أثارفافيدا · سوكتا 13.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.2.1
उदस्य केतवो दिवि शुक्रा भ्राजन्त ईरते ।
आदित्यस्य नृचक्षसो महिव्रतस्य मीढुषः ॥ १३.२.१ ॥
تلمع أشعة هذا الشمسي البيضاء في السماء وترتفع؛ إنها أشعة آدتيا، الناظر إلى البشر، صاحب العهد العظيم، المُمطر.
13.2.2
दिशां प्रज्ञानां स्वरयन्तमर्चिषा सुपक्षमाशुं पतयन्तमर्णवे ।
स्तवाम सूर्यं भुवनस्य गोपां यो रश्मिभिर्दिश आभाति सर्वाः ॥ १३.२.२ ॥
فلنمجّد ذلك الشمس، الذي يجعل الجهات والعوالم تتردد بنوره، ذو الأجنحة الجميلة، السريع، الطائر في محيط السماء، حارس العالم، الذي بأشعته يضيء جميع الجهات.
13.2.3
यत्प्राङ्प्रत्यङ्स्वधया यासि शीभं नानारूपे अहनी कर्षि मायया ।
तदादित्य महि तत्ते महि श्रवो यदेको विश्वं परि भूम जायसे ॥ १३.२.३ ॥
يا آدتيا! حين تمضي سريعًا شرقًا وغربًا بقوتك الذاتية، وتصنع بسحرك أيامًا ذات أشكال شتى، فذلك مجدك العظيم؛ إذ أنت وحدك تولد حول العالم كله.
13.2.4
विपश्चितं तरणिं भ्राजमानं वहन्ति यं हरितः सप्त बह्वीः ।
स्रुताद्यमत्त्रिर्दिवमुन्निनाय तं त्वा पश्यन्ति परियान्तमाजिम् ॥ १३.२.४ ॥
ذلك الحكيم، العابر، المتلألئ، الذي تحمله سبعة جياد بنية، والذي رفعه أتري من التيار إلى السماء: إياك، وأنت تجوب المضمار، يبصرون.
13.2.5
मा त्वा दभन् परियान्तमाजिं स्वस्ति दुर्गामति याहि शीभम् ।
दिवं च सूर्य पृथिवीं च देवीमहोरात्रे विमिमानो यदेषि ॥ १३.२.५ ॥
لا يضرّك أحد وأنت تجوب المضمار؛ فاعبر الطريق الوعر سريعًا في سلامة. أيها الشمس! حين تمضي تقيس النهار والليل بين السماء والأرض الإلهية.
13.2.6
स्वस्ति ते सूर्य चरसे रथाय येनोभावन्तौ परियासि सद्यः ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.६ ॥
يا شمس، ليكن الخير لعربتك التي بها تدور في الحال حول الطرفين. العربة التي تجرّها أقوى جيادك الشقراء — مائة فرس، أو سبعة أفراس كثيرة.
13.2.7
सुखं सूर्य रथमंशुमन्तं स्योनं सुवह्निमधि तिष्ठ वाजिनम् ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.७ ॥
يا شمس، اعتلِ العربة السعيدة المشرقة المريحة السهلة الجرّ السريعة. العربة التي تحملها أقوى جيادك الشقراء — مائة فرس، أو سبعة أفراس كثيرة.
13.2.8
सप्त सूर्यो हरितो यातवे रथे हिरण्यत्वचसो बृहतीरयुक्त ।
अमोचि शुक्रो रजसः परस्ताद्विधूय देवस्तमो दिवमारुहत् ॥ १३.२.८ ॥
وضع الشمس سبعة جياد شقراء في العربة للرحلة، ذوات جلود ذهبية وضخمة. أُطلق النقيّ المتلألئ من بعيد، خلف عالم الظلمة؛ فنفض الإله الظلام وصعد إلى السماء.
13.2.9
उत्केतुना बृहता देव आगन्न् अपावृक्तमोऽभि ज्योतिरश्रैत् ।
दिव्यः सुपर्णः स वीरो व्यख्यददितेः पुत्रो भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.९ ॥
جاء الإله برايةٍ عظيمة مشرقة؛ مزيحًا الظلام، وصل إلى النور. ذلك البطل الإلهي ذو الأجنحة الجميلة، ابن أديتي، ينير جميع العوالم.
13.2.10
उद्यन् रश्मीन् आ तनुषे विश्वा रुपाणि पुष्यसि ।
उभा समुद्रौ क्रतुना वि भासि सर्वांल्लोकान् परिभूर्भ्राजमानः ॥ १३.२.१० ॥
وأنت تطلع تبسط أشعتك وتغذي جميع الصور. بقدرتك تضيء المحيطين؛ فوق جميع العوالم سيدٌ، تتلألأ أيها المشرق.
