Atharvaveda · Sūkta 13.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.2.1
उदस्य केतवो दिवि शुक्रा भ्राजन्त ईरते ।
आदित्यस्य नृचक्षसो महिव्रतस्य मीढुषः ॥ १३.२.१ ॥
Os raios brilhantes deste resplandecem e se elevam no céu; são de Āditya, observador dos homens, de grande voto, aquele que faz chover.
13.2.2
दिशां प्रज्ञानां स्वरयन्तमर्चिषा सुपक्षमाशुं पतयन्तमर्णवे ।
स्तवाम सूर्यं भुवनस्य गोपां यो रश्मिभिर्दिश आभाति सर्वाः ॥ १३.२.२ ॥
Louvemos aquele Sol que faz ressoar as regiões e os mundos com sua luz, de belas asas, veloz, voando no oceano (do céu), guardião do mundo, que com seus raios ilumina todas as direções.
13.2.3
यत्प्राङ्प्रत्यङ्स्वधया यासि शीभं नानारूपे अहनी कर्षि मायया ।
तदादित्य महि तत्ते महि श्रवो यदेको विश्वं परि भूम जायसे ॥ १३.२.३ ॥
Ó Āditya! Quando, por teu próprio poder, vais veloz para o leste e o oeste, e com tua maya fazes os dias de muitas formas, essa é tua grande glória, pois só tu nasces em torno de todo o mundo.
13.2.4
विपश्चितं तरणिं भ्राजमानं वहन्ति यं हरितः सप्त बह्वीः ।
स्रुताद्यमत्त्रिर्दिवमुन्निनाय तं त्वा पश्यन्ति परियान्तमाजिम् ॥ १३.२.४ ॥
Aquele sábio, veloz, resplandecente, a quem carregam sete corcéis baios, a quem Atri ergueu das águas correntes até o céu: a ti, que percorres a pista, eles contemplam.
13.2.5
मा त्वा दभन् परियान्तमाजिं स्वस्ति दुर्गामति याहि शीभम् ।
दिवं च सूर्य पृथिवीं च देवीमहोरात्रे विमिमानो यदेषि ॥ १३.२.५ ॥
Que ninguém te prejudique enquanto percorres a pista; com bem-estar, passa veloz pelo caminho difícil. Ó Sol! Quando vais medindo dia e noite entre o céu e a terra divina.
13.2.6
स्वस्ति ते सूर्य चरसे रथाय येनोभावन्तौ परियासि सद्यः ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.६ ॥
Ó Sol, que haja bem-estar para o teu carro, com o qual percorres de imediato ambos os extremos. O carro que os teus cavalos fulvos, os mais fortes, puxam: cem cavalos, ou sete cavalos numerosos.
13.2.7
सुखं सूर्य रथमंशुमन्तं स्योनं सुवह्निमधि तिष्ठ वाजिनम् ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.७ ॥
Ó Sol, sobe no carro feliz, radiante, confortável, fácil de puxar e veloz. O carro que os teus cavalos fulvos, os mais fortes, levam: cem cavalos, ou sete cavalos numerosos.
13.2.8
सप्त सूर्यो हरितो यातवे रथे हिरण्यत्वचसो बृहतीरयुक्त ।
अमोचि शुक्रो रजसः परस्ताद्विधूय देवस्तमो दिवमारुहत् ॥ १३.२.८ ॥
O sol atrelou sete cavalos fulvos ao carro para a viagem, de pele dourada e grandes. O brilhante puro foi libertado de longe, para além do reino escuro; o deus, sacudindo a escuridão, ascendeu ao céu.
13.2.9
उत्केतुना बृहता देव आगन्न् अपावृक्तमोऽभि ज्योतिरश्रैत् ।
दिव्यः सुपर्णः स वीरो व्यख्यददितेः पुत्रो भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.९ ॥
O deus veio com um grande estandarte luminoso; afastando a escuridão, alcançou a luz. Aquele herói divino de belas asas, filho de Aditi, ilumina todos os mundos.
13.2.10
उद्यन् रश्मीन् आ तनुषे विश्वा रुपाणि पुष्यसि ।
उभा समुद्रौ क्रतुना वि भासि सर्वांल्लोकान् परिभूर्भ्राजमानः ॥ १३.२.१० ॥
Ao nascer, estendes os teus raios e nutres todas as formas. Pelo teu poder iluminas os dois oceanos; supremo sobre todos os mundos, brilhas, radiante.
