ्यो देयैषा तदाहुः स्वस्य गोपनम् ॥ १२.४.१० ॥
La vaśā, al nacer, nace junto con los dioses y los brahmanes; por eso esta (vaca) debe darse a los brahmanes; dicen que esto es la protección de uno mismo.
12.4.11
य एनां वनिमायन्ति तेषां देवकृता वशा ।
ब्रह्मज्येयं तदब्रुवन् य एनां निप्रियायते ॥ १२.४.११ ॥
Para quienes se acercan a ella para pedir, la vaśā fue creada por los dioses; a quien la maltrata lo llamaron agravio contra los brahmanes.
12.4.12
य आर्षेयेभ्यो याचद्भ्यो देवानां गां न दित्सति ।
आ स देवेषु वृश्चते ब्राह्मणानां च मन्यवे ॥ १२.४.१२ ॥
Quien no quiere dar la vaca de los dioses a los descendientes de los videntes que la piden es cortado entre los dioses, y se convierte en blanco de la ira de los brahmanes.
12.4.13
यो अस्य स्याद्वशाभोगो अन्यामिछेत तर्हि सः ।
हिंस्ते अदत्ता पुरुषं याचितां च न दित्सति ॥ १२.४.१३ ॥
Quien disfruta de esta vaśā y desea otra, entonces ella le causa daño; daña al hombre que no da cuando se le pide.
12.4.14
यथा शेवधिर्निहितो ब्राह्मणानां तथा वशा ।
तामेतदछायन्ति यस्मिन् कस्मिंश्च जायते ॥ १२.४.१४ ॥
Como el tesoro escondido de los brahmanes, así es la vaśā; dondequiera que nazca, ellos la cuidan.
12.4.15
स्वमेतदछायन्ति यद्वशां ब्राह्मणा अभि ।
यथैनान् अन्यस्मिन् जिनीयादेवास्या निरोधनम् ॥ १२.४.१५ ॥
Los brahmanes van a la vaśā considerándola suya, para que los dioses, mediante su contención, les den la victoria sobre los demás.
12.4.16
चरेदेवा त्रैहायणादविज्ञातगदा सती ।
वशां च विद्यान् नारद ब्राह्मणास्तर्ह्येष्याः ॥ १२.४.१६ ॥
Oh dioses, que la vaśā de enfermedad desconocida vague desde el ternero de tres años; oh Nārada, reconoce a la vaśā; entonces que los brahmanes se acerquen a ella.
12.4.17
य एनामवशामाह देवानां निहितं निधिम् ।
उभौ तस्मै भवाशर्वौ परिक्रम्येषुमस्यतः ॥ १२.४.१७ ॥
Quien la llama 'no estéril' (desprecia) el tesoro escondido de los dioses; rodeándolo, Bhava y Śarva le disparan su flecha.
12.4.18
यो अस्या ऊधो न वेदाथो अस्या स्तनान् उत ।
उभयेनैवास्मै दुहे दातुं चेदशकद्वशाम् ॥ १२.४.१८ ॥
Quien no conoce su ubre y sus pezones: si la vaśā es capaz de dar, le da leche de ambos.
12.4.19
दुरदभ्नैनमा शये याचितां च न दित्सति ।
नास्मै कामाः समृध्यन्ते यामदत्त्वा चिकीर्षति ॥ १२.४.१९ ॥
La inexpugnable lo derriba a él, que no quiere dar cuando se le pide. No se cumplen los deseos de quien quiere hacer algo sin dar.
12.4.20
देवा वशामयाचन् मुखं कृत्वा ब्राह्मणम् ।
तेषां सर्वेषामददद्धेडं न्येति मानुषः ॥ १२.४.२० ॥
Los dioses, con el brahmán como boca, pidieron a la vaca estéril Vaśā. El hombre que da a todos ellos cae bajo la ira (heḍa).
