Atharvaveda · Sūkta 13.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.2.1
उदस्य केतवो दिवि शुक्रा भ्राजन्त ईरते ।
आदित्यस्य नृचक्षसो महिव्रतस्य मीढुषः ॥ १३.२.१ ॥
Die hellen Strahlen dieses (Sonnen-)Gottes leuchten und steigen am Himmel empor; sie gehören Āditya, dem Beobachter der Menschen, dem Träger großen Gelübdes, dem Spender des Regens.
13.2.2
दिशां प्रज्ञानां स्वरयन्तमर्चिषा सुपक्षमाशुं पतयन्तमर्णवे ।
स्तवाम सूर्यं भुवनस्य गोपां यो रश्मिभिर्दिश आभाति सर्वाः ॥ १३.२.२ ॥
Preisen wollen wir jenen Sonnengott, der die Gegenden und Welten mit seinem Licht erklingen lässt, schönbeschwingt, schnell, im Meer des Himmels fliegend, Hüter der Welt, der mit seinen Strahlen alle Richtungen erhellt.
13.2.3
यत्प्राङ्प्रत्यङ्स्वधया यासि शीभं नानारूपे अहनी कर्षि मायया ।
तदादित्य महि तत्ते महि श्रवो यदेको विश्वं परि भूम जायसे ॥ १३.२.३ ॥
O Āditya! Wenn du aus eigener Kraft rasch nach Osten und Westen ziehst und durch deine Zauberkraft die Tage in vielerlei Gestalt erschaffst, das ist dein großer Ruhm; denn du allein wirst rings um die ganze Welt geboren.
13.2.4
विपश्चितं तरणिं भ्राजमानं वहन्ति यं हरितः सप्त बह्वीः ।
स्रुताद्यमत्त्रिर्दिवमुन्निनाय तं त्वा पश्यन्ति परियान्तमाजिम् ॥ १३.२.४ ॥
Den weisen, übersetzenden, leuchtenden (Gott), den sieben braune Rosse tragen, den Atri aus der Strömung zum Himmel emporhob: dich, der du die Bahn umkreisest, schauen sie an.
13.2.5
मा त्वा दभन् परियान्तमाजिं स्वस्ति दुर्गामति याहि शीभम् ।
दिवं च सूर्य पृथिवीं च देवीमहोरात्रे विमिमानो यदेषि ॥ १३.२.५ ॥
Möge dich, der du die Bahn umkreist, niemand verletzen; wohlbehalten eile über den schweren Weg. O Sonne! Wenn du Tag und Nacht messend zwischen Himmel und göttlicher Erde wanderst.
13.2.6
स्वस्ति ते सूर्य चरसे रथाय येनोभावन्तौ परियासि सद्यः ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.६ ॥
O Sonne, möge Wohlergehen deinem Wagen sein, mit dem du sogleich beide Enden umkreist. Den deine stärksten falben Rosse ziehen – hundert Pferde, oder sieben viele Pferde.
13.2.7
सुखं सूर्य रथमंशुमन्तं स्योनं सुवह्निमधि तिष्ठ वाजिनम् ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.७ ॥
O Sonne, besteige den glücklichen, strahlenden, bequemen, leicht zu ziehenden und schnellen Wagen. Den deine stärksten falben Rosse tragen – hundert Pferde, oder sieben viele Pferde.
13.2.8
सप्त सूर्यो हरितो यातवे रथे हिरण्यत्वचसो बृहतीरयुक्त ।
अमोचि शुक्रो रजसः परस्ताद्विधूय देवस्तमो दिवमारुहत् ॥ १३.२.८ ॥
Die Sonne spannte für die Fahrt sieben falbe Rosse in den Wagen, goldhäutig und gewaltig. Der leuchtende Reine wurde von fern, jenseits des dunklen Reiches, befreit; der Gott, die Finsternis abschüttelnd, stieg zum Himmel empor.
13.2.9
उत्केतुना बृहता देव आगन्न् अपावृक्तमोऽभि ज्योतिरश्रैत् ।
दिव्यः सुपर्णः स वीरो व्यख्यददितेः पुत्रो भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.९ ॥
Der Gott kam mit großer leuchtender Fahne; die Finsternis vertreibend erreichte er das Licht. Jener göttliche Held mit den schönen Flügeln, Sohn der Aditi, erleuchtet alle Welten.
13.2.10
उद्यन् रश्मीन् आ तनुषे विश्वा रुपाणि पुष्यसि ।
उभा समुद्रौ क्रतुना वि भासि सर्वांल्लोकान् परिभूर्भ्राजमानः ॥ १३.२.१० ॥
Aufgehend breitest du deine Strahlen aus und nährst alle Gestalten. Durch deine Kraft erleuchtest du beide Meere; über allen Welten erhaben, strahlst du hell.