13.2.11
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्टे हैरण्यैरन्यं हरितो वहन्ति ॥ १३.२.११ ॥
هذان الطفلان اللذان يسيران شرقًا وغربًا يلعبان بقدرة المايا ويدوران حول المحيط. أحدهما يرى جميع العوالم، والآخر تحمله خيول ذهبية خضراء مصفرة.
13.2.12
दिवि त्वात्त्रिरधारयत्सूर्या मासाय कर्तवे ।
स एषि सुधृतस्तपन् विश्वा भूतावचाकशत् ॥ १३.२.१२ ॥
أقامك أتري في السماء من أجل سوريا لصنع الشهور. أنت، المستقر بثبات، تسير متوهجًا وتتطلع إلى جميع الكائنات.
13.2.13
उभावन्तौ समर्षसि वत्सः संमातराविव ।
नन्वेतदितः पुरा ब्रह्म देवा अमी विदुः ॥ १३.२.१३ ॥
تعبر الطرفين معًا كعجل بين أمّين. حقًا، هذا البراهمان عرفته الآلهة من قبل من هنا.
13.2.14
यत्समुद्रमनु श्रितं तत्सिषासति सूर्यः ।
अध्वास्य विततो महान् पूर्वश्चापरश्च यः ॥ १३.२.१४ ॥
ما يستقر على طول المحيط، تبتغي الشمس بلوغه. طريقه واسع وعظيم، سابق ولاحق معًا.
13.2.15
तं समाप्नोति जूतिभिस्ततो नाप चिकित्सति ।
तेनामृतस्य भक्षं देवानां नाव रुन्धते ॥ १३.२.१५ ॥
ينالها بسرعاته، ومن هناك لا يعي شيئًا بعيدًا. وبه يكون نصيب الخلود للآلهة؛ ولا يمنعونه.
13.2.16
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥ १३.२.१६ ॥
حقًا، تحمل الأشعة ذلك الإله العليم إلى الأعلى، الشمس، ليراه الجميع.
13.2.17
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः ।
सूराय विश्वचक्षसे ॥ १३.२.१७ ॥
كاللصوص تمضي النجوم مع الليالي، للشمس الرائية لكل شيء.
13.2.18
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु ।
भ्राजन्तो अग्नयो यथा ॥ १३.२.१८ ॥
ظهرت أشعته، وامتدت شعاعاته نحو الناس كنيران متلألئة.
13.2.19
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य ।
विश्वमा भासि रोचन ॥ १३.२.१९ ॥
يا شمس، أنت العابر بالناس، المرئي للجميع، صانع النور؛ يا لامع، تنير العالم كله.
13.2.20
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः ।
प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥ १३.२.२० ॥
متجهًا نحو قبائل الآلهة تشرق، ومتجهًا نحو قبائل البشر تشرق؛ متجهًا نحو كل شيء تواجه السماء لترى.
13.2.21
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाँ अनु ।
त्वं वरुण पश्यसि ॥ १३.२.२१ ॥
يا مطهّر، بتلك العين التي ترى بها الساعين بين الناس، بتلك العين يا فارونا، ترى.
13.2.22
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः ।
पश्यन् जन्मानि सूर्य ॥ १३.२.२२ ॥
يا شمس، تعبر السماء والهواء الواسع، تقيس النهار مع الليالي، تنظر إلى جميع المخلوقات المولودة.
13.2.23
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य ।
शोचिष्केशं विचक्षणम् ॥ १३.२.२३ ॥
أيها الإله سورية، سبعة جياد صفراء تحملك في العربة — ذو الشعر اللهبي، الرائي لكل شيء.
13.2.24
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः ।
ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः ॥ १३.२.२४ ॥
وضع الشمس، حفيد العربة، سبعة جياد لامعة في النير؛ بتلك الجياد المربوطة بذاتها يمضي.
13.2.25
रोहितो दिवमारुहत्तपसा तपस्वी ।
स योनिमैति स उ जायते पुनः स देवानामधिपतिर्बभूव ॥ १३.२.२५ ॥
صعد الأحمر روهيتا إلى السماء بالتقشف؛ ذلك الزاهد يعود إلى منبعه فيولد من جديد — وصار سيد الآلهة.
13.2.26
यो विश्वचर्षणिरुत विश्वतोमुखो यो विश्वतस्पाणिरुत विश्वतस्पृथः ।
सं बाहुभ्यां भरति सं पतत्रैर्द्यावापृथिवी जनयन् देव एकः ॥ १३.२.२६ ॥
الذي يرى كل شيء، ووجهه في كل جهة، ويداه وسعته في كل جهة؛ بذراعيه وجناحيه يجمع ويحمل — ذلك الإله الواحد يولّد السماء والأرض.
