அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 13.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.2.1
उदस्य केतवो दिवि शुक्रा भ्राजन्त ईरते ।
आदित्यस्य नृचक्षसो महिव्रतस्य मीढुषः ॥ १३.२.१ ॥
இந்த சூரியனின் வெண்மையான ஒளிக்கதிர்கள் வானில் பிரகாசித்து எழுகின்றன; அவை மனிதரைக் காண்பவனும் மகா விரதம் உடையவனும் பொழிபவனுமான ஆதித்யனுடையவை.
13.2.2
दिशां प्रज्ञानां स्वरयन्तमर्चिषा सुपक्षमाशुं पतयन्तमर्णवे ।
स्तवाम सूर्यं भुवनस्य गोपां यो रश्मिभिर्दिश आभाति सर्वाः ॥ १३.२.२ ॥
திசைகளையும் உலகங்களையும் தன் ஒளியால் ஒலிக்கச் செய்பவனும், அழகிய சிறகுகள் உடையவனும், விரைந்தவனும், வானக் கடலில் பறப்பவனும், உலகைக் காப்பவனுமான அந்த சூரியனைப் போற்றுவோம்; தன் கதிர்களால் எல்லா திசைகளையும் ஒளிரச் செய்பவன் அவன்.
13.2.3
यत्प्राङ्प्रत्यङ्स्वधया यासि शीभं नानारूपे अहनी कर्षि मायया ।
तदादित्य महि तत्ते महि श्रवो यदेको विश्वं परि भूम जायसे ॥ १३.२.३ ॥
ஆதித்யனே! நீ உன் சக்தியால் கிழக்கு நோக்கியும் மேற்கு நோக்கியும் விரைந்து செல்லும்போதும், உன் மாயையால் பல வடிவ நாட்களைச் செய்யும்போதும், அதுவே உன் மகத்தான புகழ்; ஏனெனில் நீ ஒருவனே உலகம் முழுவதையும் சுற்றிப் பிறக்கிறாய்.
13.2.4
विपश्चितं तरणिं भ्राजमानं वहन्ति यं हरितः सप्त बह्वीः ।
स्रुताद्यमत्त्रिर्दिवमुन्निनाय तं त्वा पश्यन्ति परियान्तमाजिम् ॥ १३.२.४ ॥
ஞானமுள்ள, கடப்பவனான, ஒளிரும் அந்த சூரியனை ஏழு பல பழுப்பு நிறக் குதிரைகள் சுமந்து செல்கின்றன; நீரோட்டத்திலிருந்து அத்ரி அவனை வானுக்கு எழுப்பினான்; சுற்றிச் செல்லும் உன்னை மக்கள் தங்கள் ஓட்டத்தில் காண்கின்றனர்.
13.2.5
मा त्वा दभन् परियान्तमाजिं स्वस्ति दुर्गामति याहि शीभम् ।
दिवं च सूर्य पृथिवीं च देवीमहोरात्रे विमिमानो यदेषि ॥ १३.२.५ ॥
சுற்றிச் செல்லும் உன்னை எவரும் துன்புறுத்தாதிருக்கட்டும்; நலமுடன் கடினமான வழியை விரைந்து கடந்து செல். ஓ சூரியனே! நீ பகலையும் இரவையும் அளந்தபடி வானையும் தெய்வீக பூமியையும் கடந்து செல்லும்போது.
13.2.6
स्वस्ति ते सूर्य चरसे रथाय येनोभावन्तौ परियासि सद्यः ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.६ ॥
சூரியனே, உன் தேரின் நலம் உண்டாகட்டும். அதனால் நீ இரு முனைகளையும் உடனே சுற்றிச் செல்கிறாய். எதை உன் வலிமையான பழுப்பு நிறக் குதிரைகள் இழுக்கின்றனவோ—நூறு குதிரைகள், அல்லது ஏழு பல குதிரைகள்.
13.2.7
सुखं सूर्य रथमंशुमन्तं स्योनं सुवह्निमधि तिष्ठ वाजिनम् ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.७ ॥
சூரியனே, இன்பமும் ஒளிக்கதிர்களும் கொண்ட, வசதியான, எளிதாக இழுக்கப்படும், வேகமான தேரின் மேல் ஏறு. எதை உன் வலிமையான பழுப்பு நிறக் குதிரைகள் இழுக்கின்றனவோ—நூறு குதிரைகள், அல்லது ஏழு பல குதிரைகள்.