12.4.21
हेडं पशूनां न्येति ब्राह्मणेभ्योऽददद्वशाम् ।
देवानां निहितं भागं मर्त्यश्चेन् निप्रियायते ॥ १२.४.२१ ॥
El hombre que da la vaca Vaśā a los brahmanes cae bajo la ira (heḍa) del ganado. Si el mortal, habiendo retenido la porción destinada a los dioses, se vuelve desagradable...
12.4.22
यदन्ये शतं याचेयुर्ब्राह्मणा गोपतिं वशाम् ।
अथैनां देवा अब्रुवन्न् एवं ह विदुषो वशा ॥ १२.४.२२ ॥
Cuando otros cien brahmanes pidan a Gopati la vaca Vaśā, los dioses le dijeron: "Así es Vaśā para el que sabe."
12.4.23
य एवं विदुषेऽदत्त्वाथान्येभ्यो ददद्वशाम् ।
दुर्गा तस्मा अधिष्ठाने पृथिवी सहदेवता ॥ १२.४.२३ ॥
Para quien, no dándola al que sabe, da la vaca Vaśā a otros, la tierra en su morada se vuelve difícil de atravesar, junto con las deidades.
12.4.24
देवा वशामयाचन् यस्मिन्न् अग्रे अजायत ।
तामेतां विद्यान् नारदः सह देवैरुदाजत ॥ १२.४.२४ ॥
Los dioses pidieron a Vaśā, que nació en el principio. El sabio Nārada la llevó hacia arriba junto con los dioses.
12.4.25
अनपत्यमल्पपशुं वशा कृणोति पूरुषम् ।
ब्राह्मणैश्च याचितामथैनां निप्रियायते ॥ १२.४.२५ ॥
La vaśā hace a un hombre sin descendencia y pobre en ganado; cuando los brahmanes la piden, ella se vuelve querida para él.
12.4.26
अग्नीषोमाभ्यां कामाय मित्राय वरुणाय च ।
तेभ्यो याचन्ति ब्राह्मणास्तेष्वा वृश्चतेऽददत् ॥ १२.४.२६ ॥
Para Agni y Soma, para Kāma, para Mitra y para Varuṇa: los brahmanes les piden, y entre ellos el que da se corta (su parte) al dar.
12.4.27
यावदस्या गोपतिर्नोपशृणुयादृचः स्वयम् ।
चरेदस्य तावद्गोषु नास्य श्रुत्वा गृहे वसेत् ॥ १२.४.२७ ॥
Mientras el señor de las vacas no escuche él mismo los versos de esta vaśā, que vague entre las vacas; y habiéndolos oído, que no more en la casa.
12.4.28
यो अस्या ऋच उपश्रुत्याथ गोष्वचीचरत् ।
आयुश्च तस्य भूतिं च देवा वृश्चन्ति हीडिताः ॥ १२.४.२८ ॥
Quien, tras oír este verso de la vaśā, luego vaga entre las vacas, los dioses, irritados, le cortan la vida y la prosperidad.
12.4.29
वशा चरन्ती बहुधा देवानां निहितो निधिः ।
आविष्कृणुष्व रूपाणि यदा स्थाम जिघांसति ॥ १२.४.२९ ॥
La vaśā, que se mueve en muchas formas, es el tesoro depositado por los dioses. Cuando desee matar, revela tus formas.
12.4.30
आविरात्मानं कृणुते यदा स्थाम जिघांसति ।
अथो ह ब्रह्मभ्यो वशा याञ्च्याय कृणुते मनः ॥ १२.४.३० ॥
Cuando desea matar, ella se revela abiertamente; entonces la vaśā dispone su ánimo para ser pedida por los brahmanes.
12.4.31
मनसा सं कल्पयति तद्देवामपि गच्छति ।
ततो ह ब्रह्माणो वशामुपप्रयन्ति याचितुम् ॥ १२.४.३१ ॥
Lo que se resuelve con la mente llega incluso a los dioses. Entonces los brahmanes se acercan a Vaśā para pedirla.