13.2.27
एकपाद्द्विपदो भूयो वि चक्रमे द्विपात्त्रिपादमभ्येति पश्चात् ।
द्विपाद्ध षट्पदो भूयो वि चक्रमे त एकपदस्तन्वं समासते ॥ १३.२.२७ ॥
صار ذو القدم الواحدة ذا قدمين ومضى من جديد؛ ذو القدمين يأتي خلف ذي الثلاث؛ صار ذو القدمين ذا ست قدمات ومضى من جديد — يجلسون معًا في جسد ذي القدم الواحدة.
13.2.28
अतन्द्रो यास्यन् हरितो यदास्थाद्द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
केतुमान् उद्यन्त्सहमानो रजांसि विश्वा आदित्य प्रवतो वि भासि ॥ १३.२.२८ ॥
غير متعب في مسيره، حين يعتلي الجياد الصفراء يصنع متلألئًا صورتين؛ يا آدتيا، تُشرق بالراية، قاهرًا كل العوالم، وتلمع من الأعالي.
13.2.29
बण्महाँ असि सूर्य बडादित्य महाँ असि ।
महांस्ते महतो महिमा त्वमादित्य महाँ असि ॥ १३.२.२९ ॥
أيها الشمس، أنت حقاً عظيم؛ أيها آدتيا، أنت عظيم. عظمتك هي عظمة العظماء؛ أيها آدتيا، أنت عظيم.
13.2.30
रोचसे दिवि रोचसे अन्तरिक्षे पतङ्ग पृथिव्यां रोचसे रोचसे अप्स्वन्तः ।
उभा समुद्रौ रुच्या व्यापिथ देवो देवासि महिषः स्वर्जित् ॥ १३.२.३० ॥
تُضيء في السماء، وتُضيء في الفضاء المتوسط؛ أيها الطائر، تُضيء على الأرض، وتُضيء داخل المياه. لقد عمّت ببريقك البحرين كليهما؛ أنت إله، إله، عظيم، فاتح النور السماوي.
13.2.31
अर्वाङ्परस्तात्प्रयतो व्यध्व आशुर्विपश्चित्पतयन् पतङ्गः ।
विष्णुर्विचित्तः शवसाधितिष्ठन् प्र केतुना सहते विश्वमेजत् ॥ १३.२.३१ ॥
من بعيد آتياً إلى هنا، متقدماً، عابراً الطرق، سريعاً، حكيماً، الطائر المحلِّق؛ فيشنو، متعدد الخواطر، ثابتٌ بالقوة، يغلب بنوره كل ما يتحرك.
13.2.32
चित्रश्चिकित्वान् महिषः सुपर्ण आरोचयन् रोदसी अन्तरिक्षम् ।
अहोरात्रे परि सूर्यं वसाने प्रास्य विश्वा तिरतो वीर्याणि ॥ १३.२.३२ ॥
العجيب، الفطن، العظيم، الطائر ذو الأجنحة الجميلة، المنير للعالمين والفضاء المتوسط، المتشح بالليل والنهار حول الشمس؛ يجتاز بكل أعماله الجبارة.
13.2.33
तिग्मो विभ्राजन् तन्वं शिशानोऽरंगमासः प्रवतो रराणः ।
ज्योतिष्मान् पक्षी महिषो वयोधा विश्वा आस्थात्प्रदिशः कल्पमानः ॥ १३.२.३३ ॥
الحاد المتألق، الصاقل جسده، المبتهج بالخيل السريعة من المسالك البعيدة؛ الممتلئ بالنور، الطائر، العظيم، واهب القوة، يقف على كل الجهات ويرتّبها.
13.2.34
चित्रं देवानां केतुरनीकं ज्योतिष्मान् प्रदिशः सूर्य उद्यन् ।
दिवाकरोऽति द्युम्नैस्तमांसि विश्वातारीद्दुरितानि शुक्रः ॥ १३.२.३४ ॥
الراية العجيبة للآلهة، والوجه المضيء، والشمس طالعةً على الجهات. صانع النهار بتألقه قد عبر كل الظلمات والشرور؛ وهو طاهر نقي.
13.2.35
चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्राद् द्वायापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥ १३.२.३५ ॥
طلع البريق العجيب للآلهة، عين ميترا وفارونا وأغني. لقد ملأ السماء والأرض والجو؛ والشمس روح العالم المتحرك والساكن.