13.2.8
सप्त सूर्यो हरितो यातवे रथे हिरण्यत्वचसो बृहतीरयुक्त ।
अमोचि शुक्रो रजसः परस्ताद्विधूय देवस्तमो दिवमारुहत् ॥ १३.२.८ ॥
சூரியன் பயணத்திற்காகத் தேரில் ஏழு பழுப்பு நிறக் குதிரைகளைப் பூட்டினான்—பொன்னிறத் தோலுடைய, பெரிய குதிரைகள். ஒளிரும் தூய (சூரியன்) இருண்ட உலகிலிருந்து தொலைவிலிருந்து விடுபட்டான்; தெய்வம் இருளை உதறி வானத்தில் ஏறினான்।
13.2.9
उत्केतुना बृहता देव आगन्न् अपावृक्तमोऽभि ज्योतिरश्रैत् ।
दिव्यः सुपर्णः स वीरो व्यख्यददितेः पुत्रो भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.९ ॥
பெரிய ஒளிக்கொடியுடன் தெய்வம் வந்தான்; இருளை அகற்றி அவன் ஒளியை அடைந்தான். அந்த தெய்வீக அழகிய சிறகுடைய வீரன், அதிதியின் மகன், எல்லா உலகங்களையும் ஒளிரச் செய்கிறான்।
13.2.10
उद्यन् रश्मीन् आ तनुषे विश्वा रुपाणि पुष्यसि ।
उभा समुद्रौ क्रतुना वि भासि सर्वांल्लोकान् परिभूर्भ्राजमानः ॥ १३.२.१० ॥
உதிக்கும்போது நீ உன் கதிர்களை விரிக்கிறாய், எல்லா உருவங்களையும் வளர்க்கிறாய். உன் வலிமையால் இரு கடல்களையும் ஒளிரச் செய்கிறாய்; எல்லா உலகங்களுக்கும் மேலானவனாய், ஒளிரும் (சூரியன்) பிரகாசிக்கிறான்.
13.2.11
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्टे हैरण्यैरन्यं हरितो वहन्ति ॥ १३.२.११ ॥
கிழக்கிலும் மேற்கிலும் செல்லும் இந்த இரு குழந்தைகள் மாயையால் விளையாடி கடலைச் சுற்றிச் செல்கின்றனர். ஒருவன் எல்லா உலகங்களையும் நோக்குகிறான்; மற்றவனை பொன்னிற பச்சைக் குதிரைகள் சுமந்து செல்கின்றன.
13.2.12
दिवि त्वात्त्रिरधारयत्सूर्या मासाय कर्तवे ।
स एषि सुधृतस्तपन् विश्वा भूतावचाकशत् ॥ १३.२.१२ ॥
அத்ரி உன்னை வானில் சூர்யையின் பொருட்டு, மாதங்களை உருவாக்க நிலைநிறுத்தினான். நீ உறுதியாக செல்கிறாய், ஒளிர்ந்து எல்லா உயிர்களையும் நோக்குகிறாய்.
13.2.13
उभावन्तौ समर्षसि वत्सः संमातराविव ।
नन्वेतदितः पुरा ब्रह्म देवा अमी विदुः ॥ १३.२.१३ ॥
நீ இரு முனைகளையும் ஒன்றாகக் கடக்கிறாய், கன்று இரு தாய்களுக்கு இடையே செல்வது போல். உண்மையாக இந்த பிரம்மத்தை இதற்கு முன்பும் இந்த தேவர்கள் அறிந்தனர்.
13.2.14
यत्समुद्रमनु श्रितं तत्सिषासति सूर्यः ।
अध्वास्य विततो महान् पूर्वश्चापरश्च यः ॥ १३.२.१४ ॥
கடலில் தங்கியிருப்பதை சூரியன் அடைய விரும்புகிறான். இவனது பாதை விரிந்தும் பெரியதுமாக உள்ளது; அது கிழக்கும் மேற்குமாக இருக்கிறது.