12.4.32
स्वधाकारेण पितृभ्यो यज्ञेन देवताभ्यः ।
दानेन राजन्यो वशाया मातुर्हेडं न गच्छति ॥ १२.४.३२ ॥
Con la ofrenda svadhā a los padres, con el sacrificio a los dioses y con la dádiva, el guerrero no incurre en la ira de la madre de Vaśā.
12.4.33
वशा माता राजन्यस्य तथा संभूतमग्रशः ।
तस्या आहुरनर्पणं यद्ब्रह्मभ्यः प्रदीयते ॥ १२.४.३३ ॥
Vaśā es la madre del guerrero; así también nació primero. Se dice que lo que se da a los brahmanes es para ella un no-ofrecer (anarpaṇa).
12.4.34
यथाज्यं प्रगृहीतमालुम्पेत्स्रुचो अग्नये ।
एवा ह ब्रह्मभ्यो वशामग्नय आ वृश्चतेऽददत् ॥ १२.४.३४ ॥
Como la mantequilla clarificada tomada para Agni se derrama de la cuchara, así quien da Vaśā a los brahmanes es cortado de Agni.
12.4.35
पुरोडाशवत्सा सुदुघा लोकेऽस्मा उप तिष्ठति ।
सास्मै सर्वान् कामान् वशा प्रददुषे दुहे ॥ १२.४.३५ ॥
Vaśā, con el purodāśa como su ternero y de fácil ordeño, se pone a su lado en este mundo; para el que da, ordeña todos los deseos.
12.4.36
सर्वान् कामान् यमराज्ये वशा प्रददुषे दुहे ।
अथाहुर्नारकं लोकं निरुन्धानस्य याचिताम् ॥ १२.४.३६ ॥
En el reino de Yama, Vaśā ordeña todos los deseos para el que da. Luego se dice que para quien retiene al suplicante existe el mundo infernal.
12.4.37
प्रवीयमाना चरति क्रुद्धा गोपतये वशा ।
वेहतं मा मन्यमानो मृत्योः पाशेषु बध्यताम् ॥ १२.४.३७ ॥
Impulsada hacia delante, la Vaśā airada vaga por el señor del ganado. Que quien me crea perverso quede atado en los lazos de Mṛtyu.
12.4.38
यो वेहतं मन्यमानोऽमा च पचते वशाम् ।
अप्यस्य पुत्रान् पौत्रांश्च याचयते बृहस्पतिः ॥ १२.४.३८ ॥
Aquel que, pensando que soy un perverso, cocina la Vaśā junto con carne cruda — que Bṛhaspati haga que sus hijos y nietos mendiguen.
12.4.39
महदेषाव तपति चरन्ती गोषु गौरपि ।
अथो ह गोपतये वशाददुषे विषं दुहे ॥ १२.४.३९ ॥
Esta Vaśā, errando entre las vacas, arde intensamente; y para el señor del ganado ordeña veneno para quien entrega la Vaśā.
12.4.40
प्रियं पशूनां भवति यद्ब्रह्मभ्यः प्रदीयते ।
अथो वशायास्तत्प्रियं यद्देवत्रा हविः स्यात् ॥ १२.४.४० ॥
Lo que se da a los sacerdotes es querido por el ganado; y querido para la Vaśā es lo que se convierte en oblación entre los dioses.
12.4.41
या वशा उदकल्पयन् देवा यज्ञादुदेत्य ।
तासां विलिप्त्यं भीमामुदाकुरुत नारदः ॥ १२.४.४१ ॥
Las Vaśā que los dioses, habiéndose levantado del sacrificio, convirtieron en agua — Nārada hizo alzar su terrible untura.
12.4.42
तां देवा अमीमांसन्त वशेया३ अवशेति ।
तामब्रवीन् नारद एषा वशानां वशतमेति ॥ १२.४.४२ ॥
Los dioses deliberaron sobre ella: '¿Es una Vaśā o no es Vaśā?' Nārada le dijo: 'Ésta va hacia la más fecunda de las Vaśā.'