13.2.11
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्टे हैरण्यैरन्यं हरितो वहन्ति ॥ १३.२.११ ॥
Diese beiden Kinder, die nach Osten und Westen ziehen, spielen durch die Kraft der Māyā und umkreisen das Meer. Der eine schaut alle Welten; den anderen tragen goldene, rötlich-grüne Rosse.
13.2.12
दिवि त्वात्त्रिरधारयत्सूर्या मासाय कर्तवे ।
स एषि सुधृतस्तपन् विश्वा भूतावचाकशत् ॥ १३.२.१२ ॥
Atri setzte dich im Himmel für Sūryā ein, um die Monate zu bilden. Fest gegründet ziehst du dahin, glühend, und blickst auf alle Wesen herab.
13.2.13
उभावन्तौ समर्षसि वत्सः संमातराविव ।
नन्वेतदितः पुरा ब्रह्म देवा अमी विदुः ॥ १३.२.१३ ॥
Du durchmisst beide Enden zugleich, wie ein Kalb zwischen zwei Müttern. Wahrlich, dieses brahman kannten die Götter von jeher von hier.
13.2.14
यत्समुद्रमनु श्रितं तत्सिषासति सूर्यः ।
अध्वास्य विततो महान् पूर्वश्चापरश्च यः ॥ १३.२.१४ ॥
Was am Meer ruht, dem strebt die Sonne nach. Sein Weg ist weit und groß, der frühere und der spätere zugleich.
13.2.15
तं समाप्नोति जूतिभिस्ततो नाप चिकित्सति ।
तेनामृतस्य भक्षं देवानां नाव रुन्धते ॥ १३.२.१५ ॥
Er erreicht es durch seine Schnelligkeiten, und von dort nimmt er nichts Fernes wahr. Durch ihn gehört der Anteil der Unsterblichkeit den Göttern; sie halten ihn nicht zurück.
13.2.16
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥ १३.२.१६ ॥
Wahrlich, die Strahlen tragen jenen allwissenden Gott empor, die Sonne, damit alle ihn sehen.
13.2.17
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः ।
सूराय विश्वचक्षसे ॥ १३.२.१७ ॥
Wie Diebe entfernen sich die Sterne mit den Nächten, für die Sonne, die alles sieht.
13.2.18
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु ।
भ्राजन्तो अग्नयो यथा ॥ १३.२.१८ ॥
Seine Strahlen erschienen; seine Lichtbündel breiteten sich zu den Menschen aus, wie leuchtende Feuer.
13.2.19
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य ।
विश्वमा भासि रोचन ॥ १३.२.१९ ॥
O Sonne, du bist der Hinüberführer, für alle sichtbar, der Schöpfer des Lichts; o Leuchtender, du erleuchtest die ganze Welt.
13.2.20
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः ।
प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥ १३.२.२० ॥
Den Scharen der Götter zugewandt gehst du auf; den Menschenscharen zugewandt gehst du auf; allem zugewandt wendest du dich dem Himmel zu, um ihn zu sehen.
13.2.21
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाँ अनु ।
त्वं वरुण पश्यसि ॥ १३.२.२१ ॥
O Reiniger, mit dem Auge, mit dem du die umherwandernden Menschen anblickst, mit diesem Auge, o Varuṇa, siehst du.
13.2.22
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः ।
पश्यन् जन्मानि सूर्य ॥ १३.२.२२ ॥
O Sonne, du durchziehst den Himmel und die weite Luft, den Tag mit den Nächten messend, alle geborenen Wesen betrachtend.
13.2.23
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य ।
शोचिष्केशं विचक्षणम् ॥ १३.२.२३ ॥
O Gott Sūrya, sieben falbe Rosse tragen dich im Wagen — flammenhaarig, allsehend.
13.2.24
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः ।
ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः ॥ १३.२.२४ ॥
Die Sonne, Enkel des Wagens, spannte sieben leuchtende Rosse an; mit diesen selbst angeschirrten zieht er dahin.
13.2.25
रोहितो दिवमारुहत्तपसा तपस्वी ।
स योनिमैति स उ जायते पुनः स देवानामधिपतिर्बभूव ॥ १३.२.२५ ॥
Der Rötliche stieg durch Askese zum Himmel empor; jener Asket geht zu seinem Ursprung zurück und wird wieder geboren — er wurde Herr der Götter.
13.2.26
यो विश्वचर्षणिरुत विश्वतोमुखो यो विश्वतस्पाणिरुत विश्वतस्पृथः ।
सं बाहुभ्यां भरति सं पतत्रैर्द्यावापृथिवी जनयन् देव एकः ॥ १३.२.२६ ॥
Der alles sieht, nach allen Seiten Antlitz, Hände und Weite hat; mit seinen Armen und Flügeln fasst und trägt er zusammen — dieser eine Gott erzeugt Himmel und Erde.