13.2.15
तं समाप्नोति जूतिभिस्ततो नाप चिकित्सति ।
तेनामृतस्य भक्षं देवानां नाव रुन्धते ॥ १३.२.१५ ॥
அவனை அவன் வேகங்களால் அடைகிறான்; பின் அங்கிருந்து அவன் விலகி சிந்திப்பதில்லை. அதன்மூலம் அமிர்தத்தின் பங்கு தேவர்களுடையது; அவர்கள் அதைத் தடுப்பதில்லை.
13.2.16
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥ १३.२.१६ ॥
அந்த எல்லாம் அறிந்த தேவனை கதிர்கள் மேலே ஏந்திச் செல்கின்றன; எல்லோரும் காண சூரியனை.
13.2.17
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः ।
सूराय विश्वचक्षसे ॥ १३.२.१७ ॥
திருடர்கள் போல விண்மீன்கள் இரவில் விலகிச் செல்கின்றன; எல்லாவற்றையும் காணும் சூரியனுக்காக.
13.2.18
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु ।
भ्राजन्तो अग्नयो यथा ॥ १३.२.१८ ॥
அவனுடைய ஒளிக்கதிர்கள் தோன்றின; அவனுடைய கிரணங்கள் மக்களை நோக்கி விரிந்தன, ஒளிரும் அக்னிகளைப் போல.
13.2.19
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य ।
विश्वमा भासि रोचन ॥ १३.२.१९ ॥
ஓ சூரியனே, நீ கடத்துபவன், அனைவராலும் காணப்படுபவன், ஒளியை உண்டாக்குபவன்; ஒளிர்பவனே, எல்லா உலகையும் நீ ஒளிரச் செய்கிறாய்.
13.2.20
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः ।
प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥ १३.२.२० ॥
தேவர்களின் குலங்களை நோக்கி நீ எழுகிறாய்; மனிதர்களின் குலங்களை நோக்கி எழுகிறாய்; எல்லாவற்றையும் வானையும் காண நீ முகம் திருப்புகிறாய்.
13.2.21
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाँ अनु ।
त्वं वरुण पश्यसि ॥ १३.२.२१ ॥
ஓ தூய்மைப்படுத்துபவனே, எந்தப் பார்வையால் மக்களில் அலைபவர்களை நீ கவனிக்கிறாயோ, அந்தப் பார்வையால், ஓ வருணா, நீ காண்கிறாய்.
13.2.22
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः ।
पश्यन् जन्मानि सूर्य ॥ १३.२.२२ ॥
ஓ சூரியனே, நீ வானைக் கடக்கிறாய், விரிந்த வெளியில், பகலை அளந்தபடி, இரவுகளுடன்; எல்லா உயிர்களையும் கவனித்தபடி.
13.2.23
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य ।
शोचिष्केशं विचक्षणम् ॥ १३.२.२३ ॥
ஓ தேவ சூரியா, ஏழு பச்சைக் குதிரைகள் தேரில் உன்னைச் சுமக்கின்றன — சுடர்க்கேசனும் எல்லாவற்றையும் காண்பவனுமான உன்னை.
13.2.24
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः ।
ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः ॥ १३.२.२४ ॥
தேரின் பேரர்களான சூரியன் ஏழு ஒளிரும் குதிரைகளைப் பூட்டினான்; தானாகப் பூட்டிய அவற்றால் அவன் செல்கிறான்.
13.2.25
रोहितो दिवमारुहत्तपसा तपस्वी ।
स योनिमैति स उ जायते पुनः स देवानामधिपतिर्बभूव ॥ १३.२.२५ ॥
சிவப்பு ரோகிதன் தவத்தால் வானத்தில் ஏறினான்; அந்தத் தவசி மீண்டும் தன் பிறப்பிடத்திற்குச் சென்று மறுபடி பிறக்கிறான் — அவன் தேவர்களின் தலைவனானான்.
13.2.26
यो विश्वचर्षणिरुत विश्वतोमुखो यो विश्वतस्पाणिरुत विश्वतस्पृथः ।
सं बाहुभ्यां भरति सं पतत्रैर्द्यावापृथिवी जनयन् देव एकः ॥ १३.२.२६ ॥
எல்லாவற்றையும் காண்பவனும், எல்லாப்பக்கமும் முகமுள்ளவனும், எல்லாப்பக்கமும் கைகளும் விரிவும் கொண்டவனுமானவன்; தன் கைகளாலும் இறக்கைகளாலும் ஒன்றிணைத்துச் சுமக்கிறான் — ஒரே தேவன் வானையும் பூமியையும் உண்டாக்குகிறான்.