12.4.43
कति नु वशा नारद यास्त्वं वेत्थ मनुष्यजाः ।
तास्त्वा पृच्छामि विद्वांसं कस्या नाश्नीयादब्राह्मणः ॥ १२.४.४३ ॥
Nārada, ¿cuántas vaśās nacidas de humanos conoces? Sabio, te pregunto: ¿de cuál vaśā no debería comer un no brahmín?
12.4.44
विलिप्त्या बृहस्पते या च सूतवशा वशा ।
तस्या नाश्नीयादब्राह्मणो य आशंसेत भूत्याम् ॥ १२.४.४४ ॥
Oh Bṛhaspati, la vaśā untada y la sūta-vaśā — un no brahmín que aspire a la prosperidad no debe comer de ella.
12.4.45
नमस्ते अस्तु नारदानुष्ठु विदुषे वशा ।
कतमासां भीमतमा यामदत्त्वा पराभवेत् ॥ १२.४.४५ ॥
Honor a ti, Nārada, oh anuṣṭubh sabio: ¿cuál de las vaśās es la más temible, aquella que, no dada, arruina a uno?
12.4.46
विलिप्ती या बृहस्पतेऽथो सूतवशा वशा ।
तस्या नाश्नीयादब्राह्मणो य आशंसेत भूत्याम् ॥ १२.४.४६ ॥
Oh Bṛhaspati, la vaśā untada y la sūta-vaśā — un no brahmín que aspire a la prosperidad no debe comer de ella.
12.4.47
त्रीणि वै वशाजातानि विलिप्ती सूतवशा वशा ।
ताः प्र यच्छेद्ब्रह्मभ्यः सोऽनाव्रस्कः प्रजापतौ ॥ १२.४.४७ ॥
Tres nacen de la vaśā: la untada, la sūta-vaśā y la vaśā; quien las dé a los brahmines permanece ileso en Prajāpati.
12.4.48
एतद्वो ब्राह्मणा हविरिति मन्वीत याचितः ।
वशां चेदेनं याचेयुर्या भीमाददुषो गृहे ॥ १२.४.४८ ॥
Cuando se le pida, que piense: 'Brahmines, esta es vuestra oblación.' Si los brahmines piden una vaśā, que se la dé en la casa de quien dio la vaśā temible.
12.4.49
देवा वशां पर्यवदन् न नोऽदादिति हीडिताः ।
एताभिर्ऋग्भिर्भेदं तस्माद्वै स पराभवत् ॥ १२.४.४९ ॥
Los dioses reprocharon a la vaśā diciendo: «No nos ha dado»; airados, castigaron a Bheda con estos versos, y por eso fue derrotado.
12.4.50
उतैनां भेदो नाददाद्वशामिन्द्रेण याचितः ।
तस्मात्तं देवा आगसोऽवृश्चन्न् अहमुत्तरे ॥ १२.४.५० ॥
Y Bheda no dio esta vaśā cuando Indra la pidió; por eso los dioses lo separaron de su culpa — (en los versos siguientes) «Yo soy el más alto».
12.4.51
ये वशाया अदानाय वदन्ति परिरापिणः ।
इन्द्रस्य मन्यवे जाल्मा आ वृश्चन्ते अचित्त्या ॥ १२.४.५१ ॥
Los calumniadores que hablan de no haber dado la vaśā son cortados, por la ira de Indra, por ignorancia, como malvados.
12.4.52
ये गोपतिं पराणीयाथाहुर्मा ददा इति ।
रुद्रस्यास्तां ते हेतीं परि यन्त्यचित्त्या ॥ १२.४.५२ ॥
Quienes, tras apartar al señor del ganado (la vaśā), dicen «no des», alrededor de ellos gira el proyectil de Rudra, por ignorancia.
12.4.53
यदि हुतां यद्यहुताममा च पचते वशाम् ।
देवान्त्सब्राह्मणान् ऋत्वा जिह्मो लोकान् निर्ऋच्छति ॥ १२.४.५३ ॥
Si, habiendo ofrecido la vaśā en oblación o no habiéndola ofrecido, la cocina cruda, él, dañando a los dioses junto con los brahmanes, torcido, cae de los mundos.