13.2.27
एकपाद्द्विपदो भूयो वि चक्रमे द्विपात्त्रिपादमभ्येति पश्चात् ।
द्विपाद्ध षट्पदो भूयो वि चक्रमे त एकपदस्तन्वं समासते ॥ १३.२.२७ ॥
Der Einfüßige wurde zweifüßig und schritt wieder vor; der Zweifüßige kommt hinter dem Dreifüßigen; der Zweifüßige wurde sechsfüßig und schritt wieder vor — sie sitzen zusammen im einfüßigen Leib.
13.2.28
अतन्द्रो यास्यन् हरितो यदास्थाद्द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
केतुमान् उद्यन्त्सहमानो रजांसि विश्वा आदित्य प्रवतो वि भासि ॥ १३.२.२८ ॥
Unermüdlich im Gehen, wenn er die falben Rosse besteigt, strahlend bildet er zwei Gestalten; o Āditya, aufgehend mit deinem Banner, alle Welten bezwingend, leuchtest du von den Höhen.
13.2.29
बण्महाँ असि सूर्य बडादित्य महाँ असि ।
महांस्ते महतो महिमा त्वमादित्य महाँ असि ॥ १३.२.२९ ॥
O Sonne, du bist wahrlich groß; o Āditya, du bist groß. Deine Größe ist die Größe der Großen; o Āditya, du bist groß.
13.2.30
रोचसे दिवि रोचसे अन्तरिक्षे पतङ्ग पृथिव्यां रोचसे रोचसे अप्स्वन्तः ।
उभा समुद्रौ रुच्या व्यापिथ देवो देवासि महिषः स्वर्जित् ॥ १३.२.३० ॥
Du leuchtest im Himmel, du leuchtest im Luftraum; o Flieger, du leuchtest auf der Erde, du leuchtest inmitten der Wasser. Mit deinem Glanz hast du beide Meere durchdrungen; du bist Gott, Gott, mächtig, Sieger über das himmlische Licht.
13.2.31
अर्वाङ्परस्तात्प्रयतो व्यध्व आशुर्विपश्चित्पतयन् पतङ्गः ।
विष्णुर्विचित्तः शवसाधितिष्ठन् प्र केतुना सहते विश्वमेजत् ॥ १३.२.३१ ॥
Von fern herbeikommend, voranschreitend, die Wege durchquerend, schnell, weise, der fliegende Vogel; Viṣṇu, vielgesinnt, fest durch Kraft, besiegt mit seinem Licht alles, was sich bewegt.
13.2.32
चित्रश्चिकित्वान् महिषः सुपर्ण आरोचयन् रोदसी अन्तरिक्षम् ।
अहोरात्रे परि सूर्यं वसाने प्रास्य विश्वा तिरतो वीर्याणि ॥ १३.२.३२ ॥
Wunderbar, unterscheidend, mächtig, der Vogel mit schönen Flügeln, der die beiden Welten und den Luftraum erleuchtet, Tag und Nacht um die Sonne kleidend; er führt alle seine mächtigen Taten hinüber.
13.2.33
तिग्मो विभ्राजन् तन्वं शिशानोऽरंगमासः प्रवतो रराणः ।
ज्योतिष्मान् पक्षी महिषो वयोधा विश्वा आस्थात्प्रदिशः कल्पमानः ॥ १३.२.३३ ॥
Scharf, hell leuchtend, seinen Leib schärfend, sich freuend mit schnellen Rossen von den fernen Pfaden; lichtvoll, der Vogel, mächtig, Spender der Kraft, er steht über allen Richtungen und ordnet sie.
13.2.34
चित्रं देवानां केतुरनीकं ज्योतिष्मान् प्रदिशः सूर्य उद्यन् ।
दिवाकरोऽति द्युम्नैस्तमांसि विश्वातारीद्दुरितानि शुक्रः ॥ १३.२.३४ ॥
Das wundersame Banner der Götter, ein leuchtendes Antlitz, die Sonne, die über den Weltgegenden aufgeht. Der Tagmacher hat durch seinen Glanz alle Finsternisse und Übel überschritten; er ist rein.
13.2.35
चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्राद् द्वायापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥ १३.२.३५ ॥
Der wundersame Glanz der Götter ist aufgegangen, das Auge von Mitra, Varuṇa und Agni. Er hat Himmel, Erde und Luftraum erfüllt; die Sonne ist die Seele der bewegten und der ruhenden Welt.