13.2.27
एकपाद्द्विपदो भूयो वि चक्रमे द्विपात्त्रिपादमभ्येति पश्चात् ।
द्विपाद्ध षट्पदो भूयो वि चक्रमे त एकपदस्तन्वं समासते ॥ १३.२.२७ ॥
ஒரு கால் உடையது இரு கால் உடையதாகி மீண்டும் நடந்தது; இரு கால் உடையது மூன்று கால் உடையதைப் பின்தொடர்கிறது; இரு கால் உடையது ஆறு கால் உடையதாகி மீண்டும் நடந்தது — அவை ஒரு கால் உடலில் ஒன்றாக அமர்கின்றன.
13.2.28
अतन्द्रो यास्यन् हरितो यदास्थाद्द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
केतुमान् उद्यन्त्सहमानो रजांसि विश्वा आदित्य प्रवतो वि भासि ॥ १३.२.२८ ॥
சோர்வின்றிச் செல்பவன், பச்சைக் குதிரைகளில் ஏறும்போது, ஒளிரும் அவன் இரண்டு வடிவங்களை உண்டாக்குகிறான்; ஓ ஆதித்யா, கொடியுடையவனாக உதித்து எல்லா உலகங்களையும் வென்று உயரங்களிலிருந்து ஒளிர்கிறாய்.
13.2.29
बण्महाँ असि सूर्य बडादित्य महाँ असि ।
महांस्ते महतो महिमा त्वमादित्य महाँ असि ॥ १३.२.२९ ॥
ஓ சூரியனே, நீ உண்மையாகவே பெரியவன்; ஓ ஆதித்யனே, நீ பெரியவன். உன் மகிமை பெரியவற்றின் மகிமை; ஓ ஆதித்யனே, நீ பெரியவன்.
13.2.30
रोचसे दिवि रोचसे अन्तरिक्षे पतङ्ग पृथिव्यां रोचसे रोचसे अप्स्वन्तः ।
उभा समुद्रौ रुच्या व्यापिथ देवो देवासि महिषः स्वर्जित् ॥ १३.२.३० ॥
நீ வானில் ஒளிர்கிறாய், அந்தரிக்ஷத்தில் ஒளிர்கிறாய்; ஓ பறவையே, பூமியில் ஒளிர்கிறாய், நீரினுள் ஒளிர்கிறாய். இரு கடல்களையும் உன் ஒளியால் வியாபித்தாய்; நீ தேவன், தேவன், மகத்தானவன், ஸ்வர்க்கத்தை வென்றவன்.
13.2.31
अर्वाङ्परस्तात्प्रयतो व्यध्व आशुर्विपश्चित्पतयन् पतङ्गः ।
विष्णुर्विचित्तः शवसाधितिष्ठन् प्र केतुना सहते विश्वमेजत् ॥ १३.२.३१ ॥
கீழிருந்து முன்னேறிச் செல்லும் வேகமான, ஞானமுள்ள, பறக்கும் பறவை; விஷ்ணு, பலவகை மனம் கொண்டவன், வலிமையால் நின்று தன் ஒளியால் அசையும் அனைத்தையும் வெல்கிறான்.
13.2.32
चित्रश्चिकित्वान् महिषः सुपर्ण आरोचयन् रोदसी अन्तरिक्षम् ।
अहोरात्रे परि सूर्यं वसाने प्रास्य विश्वा तिरतो वीर्याणि ॥ १३.२.३२ ॥
அற்புதமான, விவேகமுள்ள, மகத்தான, அழகிய சிறகுகள் கொண்ட பறவை; த்யாவாப்ருதிவியையும் அந்தரிக்ஷத்தையும் ஒளிரச் செய்து, பகலையும் இரவையும் சூரியனைச் சுற்றித் தரித்து; அது தன் அனைத்து வீரச் செயல்களையும் கடக்கச் செய்கிறது.
