Atharvaveda · Sūkta 13.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.2.1
उदस्य केतवो दिवि शुक्रा भ्राजन्त ईरते ।
आदित्यस्य नृचक्षसो महिव्रतस्य मीढुषः ॥ १३.२.१ ॥
Los rayos brillantes de este (sol) resplandecen y se elevan en el cielo; son de Āditya, observador de los hombres, de gran voto, dador de lluvia.
13.2.2
दिशां प्रज्ञानां स्वरयन्तमर्चिषा सुपक्षमाशुं पतयन्तमर्णवे ।
स्तवाम सूर्यं भुवनस्य गोपां यो रश्मिभिर्दिश आभाति सर्वाः ॥ १३.२.२ ॥
Alabemos a aquel Sol que hace resonar las direcciones y los mundos con su luz, de bellas alas, veloz, que vuela en el océano (del cielo), guardián del mundo, que con sus rayos ilumina todas las direcciones.
13.2.3
यत्प्राङ्प्रत्यङ्स्वधया यासि शीभं नानारूपे अहनी कर्षि मायया ।
तदादित्य महि तत्ते महि श्रवो यदेको विश्वं परि भूम जायसे ॥ १३.२.३ ॥
¡Oh Āditya! Cuando por tu propio poder vas veloz hacia el este y el oeste, y con tu maya haces los días de muchas formas, esa es tu gran gloria, pues tú solo naces alrededor de todo el mundo.
13.2.4
विपश्चितं तरणिं भ्राजमानं वहन्ति यं हरितः सप्त बह्वीः ।
स्रुताद्यमत्त्रिर्दिवमुन्निनाय तं त्वा पश्यन्ति परियान्तमाजिम् ॥ १३.२.४ ॥
Aquel sabio, veloz y resplandeciente, a quien llevan siete corceles bayos; a quien Atri elevó del torrente hasta el cielo: a ti, que recorres la pista, te contemplan.
13.2.5
मा त्वा दभन् परियान्तमाजिं स्वस्ति दुर्गामति याहि शीभम् ।
दिवं च सूर्य पृथिवीं च देवीमहोरात्रे विमिमानो यदेषि ॥ १३.२.५ ॥
Que nadie te dañe mientras recorres la pista; con bienestar, pasa veloz el camino difícil. ¡Oh Sol! Cuando vas midiendo el día y la noche entre el cielo y la tierra divina.
13.2.6
स्वस्ति ते सूर्य चरसे रथाय येनोभावन्तौ परियासि सद्यः ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.६ ॥
¡Oh Sol!, que haya bienestar para tu carro, con el que recorres de inmediato ambos extremos. El carro que tus más fuertes corceles bayos arrastran: cien caballos, o siete caballos numerosos.
13.2.7
सुखं सूर्य रथमंशुमन्तं स्योनं सुवह्निमधि तिष्ठ वाजिनम् ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.७ ॥
¡Oh Sol!, sube al carro dichoso, radiante, cómodo, fácil de tirar y veloz. El carro que tus más fuertes corceles bayos llevan: cien caballos, o siete caballos numerosos.
13.2.8
सप्त सूर्यो हरितो यातवे रथे हिरण्यत्वचसो बृहतीरयुक्त ।
अमोचि शुक्रो रजसः परस्ताद्विधूय देवस्तमो दिवमारुहत् ॥ १३.२.८ ॥
El sol unció siete corceles bayos al carro para el viaje, de piel dorada y grandes. El brillante puro fue liberado desde lejos, más allá del reino oscuro; el dios, sacudiéndose la oscuridad, ascendió al cielo.
13.2.9
उत्केतुना बृहता देव आगन्न् अपावृक्तमोऽभि ज्योतिरश्रैत् ।
दिव्यः सुपर्णः स वीरो व्यख्यददितेः पुत्रो भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.९ ॥
El dios llegó con un gran estandarte luminoso; apartando la oscuridad, alcanzó la luz. Aquel héroe divino de hermosas alas, hijo de Aditi, ilumina todos los mundos.
13.2.10
उद्यन् रश्मीन् आ तनुषे विश्वा रुपाणि पुष्यसि ।
उभा समुद्रौ क्रतुना वि भासि सर्वांल्लोकान् परिभूर्भ्राजमानः ॥ १३.२.१० ॥
Al salir, extiendes tus rayos y nutres todas las formas. Por tu poder iluminas ambos océanos; supremo sobre todos los mundos, resplandeces, radiante.