13.2.36
उच्चा पतन्तमरुणं सुपर्णं मध्ये दिवस्तरणिं भ्राजमानम् ।
पश्याम त्वा सवितारं यमाहुरजस्रं ज्योतिर्यदविन्ददत्त्रिः ॥ १३.२.३६ ॥
لنرَ ذا الجناحين الأحمر الطائر في الأعالي، السريع المتلألئ في وسط السماء. لنرَك أنت يا سافيتار، الذي يسمونه النور الدائم، الذي وجدوه ثلاث مرات.
13.2.37
दिवस्पृष्ठे धावमानं सुपर्णमदित्याः पुत्रं नाथकाम उप यामि भीतः ।
स नः सूर्य प्र तिर दीर्घमायुर्मा रिषाम सुमतौ ते स्याम ॥ १३.२.३७ ॥
إلى ذي الجناحين الجميلين الجاري على ظهر السماء، ابن أديتي، أقترب خائفًا طالبًا الملجأ. يا شمس، اعبر بنا إلى عمر طويل؛ لا نهلك، ولنكن في رضاك.
13.2.38
सहस्राह्ण्यं वियतावस्य पक्षौ हरेर्हंसस्य पततः स्वर्गम् ।
स देवान्त्सर्वान् उरस्युपदद्य संपश्यन् याति भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.३८ ॥
جناحاه ذوا الألف يوم ممدودان، جناحا البجعة الذهبية الطائرة نحو السماء. حاملاً جميع الآلهة على صدره، ناظراً، يمضي عبر جميع العوالم.
13.2.39
रोहितः कालो अभवद्रोहितोऽग्रे प्रजापतिः ।
रोहितो यज्ञानां मुखं रोहितः स्वराभरत् ॥ १३.२.३९ ॥
صار روهيتا الزمنَ، وكان روهيتا في البدء براجاباتي. روهيتا وجهُ القرابين، وروهيتا جاء بالسماء.
13.2.40
रोहितो लोको अभवद्रोहितोऽत्यतपद्दिवम् ।
रोहितो रश्मिभिर्भूमिं समुद्रमनु सं चरत् ॥ १३.२.४० ॥
صار روهيتا العالَمَ، وأحرق روهيتا السماء. وبأشعته يجوب روهيتا الأرض والبحر.
13.2.41
सर्वा दिशः समचरद्रोहितोऽधिपतिर्दिवः ।
दिवं समुद्रमाद्भूमिं सर्वं भूतं वि रक्षति ॥ १३.२.४१ ॥
جاب روهيتا كلَّ الجهات، وهو سيد السماء. يحفظ السماء والبحر والأرض وكل الكائنات.
13.2.42
आरोहन् छुक्रो बृहतीरतन्द्रो द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
चित्रश्चिकित्वान् महिषो वातमाया यावतो लोकान् अभि यद्विभाति ॥ १३.२.४२ ॥
شُكْرا، الذي لا يكلّ، يصعد إلى الأعالي الواسعة فيتخذ شكلين ويتلألأ. هو العجيب الحكيم العظيم، صاحب سحر الريح، يتألق فوق كل العوالم.
13.2.43
अभ्यन्यदेति पर्यन्यदस्यतेऽहोरात्राभ्यां महिषः कल्पमानः ।
सूर्यं वयं रजसि क्षियन्तं गातुविदं हवामहे नाधमानाः ॥ १३.२.४३ ॥
يمضي إلى جانب ويغيب في الجانب الآخر، المهيب الذي يشكّل الزمن بالنهار والليل. نستدعي الشمس الساكنة في الجو العارفة بالطريق، نرجو عونها.
13.2.44
पृथिवीप्रो महिषो नाधमानस्य गातुरदब्धचक्षुः परि विश्वं बभूव ।
विश्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४४ ॥
المهيب الذي يملأ الأرض، العارف بطريق المستغيث، ذو البصر الذي لا يخطئ، قد عمّ كل شيء. الناظر إلى كل شيء على وجهه، الواهب الكريم، الجدير بالعبادة، فليسمع ما أقول.
13.2.45
पर्यस्य महिमा पृथिवीं समुद्रं ज्योतिषा विभ्राजन् परि द्यामन्तरिक्षम् ।
सर्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४५ ॥
عظمته، إذ تنير بضيائها الأرض والبحر، تمتد حول السماء والفضاء الأوسط. ليستمع ذاك الذي يرى كل شيء، الكريم الجدير بالعبادة، إلى ما أقوله.
13.2.46
अबोध्यग्निः समिधा जनानां प्रति धेनुमिवायतीमुषासम् ।
यह्वा इव प्र वयामुज्जिहानाः प्र भानवः सिस्रते नाकमच्छ ॥ १३.२.४६ ॥
استيقظ أغني بحطب الناس، متجهًا نحو الفجر المقبل كبقرة. تنهض الأشعة الفتية المتألقة وتنتشر كنسيج، ممتدة نحو السماء.