13.2.11
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्टे हैरण्यैरन्यं हरितो वहन्ति ॥ १३.२.११ ॥
Estas duas crianças, que se movem para leste e oeste, brincam pelo poder de māyā e circundam o oceano. Um contempla todos os mundos; ao outro carregam corcéis dourados e fulvos.
13.2.12
दिवि त्वात्त्रिरधारयत्सूर्या मासाय कर्तवे ।
स एषि सुधृतस्तपन् विश्वा भूतावचाकशत् ॥ १३.२.१२ ॥
Atri te estabeleceu no céu para Sūryā, para fazer os meses. Firmemente estabelecido, segues, brilhando, e contemplas todos os seres.
13.2.13
उभावन्तौ समर्षसि वत्सः संमातराविव ।
नन्वेतदितः पुरा ब्रह्म देवा अमी विदुः ॥ १३.२.१३ ॥
Atravessas ambas as extremidades juntas, como um bezerro entre duas mães. Na verdade, os deuses de outrora conheciam este brahman daqui.
13.2.14
यत्समुद्रमनु श्रितं तत्सिषासति सूर्यः ।
अध्वास्य विततो महान् पूर्वश्चापरश्च यः ॥ १३.२.१४ ॥
Aquilo que repousa ao longo do oceano, o sol deseja alcançar. Seu caminho é vasto e grande, tanto o anterior quanto o posterior.
13.2.15
तं समाप्नोति जूतिभिस्ततो नाप चिकित्सति ।
तेनामृतस्य भक्षं देवानां नाव रुन्धते ॥ १३.२.१५ ॥
Ele o alcança por suas velocidades, e dali não percebe nada distante. Por meio dele, a porção da imortalidade pertence aos deuses; eles não a retêm.
13.2.16
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥ १३.२.१६ ॥
Na verdade, os raios levam ao alto aquele deus onisciente, o sol, para que todos o vejam.
13.2.17
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः ।
सूराय विश्वचक्षसे ॥ १३.२.१७ ॥
Como ladrões, as estrelas se afastam com as noites, para o Sol que tudo vê.
13.2.18
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु ।
भ्राजन्तो अग्नयो यथा ॥ १३.२.१८ ॥
Seus raios apareceram; seus feixes se espalharam sobre os homens, como fogos brilhantes.
13.2.19
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य ।
विश्वमा भासि रोचन ॥ १३.२.१९ ॥
Ó Sol, és o que conduz à outra margem, visível a todos, criador da luz; ó brilhante, iluminas todo o mundo.
13.2.20
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः ।
प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥ १३.२.२० ॥
Voltado para as linhagens dos deuses, te elevas; voltado para as linhagens dos homens, te elevas; voltado para tudo, encaras o céu para vê-lo.
13.2.21
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाँ अनु ।
त्वं वरुण पश्यसि ॥ १३.२.२१ ॥
Ó Purificador, com o olhar com que contemplas os homens que se movem, com esse olhar, ó Varuṇa, tu vês.
13.2.22
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः ।
पश्यन् जन्मानि सूर्य ॥ १३.२.२२ ॥
Ó Sol, atravessas o céu e o ar vasto, medindo o dia com as noites, contemplando todos os seres nascidos.
13.2.23
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य ।
शोचिष्केशं विचक्षणम् ॥ १३.२.२३ ॥
Ó deus Sūrya, sete cavalos fulvos te levam no carro — de cabelo de chama, onividente.
13.2.24
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः ।
ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः ॥ १३.२.२४ ॥
O sol, neto do carro, atrelou sete corcéis brilhantes; com esses cavalos de atrelagem própria ele avança.
13.2.25
रोहितो दिवमारुहत्तपसा तपस्वी ।
स योनिमैति स उ जायते पुनः स देवानामधिपतिर्बभूव ॥ १३.२.२५ ॥
O rubro Rohita subiu ao céu pela ascese; aquele asceta volta à sua origem e nasce de novo — tornou-se senhor dos deuses.
13.2.26
यो विश्वचर्षणिरुत विश्वतोमुखो यो विश्वतस्पाणिरुत विश्वतस्पृथः ।
सं बाहुभ्यां भरति सं पतत्रैर्द्यावापृथिवी जनयन् देव एकः ॥ १३.२.२६ ॥
Aquele que tudo vê, de rosto em todas as direções, de mãos e amplitude por toda parte; com seus braços e asas reúne e sustenta — o deus único gera céu e terra.