13.2.11
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्टे हैरण्यैरन्यं हरितो वहन्ति ॥ १३.२.११ ॥
Estos dos niños, que se mueven hacia el este y el oeste, juegan por el poder de māyā y dan la vuelta al océano. Uno contempla todos los mundos; al otro lo llevan corceles dorados y rojizos.
13.2.12
दिवि त्वात्त्रिरधारयत्सूर्या मासाय कर्तवे ।
स एषि सुधृतस्तपन् विश्वा भूतावचाकशत् ॥ १३.२.१२ ॥
Atri te estableció en el cielo para Sūryā, para formar los meses. Firmemente establecido, vas, brillando, y contemplas a todos los seres.
13.2.13
उभावन्तौ समर्षसि वत्सः संमातराविव ।
नन्वेतदितः पुरा ब्रह्म देवा अमी विदुः ॥ १३.२.१३ ॥
Recorres ambos extremos juntos, como un ternero entre dos madres. En verdad, los dioses de antaño conocían este brahman desde aquí.
13.2.14
यत्समुद्रमनु श्रितं तत्सिषासति सूर्यः ।
अध्वास्य विततो महान् पूर्वश्चापरश्च यः ॥ १३.२.१४ ॥
Aquello que reposa junto al océano, el sol desea alcanzarlo. Su camino es vasto y grande, tanto el anterior como el posterior.
13.2.15
तं समाप्नोति जूतिभिस्ततो नाप चिकित्सति ।
तेनामृतस्य भक्षं देवानां नाव रुन्धते ॥ १३.२.१५ ॥
Lo alcanza por sus velocidades, y desde allí no percibe nada lejano. Por él la porción de inmortalidad pertenece a los dioses; no se la niegan.
13.2.16
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥ १३.२.१६ ॥
En verdad, los rayos llevan en alto a aquel dios omnisciente, al sol, para que todos lo vean.
13.2.17
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः ।
सूराय विश्वचक्षसे ॥ १३.२.१७ ॥
Como ladrones, las estrellas se alejan con las noches, para el sol que lo ve todo.
13.2.18
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु ।
भ्राजन्तो अग्नयो यथा ॥ १३.२.१८ ॥
Aparecieron sus rayos; sus destellos se extendieron hacia las gentes, como fuegos brillantes.
13.2.19
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य ।
विश्वमा भासि रोचन ॥ १३.२.१९ ॥
Oh Sol, eres el que lleva al otro lado, visible para todos, creador de luz; oh resplandeciente, iluminas todo el mundo.
13.2.20
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः ।
प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥ १३.२.२० ॥
Vuelto hacia los linajes de los dioses te elevas; vuelto hacia los linajes de los hombres te elevas; vuelto hacia todo, diriges tu rostro al cielo para verlo.
13.2.21
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाँ अनु ।
त्वं वरुण पश्यसि ॥ १३.२.२१ ॥
Oh Purificador, con el mismo ojo con que miras a los hombres que se mueven, con ese ojo, oh Varuṇa, tú ves.
13.2.22
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः ।
पश्यन् जन्मानि सूर्य ॥ १३.२.२२ ॥
Oh Sol, atraviesas el cielo y el amplio aire, midiendo el día con las noches, contemplando todos los seres nacidos.
13.2.23
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य ।
शोचिष्केशं विचक्षणम् ॥ १३.२.२३ ॥
Oh dios Sūrya, siete corceles fulvos te llevan en el carro — de cabellera de llama, omnividente.
13.2.24
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः ।
ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः ॥ १३.२.२४ ॥
El sol, nieto del carro, uncio siete corceles resplandecientes; con esos corceles de uncir propios avanza.
13.2.25
रोहितो दिवमारुहत्तपसा तपस्वी ।
स योनिमैति स उ जायते पुनः स देवानामधिपतिर्बभूव ॥ १३.२.२५ ॥
El rojizo Rohita ascendió al cielo por el ascetismo; aquel asceta vuelve a su origen y nace de nuevo — llegó a ser señor de los dioses.
13.2.26
यो विश्वचर्षणिरुत विश्वतोमुखो यो विश्वतस्पाणिरुत विश्वतस्पृथः ।
सं बाहुभ्यां भरति सं पतत्रैर्द्यावापृथिवी जनयन् देव एकः ॥ १३.२.२६ ॥
Aquel que todo lo ve, de rostro en todas direcciones, de manos y amplitud por todas partes; con sus brazos y alas lo reúne y sostiene — el dios único genera cielo y tierra.