13.2.33
तिग्मो विभ्राजन् तन्वं शिशानोऽरंगमासः प्रवतो रराणः ।
ज्योतिष्मान् पक्षी महिषो वयोधा विश्वा आस्थात्प्रदिशः कल्पमानः ॥ १३.२.३३ ॥
கூர்மையானவன், தன் உடலை ஒளிரச் செய்து கூராக்கிக் கொண்டு, தொலைதூர வழிகளிலிருந்து விரைந்த குதிரைகளுடன் மகிழ்ச்சியடைந்து; ஒளியுள்ளவன், பறவை, மகத்தானவன், உயிர்ச்சக்தி அளிப்பவன்; அவன் எல்லாத் திசைகளின் மேல் நின்று அவற்றை அமைக்கிறான்.
13.2.34
चित्रं देवानां केतुरनीकं ज्योतिष्मान् प्रदिशः सूर्य उद्यन् ।
दिवाकरोऽति द्युम्नैस्तमांसि विश्वातारीद्दुरितानि शुक्रः ॥ १३.२.३४ ॥
தேவர்களின் அற்புதக் கொடி, ஒளிமிக்க முகம்; திசைகளில் எழும் சூரியன். பகலை உண்டாக்கும் அவன் தன் ஒளியால் எல்லா இருளையும் துன்பங்களையும் கடந்தான்; அவன் தூய்மையானவன்.
13.2.35
चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्राद् द्वायापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥ १३.२.३५ ॥
தேவர்களின் அற்புதத் தேஜஸ் எழுந்தது; மித்திரன், வருணன், அக்னி ஆகியோரின் கண் அது. அது விண்ணையும் மண்ணையும் அந்தரிட்சத்தையும் நிரப்பியது; சூரியன் அசைவதும் நிலையானதுமான உலகின் ஆன்மா.
13.2.36
उच्चा पतन्तमरुणं सुपर्णं मध्ये दिवस्तरणिं भ्राजमानम् ।
पश्याम त्वा सवितारं यमाहुरजस्रं ज्योतिर्यदविन्ददत्त्रिः ॥ १३.२.३६ ॥
மேலே பறக்கும், சிவந்த சுபர்ணனை, வானத்தின் நடுவில் ஒளிரும் தரணியை நாம் காண்போமாக. உன்னை நாம் சவிதாவாகக் காண்போம்; அவனை இடைவிடாத ஒளி என்கிறார்கள், அதை அவர்கள் மூன்று முறை கண்டடைந்தனர்.
13.2.37
दिवस्पृष्ठे धावमानं सुपर्णमदित्याः पुत्रं नाथकाम उप यामि भीतः ।
स नः सूर्य प्र तिर दीर्घमायुर्मा रिषाम सुमतौ ते स्याम ॥ १३.२.३७ ॥
வானத்தின் முதுகில் ஓடும் சுபர்ணனிடம், அதிதியின் மகனிடம், அடைக்கலம் வேண்டி அஞ்சியவனாக நான் வருகிறேன். ஓ சூரியனே, அவன் நம்மை நீண்ட ஆயுளுக்குக் கடத்தட்டும்; நாம் அழியாதிருப்போமாக, உன் அருளில் நாம் இருப்போமாக.
13.2.38
सहस्राह्ण्यं वियतावस्य पक्षौ हरेर्हंसस्य पततः स्वर्गम् ।
स देवान्त्सर्वान् उरस्युपदद्य संपश्यन् याति भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.३८ ॥
அவனது ஆயிரம் நாட்கள் கொண்ட இரு சிறகுகள் விரிந்துள்ளன; பழுப்பு நிற அன்னமாகிய அவன் சுவர்க்கத்தை நோக்கிப் பறக்கிறான். அவன் எல்லா தேவர்களையும் தன் மார்பில் தாங்கி, எல்லோரையும் பார்த்தபடி எல்லா உலகங்களுக்கும் செல்கிறான்.
13.2.39
रोहितः कालो अभवद्रोहितोऽग्रे प्रजापतिः ।
रोहितो यज्ञानां मुखं रोहितः स्वराभरत् ॥ १३.२.३९ ॥
ரோஹிதன் காலமானான்; ரோஹிதன் முதலில் பிரஜாபதியானான். ரோஹிதன் யாகங்களின் முகம்; ரோஹிதன் சுவர்க்கத்தைக் கொண்டுவந்தான்.