13.2.27
एकपाद्द्विपदो भूयो वि चक्रमे द्विपात्त्रिपादमभ्येति पश्चात् ।
द्विपाद्ध षट्पदो भूयो वि चक्रमे त एकपदस्तन्वं समासते ॥ १३.२.२७ ॥
O de um pé tornou-se de dois pés e avançou de novo; o de dois pés vem atrás do de três pés; o de dois pés tornou-se de seis pés e avançou de novo — eles se sentam juntos no corpo de um pé.
13.2.28
अतन्द्रो यास्यन् हरितो यदास्थाद्द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
केतुमान् उद्यन्त्सहमानो रजांसि विश्वा आदित्य प्रवतो वि भासि ॥ १३.२.२८ ॥
Infatigável ao ir, quando monta os corcéis fulvos, resplandecendo ele faz duas formas; ó Āditya, erguendo-te com teu estandarte, vencendo todos os reinos, resplandeces das alturas.
13.2.29
बण्महाँ असि सूर्य बडादित्य महाँ असि ।
महांस्ते महतो महिमा त्वमादित्य महाँ असि ॥ १३.२.२९ ॥
Ó Sol, tu és de fato grande; ó Āditya, tu és grande. A tua grandeza é a grandeza dos grandes; ó Āditya, tu és grande.
13.2.30
रोचसे दिवि रोचसे अन्तरिक्षे पतङ्ग पृथिव्यां रोचसे रोचसे अप्स्वन्तः ।
उभा समुद्रौ रुच्या व्यापिथ देवो देवासि महिषः स्वर्जित् ॥ १३.२.३० ॥
Brilhas no céu, brilhas no ar intermediário; ó voador, brilhas na terra, brilhas dentro das águas. Com o teu brilho penetraste os dois oceanos; és deus, deus, poderoso, conquistador da luz celeste.
13.2.31
अर्वाङ्परस्तात्प्रयतो व्यध्व आशुर्विपश्चित्पतयन् पतङ्गः ।
विष्णुर्विचित्तः शवसाधितिष्ठन् प्र केतुना सहते विश्वमेजत् ॥ १३.२.३१ ॥
De longe, vindo para cá, avançando, percorrendo os caminhos, veloz, sábio, o pássaro voador; Viṣṇu, de mente multiforme, firme pela força, vence com a sua luz tudo o que se move.
13.2.32
चित्रश्चिकित्वान् महिषः सुपर्ण आरोचयन् रोदसी अन्तरिक्षम् ।
अहोरात्रे परि सूर्यं वसाने प्रास्य विश्वा तिरतो वीर्याणि ॥ १३.२.३२ ॥
Maravilhoso, perspicaz, poderoso, o pássaro de belas asas, que ilumina os dois mundos e o ar intermédio, vestindo o dia e a noite em torno do sol; ele faz atravessar todos os seus feitos poderosos.
13.2.33
तिग्मो विभ्राजन् तन्वं शिशानोऽरंगमासः प्रवतो रराणः ।
ज्योतिष्मान् पक्षी महिषो वयोधा विश्वा आस्थात्प्रदिशः कल्पमानः ॥ १३.२.३३ ॥
Ardente, brilhando intensamente, afiando o seu corpo, regozijando-se com cavalos velozes dos caminhos distantes; cheio de luz, o pássaro, poderoso, doador de vigor, ergue-se sobre todas as direções e as ordena.
13.2.34
चित्रं देवानां केतुरनीकं ज्योतिष्मान् प्रदिशः सूर्य उद्यन् ।
दिवाकरोऽति द्युम्नैस्तमांसि विश्वातारीद्दुरितानि शुक्रः ॥ १३.२.३४ ॥
O estandarte maravilhoso dos deuses, rosto luminoso, o sol nascendo sobre as direções. O fazedor do dia, pelo seu brilho, ultrapassou todas as trevas e males; ele é puro.
13.2.35
चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्राद् द्वायापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥ १३.२.३५ ॥
O brilho maravilhoso dos deuses surgiu, o olho de Mitra, Varuṇa e Agni. Ele encheu o céu, a terra e o ar; o sol é a alma do mundo que se move e do que permanece.