13.2.27
एकपाद्द्विपदो भूयो वि चक्रमे द्विपात्त्रिपादमभ्येति पश्चात् ।
द्विपाद्ध षट्पदो भूयो वि चक्रमे त एकपदस्तन्वं समासते ॥ १३.२.२७ ॥
El de un pie se volvió de dos pies y avanzó de nuevo; el de dos pies sigue al de tres pies; el de dos pies se volvió de seis pies y avanzó de nuevo — ellos se sientan juntos en el cuerpo de un pie.
13.2.28
अतन्द्रो यास्यन् हरितो यदास्थाद्द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
केतुमान् उद्यन्त्सहमानो रजांसि विश्वा आदित्य प्रवतो वि भासि ॥ १३.२.२८ ॥
Infatigable al ir, cuando monta los corceles fulvos, brillando hace dos formas; ¡oh Āditya, alzándote con tu estandarte, venciendo a todos los reinos, resplandeces desde las alturas!
13.2.29
बण्महाँ असि सूर्य बडादित्य महाँ असि ।
महांस्ते महतो महिमा त्वमादित्य महाँ असि ॥ १३.२.२९ ॥
Oh Sol, en verdad eres grande; oh Āditya, eres grande. Tu grandeza es la grandeza de los grandes; oh Āditya, eres grande.
13.2.30
रोचसे दिवि रोचसे अन्तरिक्षे पतङ्ग पृथिव्यां रोचसे रोचसे अप्स्वन्तः ।
उभा समुद्रौ रुच्या व्यापिथ देवो देवासि महिषः स्वर्जित् ॥ १३.२.३० ॥
Brillas en el cielo, brillas en el aire; oh volador, brillas en la tierra, brillas dentro de las aguas. Has penetrado ambos océanos con tu brillo; eres dios, dios, poderoso, conquistador de la luz celeste.
13.2.31
अर्वाङ्परस्तात्प्रयतो व्यध्व आशुर्विपश्चित्पतयन् पतङ्गः ।
विष्णुर्विचित्तः शवसाधितिष्ठन् प्र केतुना सहते विश्वमेजत् ॥ १३.२.३१ ॥
Desde lejos, avanzando, atravesando los caminos, veloz, sabio, el pájaro que vuela; Viṣṇu, de mente multiforme, firme por su fuerza, vence con su luz a todo lo que se mueve.
13.2.32
चित्रश्चिकित्वान् महिषः सुपर्ण आरोचयन् रोदसी अन्तरिक्षम् ।
अहोरात्रे परि सूर्यं वसाने प्रास्य विश्वा तिरतो वीर्याणि ॥ १३.२.३२ ॥
Maravilloso, sabio, poderoso, el pájaro de bellas alas, que ilumina los dos mundos y el aire intermedio, vistiendo el día y la noche alrededor del sol; hace pasar todas sus hazañas.
13.2.33
तिग्मो विभ्राजन् तन्वं शिशानोऽरंगमासः प्रवतो रराणः ।
ज्योतिष्मान् पक्षी महिषो वयोधा विश्वा आस्थात्प्रदिशः कल्पमानः ॥ १३.२.३३ ॥
Agudo, resplandeciendo brillantemente, afilando su cuerpo, regocijándose con caballos veloces desde los caminos lejanos; lleno de luz, el pájaro, poderoso, dador de vigor, se alza sobre todas las direcciones ordenándolas.
13.2.34
चित्रं देवानां केतुरनीकं ज्योतिष्मान् प्रदिशः सूर्य उद्यन् ।
दिवाकरोऽति द्युम्नैस्तमांसि विश्वातारीद्दुरितानि शुक्रः ॥ १३.२.३४ ॥
El estandarte maravilloso de los dioses, rostro luminoso, el sol que se levanta sobre las direcciones. El hacedor del día, con su brillo, ha superado todas las tinieblas y males; es puro.
13.2.35
चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्राद् द्वायापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥ १३.२.३५ ॥
El brillo maravilloso de los dioses se ha levantado, el ojo de Mitra, Varuṇa y Agni. Ha llenado el cielo, la tierra y el aire; el sol es el alma del mundo que se mueve y del que permanece.