13.2.36
उच्चा पतन्तमरुणं सुपर्णं मध्ये दिवस्तरणिं भ्राजमानम् ।
पश्याम त्वा सवितारं यमाहुरजस्रं ज्योतिर्यदविन्ददत्त्रिः ॥ १३.२.३६ ॥
Mögen wir den rötlichen, wohlgeflügelten sehen, der hoch fliegt, den Schnellen, der mitten am Himmel leuchtet. Mögen wir dich, Savitar, sehen, den sie das unermüdliche Licht nennen, das sie dreimal fanden.
13.2.37
दिवस्पृष्ठे धावमानं सुपर्णमदित्याः पुत्रं नाथकाम उप यामि भीतः ।
स नः सूर्य प्र तिर दीर्घमायुर्मा रिषाम सुमतौ ते स्याम ॥ १३.२.३७ ॥
Zu dem wohlgeflügelten, der auf dem Rücken des Himmels läuft, dem Sohn der Aditi, nähere ich mich furchtsam und suche Zuflucht. O Sonne, führe uns hinüber zu langem Leben; mögen wir nicht untergehen, mögen wir in deiner Gunst stehen.
13.2.38
सहस्राह्ण्यं वियतावस्य पक्षौ हरेर्हंसस्य पततः स्वर्गम् ।
स देवान्त्सर्वान् उरस्युपदद्य संपश्यन् याति भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.३८ ॥
Seine beiden Flügel von tausend Tagen sind ausgebreitet, des fahlen Schwans, der zum Himmel fliegt. Alle Götter an seiner Brust tragend und schauend, zieht er durch alle Welten.
13.2.39
रोहितः कालो अभवद्रोहितोऽग्रे प्रजापतिः ।
रोहितो यज्ञानां मुखं रोहितः स्वराभरत् ॥ १३.२.३९ ॥
Rohita wurde zur Zeit; Rohita wurde zuerst Prajāpati. Rohita ist das Antlitz der Opfer; Rohita brachte den Himmel.
13.2.40
रोहितो लोको अभवद्रोहितोऽत्यतपद्दिवम् ।
रोहितो रश्मिभिर्भूमिं समुद्रमनु सं चरत् ॥ १३.२.४० ॥
Rohita wurde zur Welt; Rohita entflammte den Himmel. Mit seinen Strahlen durchzieht Rohita Erde und Meer.
13.2.41
सर्वा दिशः समचरद्रोहितोऽधिपतिर्दिवः ।
दिवं समुद्रमाद्भूमिं सर्वं भूतं वि रक्षति ॥ १३.२.४१ ॥
Rohita durchzog alle Richtungen; er ist der Herr des Himmels. Er beschützt den Himmel, das Meer, die Erde und alle Wesen.
13.2.42
आरोहन् छुक्रो बृहतीरतन्द्रो द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
चित्रश्चिकित्वान् महिषो वातमाया यावतो लोकान् अभि यद्विभाति ॥ १३.२.४२ ॥
Śukra, unermüdlich, steigt zu den großen Höhen auf, nimmt zwei Gestalten an und leuchtet. Wunderbar, weise, mächtig, im Besitz der Wind-Magie, leuchtet er über alle Welten.
13.2.43
अभ्यन्यदेति पर्यन्यदस्यतेऽहोरात्राभ्यां महिषः कल्पमानः ।
सूर्यं वयं रजसि क्षियन्तं गातुविदं हवामहे नाधमानाः ॥ १३.२.४३ ॥
Er geht zu der einen Seite und versinkt auf der anderen; der Mächtige, der die Zeit durch Tag und Nacht formt. Den Sonnengott, der im Luftraum wohnt und den Weg kennt, rufen wir an und bitten ihn.
13.2.44
पृथिवीप्रो महिषो नाधमानस्य गातुरदब्धचक्षुः परि विश्वं बभूव ।
विश्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४४ ॥
Der Mächtige, der die Erde erfüllt, Kenner des Weges des Bittenden, mit unfehlbarem Blick, hat sich über alles ausgebreitet. Er, der alles gut sieht, der gute Spender, verehrungswürdig, möge hören, was ich sage.
13.2.45
पर्यस्य महिमा पृथिवीं समुद्रं ज्योतिषा विभ्राजन् परि द्यामन्तरिक्षम् ।
सर्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४५ ॥
Seine Größe, die Erde und Meer mit Licht erleuchtet, breitet sich um Himmel und Luftraum. Er, der alles schaut, freigebig und verehrungswürdig, möge hören, was ich sage.
13.2.46
अबोध्यग्निः समिधा जनानां प्रति धेनुमिवायतीमुषासम् ।
यह्वा इव प्र वयामुज्जिहानाः प्र भानवः सिस्रते नाकमच्छ ॥ १३.२.४६ ॥
Agni erwachte durch das Brennholz der Menschen und wandte sich der nahenden Morgenröte zu wie eine Kuh. Die jungen, leuchtenden Strahlen erheben sich und breiten sich aus wie ein Gewebe, dem Himmel entgegen.