13.2.36
उच्चा पतन्तमरुणं सुपर्णं मध्ये दिवस्तरणिं भ्राजमानम् ।
पश्याम त्वा सवितारं यमाहुरजस्रं ज्योतिर्यदविन्ददत्त्रिः ॥ १३.२.३६ ॥
Que vejamos o avermelhado de belas asas voando no alto, o veloz que brilha no meio do céu. Que te vejamos, Savitar, a quem chamam de luz incessante, que eles encontraram três vezes.
13.2.37
दिवस्पृष्ठे धावमानं सुपर्णमदित्याः पुत्रं नाथकाम उप यामि भीतः ।
स नः सूर्य प्र तिर दीर्घमायुर्मा रिषाम सुमतौ ते स्याम ॥ १३.२.३७ ॥
Ao bem alado que corre sobre o dorso do céu, o filho de Aditi, aproximo-me temeroso, buscando refúgio. Ó sol, conduze-nos através até a longa vida; que não pereçamos, que estejamos no teu favor.
13.2.38
सहस्राह्ण्यं वियतावस्य पक्षौ हरेर्हंसस्य पततः स्वर्गम् ।
स देवान्त्सर्वान् उरस्युपदद्य संपश्यन् याति भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.३८ ॥
Suas duas asas de mil dias estão abertas, do cisne fulvo que voa para o céu. Trazendo todos os deuses sobre o peito e contemplando, ele percorre todos os mundos.
13.2.39
रोहितः कालो अभवद्रोहितोऽग्रे प्रजापतिः ।
रोहितो यज्ञानां मुखं रोहितः स्वराभरत् ॥ १३.२.३९ ॥
Rohita tornou-se Kāla; Rohita foi primeiro Prajāpati. Rohita é a face dos sacrifícios; Rohita trouxe o céu.
13.2.40
रोहितो लोको अभवद्रोहितोऽत्यतपद्दिवम् ।
रोहितो रश्मिभिर्भूमिं समुद्रमनु सं चरत् ॥ १३.२.४० ॥
Rohita tornou-se o mundo; Rohita abrasou o céu. Com seus raios, Rohita percorre a terra e o oceano.
13.2.41
सर्वा दिशः समचरद्रोहितोऽधिपतिर्दिवः ।
दिवं समुद्रमाद्भूमिं सर्वं भूतं वि रक्षति ॥ १३.२.४१ ॥
Rohita percorreu todas as direções; ele é o senhor do céu. Protege o céu, o oceano, a terra e todos os seres.
13.2.42
आरोहन् छुक्रो बृहतीरतन्द्रो द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
चित्रश्चिकित्वान् महिषो वातमाया यावतो लोकान् अभि यद्विभाति ॥ १३.२.४२ ॥
Śukra, incansável, ascendendo às grandes alturas, assume duas formas e resplandece. Maravilhoso, sábio, poderoso, possuidor da magia do vento, brilha sobre todos os mundos.
13.2.43
अभ्यन्यदेति पर्यन्यदस्यतेऽहोरात्राभ्यां महिषः कल्पमानः ।
सूर्यं वयं रजसि क्षियन्तं गातुविदं हवामहे नाधमानाः ॥ १३.२.४३ ॥
Vai para um lado e se põe do outro; o poderoso que molda o tempo com o dia e a noite. Invocamos o sol que habita a atmosfera, conhecedor do caminho, suplicando.
13.2.44
पृथिवीप्रो महिषो नाधमानस्य गातुरदब्धचक्षुः परि विश्वं बभूव ।
विश्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४४ ॥
O poderoso que enche a terra, conhecedor do caminho do suplicante, de vista infalível, espalhou-se sobre tudo. Vendo bem tudo, o bom doador, digno de culto, que ouça o que eu digo.
13.2.45
पर्यस्य महिमा पृथिवीं समुद्रं ज्योतिषा विभ्राजन् परि द्यामन्तरिक्षम् ।
सर्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४५ ॥
Sua grandeza, iluminando a terra e o oceano com luz, estende-se ao redor do céu e do espaço intermediário. Que ele, que tudo contempla, generoso e digno de adoração, ouça o que digo.
13.2.46
अबोध्यग्निः समिधा जनानां प्रति धेनुमिवायतीमुषासम् ।
यह्वा इव प्र वयामुज्जिहानाः प्र भानवः सिस्रते नाकमच्छ ॥ १३.२.४६ ॥
Agni despertou com a lenha dos homens, voltando-se para a aurora que se aproxima como uma vaca. Os raios jovens e brilhantes se erguem e se espalham como um tecido, estendendo-se para o céu.