13.2.36
उच्चा पतन्तमरुणं सुपर्णं मध्ये दिवस्तरणिं भ्राजमानम् ।
पश्याम त्वा सवितारं यमाहुरजस्रं ज्योतिर्यदविन्ददत्त्रिः ॥ १३.२.३६ ॥
Que veamos al bien alado rojizo que vuela en lo alto, al veloz que brilla en medio del cielo. Te veamos a ti, Savitar, a quien llaman la luz incesante, que ellos hallaron tres veces.
13.2.37
दिवस्पृष्ठे धावमानं सुपर्णमदित्याः पुत्रं नाथकाम उप यामि भीतः ।
स नः सूर्य प्र तिर दीर्घमायुर्मा रिषाम सुमतौ ते स्याम ॥ १३.२.३७ ॥
Hacia el bien alado que corre por el lomo del cielo, el hijo de Aditi, me acerco temeroso, buscando refugio. Oh sol, llévanos a través hasta la larga vida; que no perezcamos, que estemos en tu favor.
13.2.38
सहस्राह्ण्यं वियतावस्य पक्षौ हरेर्हंसस्य पततः स्वर्गम् ।
स देवान्त्सर्वान् उरस्युपदद्य संपश्यन् याति भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.३८ ॥
Sus dos alas de mil días están desplegadas, del cisne fulvo que vuela hacia el cielo. Llevando a todos los dioses sobre su pecho y contemplando, recorre todos los mundos.
13.2.39
रोहितः कालो अभवद्रोहितोऽग्रे प्रजापतिः ।
रोहितो यज्ञानां मुखं रोहितः स्वराभरत् ॥ १३.२.३९ ॥
Rohita se convirtió en Kāla; Rohita fue al principio Prajāpati. Rohita es el rostro de los sacrificios; Rohita trajo el cielo.
13.2.40
रोहितो लोको अभवद्रोहितोऽत्यतपद्दिवम् ।
रोहितो रश्मिभिर्भूमिं समुद्रमनु सं चरत् ॥ १३.२.४० ॥
Rohita se convirtió en el mundo; Rohita abrasó el cielo. Con sus rayos Rohita recorre la tierra y el océano.
13.2.41
सर्वा दिशः समचरद्रोहितोऽधिपतिर्दिवः ।
दिवं समुद्रमाद्भूमिं सर्वं भूतं वि रक्षति ॥ १३.२.४१ ॥
Rohita recorrió todas las direcciones; es el señor del cielo. Protege el cielo, el océano, la tierra y todos los seres.
13.2.42
आरोहन् छुक्रो बृहतीरतन्द्रो द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
चित्रश्चिकित्वान् महिषो वातमाया यावतो लोकान् अभि यद्विभाति ॥ १३.२.४२ ॥
Śukra, incansable, ascendiendo a las grandes alturas, adopta dos formas y resplandece. Maravilloso, sabio, poderoso, dueño de la magia del viento, brilla sobre cuantos mundos hay.
13.2.43
अभ्यन्यदेति पर्यन्यदस्यतेऽहोरात्राभ्यां महिषः कल्पमानः ।
सूर्यं वयं रजसि क्षियन्तं गातुविदं हवामहे नाधमानाः ॥ १३.२.४३ ॥
Va hacia un lado y se pone por el otro; el poderoso que da forma al tiempo con el día y la noche. Invocamos al sol que habita en la atmósfera, conocedor del camino, suplicando su ayuda.
13.2.44
पृथिवीप्रो महिषो नाधमानस्य गातुरदब्धचक्षुः परि विश्वं बभूव ।
विश्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४४ ॥
El poderoso que llena la tierra, conocedor del camino del que suplica, de vista infalible, se ha extendido por todo. Viéndolo todo bien, el buen dador, digno de culto: que escuche lo que digo.
13.2.45
पर्यस्य महिमा पृथिवीं समुद्रं ज्योतिषा विभ्राजन् परि द्यामन्तरिक्षम् ।
सर्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४५ ॥
Su grandeza, iluminando con su luz la tierra y el océano, se extiende en torno al cielo y al espacio intermedio. Que él, que lo contempla todo, generoso y digno de adoración, escuche lo que digo.
13.2.46
अबोध्यग्निः समिधा जनानां प्रति धेनुमिवायतीमुषासम् ।
यह्वा इव प्र वयामुज्जिहानाः प्र भानवः सिस्रते नाकमच्छ ॥ १३.२.४६ ॥
Agni despertó con la leña de los hombres, dirigiéndose hacia la aurora que se acerca como una vaca. Los rayos jóvenes y brillantes se alzan y se extienden como un tejido, tendiéndose hacia el cielo.