13.2.40
रोहितो लोको अभवद्रोहितोऽत्यतपद्दिवम् ।
रोहितो रश्मिभिर्भूमिं समुद्रमनु सं चरत् ॥ १३.२.४० ॥
ரோஹிதன் உலகமானான்; ரோஹிதன் வானை மிகுந்து தகித்தான். ரோஹிதன் தன் கதிர்களால் பூமியையும் கடலையும் தொடர்ந்து சஞ்சரிக்கிறான்.
13.2.41
सर्वा दिशः समचरद्रोहितोऽधिपतिर्दिवः ।
दिवं समुद्रमाद्भूमिं सर्वं भूतं वि रक्षति ॥ १३.२.४१ ॥
ரோஹிதன் எல்லா திசைகளிலும் சஞ்சரித்தான்; அவன் வானின் அதிபதி. அவன் வானையும் கடலையும் பூமியையும் எல்லா உயிரினங்களையும் காக்கிறான்.
13.2.42
आरोहन् छुक्रो बृहतीरतन्द्रो द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
चित्रश्चिकित्वान् महिषो वातमाया यावतो लोकान् अभि यद्विभाति ॥ १३.२.४२ ॥
ஒளிரும் சுக்ரன், சோர்வில்லாதவன், உயர்ந்த வானில் ஏறி இரண்டு வடிவங்களை ஏற்று ஒளிர்கிறான். அவன் அற்புதமானவன், ஞானமுடையவன், மகத்தானவன், வாயு-மாயையானவன்; எத்தனை உலகங்கள் உள்ளனவோ அவற்றின் மேல் அவன் ஒளிர்கிறான்.
13.2.43
अभ्यन्यदेति पर्यन्यदस्यतेऽहोरात्राभ्यां महिषः कल्पमानः ।
सूर्यं वयं रजसि क्षियन्तं गातुविदं हवामहे नाधमानाः ॥ १३.२.४३ ॥
அவன் ஒரு பக்கம் செல்கிறான், மறுபக்கம் மறைகிறான்; பகலிரவுகளால் ஒழுங்குபடுத்தப்படும் மகிஷன். அந்தரிக்ஷத்தில் வசிக்கும் வழி அறிந்த சூரியனை, இறைஞ்சும் நாம் அழைக்கிறோம்.
13.2.44
पृथिवीप्रो महिषो नाधमानस्य गातुरदब्धचक्षुः परि विश्वं बभूव ।
विश्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४४ ॥
பூமியை நிரப்பும் மகிஷன், இறைஞ்சுபவனின் வழியை அறிந்தவன், தவறாத பார்வை கொண்டவன்; அவன் எல்லாவற்றிலும் வியாபித்தான். எல்லாவற்றையும் நன்கு பார்க்கும் நல்ல தானம் செய்பவன், வணங்கத்தக்கவன்; நான் சொல்வதை அவன் கேட்கட்டும்.
13.2.45
पर्यस्य महिमा पृथिवीं समुद्रं ज्योतिषा विभ्राजन् परि द्यामन्तरिक्षम् ।
सर्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४५ ॥
இவனுடைய மகிமை ஒளியால் பூமியையும் கடலையும் பிரகாசிக்கச் செய்து, வானத்தையும் இடைவெளியையும் சுற்றிலும் வியாபித்துள்ளது. எல்லாவற்றையும் முழுவதுமாகப் பார்க்கும் நல்ல கொடையாளியும் வழிபடத்தக்கவனுமான அவன், நான் சொல்வதைக் கேட்கட்டும்.
13.2.46
अबोध्यग्निः समिधा जनानां प्रति धेनुमिवायतीमुषासम् ।
यह्वा इव प्र वयामुज्जिहानाः प्र भानवः सिस्रते नाकमच्छ ॥ १३.२.४६ ॥
மக்களின் சமிதையால் அக்கினி விழித்தெழுந்தான்; வரும் உஷையை நோக்கிப் பசுவைப் போல. இளமையான ஒளிக்கதிர்கள் மேலெழுந்து, நெசவைப் போலப் பரவி, சுவர்க்கத்தை நோக்கி நீள்கின்றன.